AARDBEVING EN EVACUATIE

woensdag 13 mei 2015


WELCOME IN CHINA

De groep heeft zich verzameld in Nepal op de camping Borderlands, 17 km van de grens. De 25e april gaan samen we op pad. Bij de grens in Kodari krijgen we wat strubbelingen, want de douane wil geld hebben om het carnet af te stempelen. En het neemt tijd om de ‘manager' te laten komen. Ronald speelt op zijn poot en gelukkig kunnen we weer verder. In het plaatsje komen we maar niet verder, want alle trucks komen van de andere richting. Wat doe je dan? Ik ben er verderop voor gaan staan en hou ze tegen. Gelukkig lukt dat en dan komen we bij de Chinese grens. Halfweg de brug staan aan weerszijden 2 ‘uniformen' in de houding. De passagiers mogen als eersten (ik voorop) over de brug, waar we Mr. Tsering ontmoeten, de Tibetaanse gids. De auto's moeten nog ruim een half uur wachten, er wordt geluncht. Ons reddende halfuur.

We gaan naar de douane om ons paspoort en groepsvisa te laten zien als de aarde begint te beven. Onze eerste indrukken staan op de vorige update.


DE TWEEDE DAG

De eerste nacht slapen we met 6 mensen in de camper! Wij (aangekleed) in ons bed, Anja en Hauke liggen onderin want ze staan in de nattigheid en dan komen nog 2 militairen met dekens om en willen ook in de camper. Deur open en iedereen beneden zitslapen. Sowieso een onrustige nacht, er wordt er minimaal 6x gefloten en dan vliegt iedereen naar de helikopterplaats. Naschokken en steenval, maar niet weten waar, onmiddellijk slaat de angst weer toe.

Net als gisteren krijgen we noodrantsoenen uitgereikt, rijstsoep met iets ondefinieerbaars, maar na de derde keer ga ik onze eigen voorraad maar eens na. Het heeft allemaal iets weg van een oorlogssituatie. Mensen maken er het beste van, maar er wordt nog regelmatig gefloten, waarop iedereen naar de helikopterplaats snelt. Met angstige blikken wordt er gekeken waar de rotsen zullen vallen. Het gebouw achter ons staat nog steeds als een rots in de branding, met dank aan het Chinese leger. Soms schudt het even heen en weer en we staan er vlak achter, dus het heeft onze speciale aandacht.

Overdag is het rustig, maar het valt op dat veel mensen uit het nabijgelegen dorp de nacht hier doorbrengen en tegelijk wordt eten uitgedeeld, eh...de groente-rijstsoep.
Anja en ik vissen de erwten uit de pap en maken er een tonijnsalade mee met crackers. De camper is zelfvoorzienend en we zien al maar militairen en mensen voor het opladen van de telefoon. Gas en water voor de koffie en thee, ik ben er knap druk mee. Een apart soort ‘camping'...We worden alsmaar gefotografeerd en schijnen zelfs op CCTV te zijn geweest. We worden geteld en er wordt gespoten met een anti-bacterieel middel tegen ziektes, tot zelfs in de auto.


Blijkbaar hebben aardbevingen een bepaalde cyclus en de tweede dag valt op dat de meeste stenen tussen 12 en 2 uur vallen. Ook in de middag blijft het verder redelijk rustig. Maar toch word ik overdag door militairen van het toilet in het gebouw gehaald omdat er weer een beving is. Schrikken.

We willen ook graag weg uit deze omgeving. Het schijnt zo'n 40 km verder naar het noorden veel veiliger te zijn. Alleen de weg is niet te rijden. Volgens de gids voor ons ook een geluk, want de auto met groente en eten heeft het dorp 8 km verderop niet weten te bereiken en heeft alles op de legerplaats afgeleverd. De stroom is uitgevallen in het Nepalese dorp aan de grens en 's middags wordt er ijs uitgedeeld, een traktatie!

Net zo plotseling als internet begon is het weer gestopt, van het ene op het andere ogenblik. Waarschijnlijk is de accu leeg. Niemand kan iets vertellen, zelfs de militairen niet. Dat leidt tot verwarring, want er is veel tegengestelde informatie. Alleen de weg naar het noorden al, die wij nodig hebben. Volgens de ene man kunnen we de volgende dag al vertrekken, anderen hebben het over meerdere dagen. Ronald schat het in op 5 dagen, alles eerder is een meevaller. Er zijn 2 auto's binnen gekomen over deze weg en beide zijn geraakt door vallende stenen. Nee, we willen wel graag weg, maar zulke risico's nemen we maar niet.

Onze gids Mr. Tsering heeft het ook niet makkelijk, want de permits voor Tibet moeten van datum worden veranderd. We hebben een visum voor 2 maanden, maar de reis is strikt gebonden aan permits en ook aan personen en auto's/motoren. Over één ding is iedereen het eens: naar het basecamp van de Everest hoeven we niet meer...de situatie daar is ook niet best.

Ronald neemt foto's in het nabijgelegen Nepalese dorpje en haalt wat flessen mineraal water op. Er schijnen 8 doden te zijn gevallen, letterlijk aan de andere kant van de brug. Na alle angst en ellende voelen we ons nu ook vreemd rustig in het besef dat het veel erger had kunnen zijn. Een groep die met de bus reist, heeft het busje (met passagiers) aan de overkant gezien, geraakt door vallend gesteente. Zijn ze ontkomen of...? De toevalsfactor wordt door iedereen besproken. Als we..een dag eerder (niets aan de hand), een uur later en voor de lunch, de geld vragende Nepalese ambtenaren enz. enz.


EVACUATIE MET GEVOLG

Terwijl we bellen met Nederland komt er een order uit Beijing: EVACUATIE! En wel direkt! We krijgen 5 minuten om het allernoodzakelijkste te pakken. De auto moeten we achterlaten met de sleutel. Zo niet, dan moeten we terug naar Nepal. Ineens zijn de militairen geen mensen meer maar weer uniformen.

We moeten 8 km met de bagage lopen op een hoogte van een kleine 2000 meter steil omhoog. En worden ook nog opgejaagd. Zelfs voor voetgangers is de weg geblokkeerd. Ik krijg de eerste hyperventilatie-aanval van mijn leven. Onderweg zien we de gevolgen voor ogen van de aardbeving. Rotsblokken, volledig verwoeste auto's en huizen. In Zhangmu moeten we wachten op de politiebus, die ons godweetwaar naar toebrengt. Voor onze ogen worden 2 lichamen uit huizen gehaald.


We worden in een bus gestouwd en er volgt een helse rit van zeker 10 uur zonder veel eten en drinken. We gaan van 2000 naar boven de 4500 meter hoogte. Er is veel verkeer op de weg; het wordt ons duidelijk dat er een mega-evacuatie is. We wordenom 06.00 uur gedropt in Lhazé in een kamp, waar we een uurtje of 2 slaap krijgen op veldbedden met een soort vloerbedekking als deken, want het is barstens koud. Het ergste is dat er nergens toiletten zijn, iedereen wijst naar het open veld. Onder de ogen van militairen en medekampbewoners, ik vind het verschrikkelijk.

Verdwaasd door slaapgebrek, uitgedroogd door langdurige diarree en misselijk/hoofdpijn door hoogteziekte, stort ik in. We willen naar een hotel en dat wil maar niet lukken, er moet toestemming voor gegeven worden door de militairen en ik ga tekeer tegen de gids, die er ook niets aan kan doen. Dan komt er iemand naar me toe en zegt dat hij zijn hele familie is verloren. PATS! Terug in de realiteit...

Uiteindelijk kunnen we om 17.00 uur naar een hotel in Lhazé, na een gesprek met de autoriteiten. Want hoe gaan we de auto terugkrijgen? Hij noteert onze gegevens, maar zegt direkt dat het geen grote prioriteit heeft. We talk humans, not cars. Het kan wel 2 maanden duren en een optimist heeft het over een jaar!!! Wat moeten we in vredesnaam verder?

In Lhazé komen we tot de ontdekking dat er geen, voor ons werkende, ATM is (de hotelkosten worden voor 1 nacht voorgeschoten door de gids) en we worden min of meer gedwongen naar Lhasa te gaan. Bij Xigatze verlaten we het afgesloten gebied en is het zelf ophalen van de auto geen optie meer.


LHASA

Eén van de eerste dingen die we moeten regelen is een dokter en extra medicijnen. Dat heeft wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk beland ik in een bed met een infuus in mijn arm waar van alles in gaat. Vocht, vitamine, antibiotica en een injectie met antibiotica. De medicijnen zijn met moeite te krijgen in China en we moeten er fiks voor betalen. Maar anders duurt het wel even om ze uit Nederland te laten komen. Niemand weet hoe lang we hier nog zitten. Onze permit voor Tibet loopt de 8e af. Het is een zenuwentoestand en er is druk overleg met ambassades en onze reisagent. Er moet een bevestiging komen dat de auto's nog steeds aan de grens staan en die komt er maar niet. Tegengestelde berichten, daar kun je knap dol van worden.

Op het laatste moment denk ik aan de reisverzekering. Het vervelende is dat je hier eigenlijk nergens bonnen krijgt. Nou kun je ze sowieso niet lezen...Er wordt door de reisagent een verslag gemaakt van onze belevenissen en daarmee hopen we een gedeelte van de kosten terug te krijgen.


GOED BERICHT

Dan ineens komt er een beter bericht: het permit voor Tibet wordt verlengd en er wordt gekeken of lokale chauffeurs onze auto naar Lhasa kunnen rijden. Hier moet fors voor in de buidel worden getast maar we hebben (alweer) geen keus. We hopen dat al onze waardevolle spullen nog in de camper zijn. Niet alleen de militairen hebben de beschikking over de sleutel, maar de chauffeurs krijgen die ook.

We worden gebeld: een auto heeft schade, nee niet de Toyota, maar de Honda. Extra kosten voor Ioannis want die auto moet nu gesleept worden of op een truck, samen met de motoren. De auto's brengen komt op een dag of 4. Maar Ronald speelt op zijn poot als hij het idee krijgt dat de auto al in Lhasa is. 's Avonds laat zien we ons huis eindelijk weer terug. We checken snel onze camper en alleen mijn zonnebril is weg. De camera en computers zijn er nog, net als de envelop met dollars. Pfff... een opluchting.

Dat is anders voor Ioannis die zijn auto kapot terugkrijgt. Versnelling werkt niet meer en dat moet gerepareerd worden. Ook de Indiase familie is niet blij: ze missen hun spiksplinternieuwe slaapzakken. De volgende morgen moet er betaald worden voor we onze Chinese kentekens en rijbewijs krijgen. Ronald en ik hebben sterk het idee dat er aan de chauffeurs niet teveel is betaald maar dat er flink ‘gestoken' is. We kunnen het bedrag nog iets terug brengen, maar er moet dik 300 euro betaald worden. Een schijntje om de auto terug te krijgen, dat wel.

's Morgens blijkt ook, dat de camper goed gebruikt is, de kussens liggen op de grond en de voedsel- en drankvoorraad is flink aangetast. Mijn zonnebril is weg, we hebben ook dingen die niet van ons zijn. Een kussen, een accu voor de computer, een snoer voor de telefoon en een spel speelkaarten. Als een speer breng ik het bedden goed naar de wasserij en ga de camper schoonmaken. Ook nog even langs de supermarkt om alles weer aan te vullen.


TOERIST

In Lhasa gaat het gewone leven zijn gangetje. Heel vreemd als je uit het aardbevingsgebied komt. Maar wel goed om een beetje tot jezelf te komen. Een van de eerste dingen die ons opvalt in dit land is dat het schoon is. Zelfs schoner dan in Europa. Dan het feit, dat iedereen alles afschuift, niemand durft een beslissing te nemen. In Tibet heerst veel extra paranoia. Je ziet overal militairen en politie, waar je ook heen gaat.

We krijgen een gids voor de tijd dat we in Lhasa moeten wachten. We bezoeken de Jokhang tempel, het Potalla paleis en de monniken van Sere. Er is hier elke vrijidag een filosofische discussie van de monniken dat met veel handgeklap gepaard gaat.

Het Potalla paleis is natuurlijk de voornaamste attractie. We mogen niet overal in en onze gids vertelt ons veel meer dan volgens de politiek mag. De afgesloten ruimtes zijn vernield door de Chinezen. Veel schilderingen zijn weggeschilderd bijv. Maar wat we wel zien is ook de moeite waard. En hij weet er heel veel van. Binnen het paleis mag natuurlijk weer niet gefotografeerd worden.

Bij de Jokhang tempel is het elke dag een drukte van belang. De Tibetanen lopen elke dag kloksgewijs een ronde langs hun tempel met gebedsmolentjes en gebedsketting. Mensen werpen zich ter aarde uit eerbied voor Boeddha. Alleen al de omgeving van de tempel is een belevenis. Vanaf het dak heb je een schitterend uitzicht op het Potallapaleis. De veiligheidsmaatregelen rond de tempel zijn meer dan opvallend. Onze gids neemt ons mee naar een stille plek en vertelt daar het ‘ware' verhaal van Tibet. Hij neemt een groot risico, want in Tibet is alleen het noemen van de Dalai Lama al strafbaar. We schrikken als we horen, dat mensen in Tibet ook een permit nodig hebben om van de ene naar de andere regio te komen. En niet verder kunnen reizen dan China. We zijn gelukkige mensen, dat we in een vrij land leven, zo houdt hij ons voor.


Als laatste is het zomerpaleis van de Dalai Lama aan de beurt. Hiervoor wordt een heel hoge entreeprijs gevraagd. Maar we willen het toch zien. In eerste instantie is het teleurstellend, maar uiteindelijk komen we bij het paleis en de mooie tuinen er omheen. Hier kijk ik mijn ogen uit. Ronald ziet kans om een foto te maken van de troon van de Dalai Lama, een wonder met de zware beveiliging.

 


OP REIS

Eindelijk kunnen we dan op pad. Dat wll zeggen: een gedeelte van de groep. Ioannis en Rochelle hebben geen onderdelen om de auto te repareren. Die moeten uit Griekenland komen. Ze gaan met de trein, terwijl de anderen met de auto naar Golmud reizen en ze daar weer ontmoeten. En hopen dat de auto daar gerepareerd kan worden. Megapech voor ze.

Wij krijgen al weer een nieuwe gids, die niet erg toegerust is voor zijn taak, maar het is nu eenmaal verplicht. Hij gaat met alle papieren naar de vele politieposten, waarna we weer naar de volgende kunnen reizen. Het neemt veel tijd, net als het tanken. Geloof het of niet, maar je moet met paspoort en visa geregistreerd worden en pas dan kun je tanken. Voor de motoren is het helemaal erg. Ze kunnen uitsluitend tanken buiten de stad en dan nog wordt er eerst getankt met een grote gieter, die door de pompbediende naar de motoren gebracht wordt. Ze moeten buiten het station wachten.

Wat zal China nog meer in petto hebben voor ons? We zijn overvallen door de aardbeving, hebben geklommen naar het volgende plaatsje, overnacht in een evacuatiekamp, in Lhasa gewacht op de auto's. We waren de eerste groep die dit jaar naar China reist en direkt de laatste. Over 14 dagen weten we meer en hopen we Kirgyzië binnen te rijden.

Reacties


1
Rmi Anicotte
13/05/2015 08:55
Hi! I'm a French resident in Beijing. Some Chinese friends told me they met you in Tibet. I would like to know if you were able to travel independently in the "Autonomous Region", I mean without a hiring a driver and a guide. We're many here to seek information on the latest possibilities for independent travel in Tibet and we be grateful for the time you could spend sharing you experience with the Chinese administration.
Have a wonderful trip!
Best regards,
Rémi
2
Marie-Jos Bekkers
13/05/2015 13:27
Lieve Ronald en Rini,

Waouw.....wat een verhaal. Maar voor mij overheerst op dit moment....ik ben zo blij dat ik op een vaste plek in Frankrijk zit!
Ieder z'n ding. Jullie zien er allebei zo goed en gelukkig uit.
Dus blijkbaar past het bij jullie.
Goede reis.....en wederop bedankt voor het verslag.
3
MaPa
13/05/2015 15:48
ontzettend wat jullie hebben meegemaakt, maar gelukkig dat jullie er goed zijn uitgekomen, we hopen dat Rini nu weer goed is en jullie nu weer op weg zijn naar ons allemaal.
overigens de foto,s spreken boekdelen.We hopen weer gauw te kunnen skypen
veel liefs, Ma en Pa
4
Berlinda Rudi Vlaanderen
14/05/2015 22:45
Beste Rini & Ronald, we volgen na zes jaar nog steeds jullie blog. We vonden het nu toch even de juiste tijd om een reactie te plaatsen. We vinden het super-moedig hoe jullie op deze moeilijke situatie reageren. We zijn zeer blij voor jullie dat alles weer min of meer goed komt. Een goede veilige verdere reis gewenst. Berlinda & Rudi.
5
Jos Kemme
23/05/2015 20:59
Beste Rini en Ronald,

Zo, een vaag idee waar jullie zouden zijn, het nieuws over de aardbevingen in Nepal en die twee combinerend jullie website maar eens aangeklikt.
We kennen jullie van de Karin-Marijke en Coen-reünies in De Lutte.
De ervaring die jullie nu hebben gehad hakt er in. Toch heel nuchter in jullie beschrijving van de apocalyps waarin jullie zaten.
Gelukkig voor jullie een happy end na al die droevige ellende.
E.e.a. zal nog wel een tijd doorwerken in jullie gemoed.
Houd je haaks en veel plezier/sterkte tijdens het vervolg van jullie trip.
Maria en Jos,
www.zuidkaper.nl
6
Annemiek Tubbing
24/05/2015 21:24
Reisavonturen zijn leuk, maar zo'n ervaring niet. Wat een mazzel! En toch doorgaan. Petje af. Mogelijk is er geen keus, maar ik zou er geen zin meer in hebben. Geef jezelf ook de tijd om een en ander te verwerken. Sterkte en tot gauw.
7
corrie couperus
26/05/2015 15:16
Hoi Rini en Ronald. Pffff, wat een ellende, wat een verhaal. wij volgden het hier op de t.v. Wat hebben jullie een geluk gehad. Wij zijn zo blij voor jullie dat het goed afgelopen is. Waarschijnlijk zijn jullie nu al op weg naar Kirchyzië? Lekker weer de auto voor jezelf. Bizar wat er zo maar ineens allemaal kan gaan veranderen in de planning. Jullie zijn alle twee lekker flexibel en dapper! Liefs van
Corrie en Sjoerd
8
Bep en Emil Tammenga
26/05/2015 18:04
Wat een ellendige ervaring. Gelukkig hebben jullie toch redelijk snel jullie "huis" weer teruggekregen.
Wij hopen, dat het inmiddels weer beter met Rini gaat . Jullie hebben inmiddels alweer een hele route afgelegd. Wensen jullie nog een goede reis.
9
corrie couperus
27/05/2015 19:11
Hoi, hoi,
Vandaag lees ik jullie verslag nog een keer en nu zie ik de foto's erbij die ik gisteren niet heb gezien. Ook toevallig. De foto's geven een duidelijk en beklemmend beeld van de toestand. Je was er even beroerd aan toe Rini en de lichte vertwijfeling is nog van je gezicht af te lezen,
Veel liefs en een voorspoediger voortzetting van de reis
Corrie
10
Henk en Marianne
30/05/2015 13:04
Het leest als een heel spannend verhaal, maar zoiets wil je toch niet meemaken. Goede beschrijving van wat er allemaal heeft meegespeeld. Daar moet je wel even van bekomen, maar zo te lezen krijgen jullie daar niet de tijd voor. We zijn benieuwd hoe jullie Kirgyzie vinden. Daar willen wij ook nog eens naar toe. Wij gaan volgende week naar de Lutte voor de reünie.
We hopen dat de rest van de reis Happy travers worden.
Groeten, Henk en Marianne

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »