AJANTA NAAR VARANASI

zaterdag 21 maart 2015

VERDWAALD??

Dit wordt een warrige update vermoed ik, aangezien we hier of daar de weg kwijt zijn geraakt naar de bedoelde bestemmingen. Maar we zien altijd wel wat natuurlijk.


AJANTA GROTTEN

Ajanta is niet ver weg van Ellora, de grotten met de beroemde grottempels en sculpturen uit de ca. 600-900 nC.
De grotten van Ajanta zijn zelfs nog ouder, rond de 2e eeuw voor Christus. Door de opkomst van Ellora raakte Ajanta in verval en verlaten, overwoekerd door wildernis en herontdekt in 1819 door meneer John Smit. En gelukkig maar, want de frescoes waardoor deze grotten wereldberoemd zijn geworden, zijn werkelijk fantastisch. De kleuren zijn nog steeds magnifiek; een wonder dat ze de tijd zo goed doorstaan hebben. De natuurlijke pigmenten zijn gemixed met dierlijke en plantaardige materialen om aan de droge rotswanden te hechten.

Goed, dat is de achtergrond van de grotten. De afbeeldingen met de prachtige kleuren, ik kan er niet genoeg van krijgen en daarna heb ik ze ook nog zoveel mogelijk gefotografeerd. Ronald krijgt het grandioos aan de stok met de beveiliging, want hij heeft een statief meegenomen. Dat is verboden! Want dan worden de foto's te professioneel. Zucht....India heeft opnieuw geen vriend gemaakt van Ronald. De eerste grot heeft hij 1 of 2 foto's kunnen maken voordat de man het in de gaten krijgt. Maar in de laatste grot blijft hij het statief gewoon gebruiken. Wat kunnen ze doen? Me eruit sturen? Ik heb nu alles gezien! En na een aantal waarschuwingen, laten ze hem inderdaad gewoon zijn gang gaan. Ik sluit niet uit, dat tegen betaling van een aantal rupees gewoon een oogje dicht zou worden geknepen. This is India!


VAN HOT NAAR HAAR

Van niks naar nergens of hoe je het ook wil noemen; in ieder geval komen we niet waar we zijn willen. En blijven rijden. De wegen zijn meestal van Indiase kwaliteit, een enkele keer verrassend goed. Gelukkig zijn we erg goed in het vinden van overnachtingsplaatsen, want hotels zijn in deze regio's ook niet te vinden. In Ajanta treffen de laatste mogelijkheid en van de hotelmanager mogen we overal op het grondgebied van zijn hotel overnachten.

We vinden een mooie plek niet te dicht bij de snelweg, zodat we daar geen last van hebben. Intussen slaat het weer drastisch om; onweersbuien met regen en niet zo'n klein beetje ook. Het ergste is dat de wind plotseling opsteekt en de luifel met haringen en al de grond uitslaat. En dat zal hier of daar weer gerepareerd moeten worden. Als we erover nadenken, hebben we al een tijd geen neerslag gehad. Het heeft wel als voordeel dat de temperatuur 's nachts aangenaam is, zo'n 15 graden.

De 2e overnachting is meer dan geweldig: vanuit de auto zien we plotseling wat verder weg antilopes en bluebull-deer staan. Ronald bedenkt zich geen moment en gooit de auto haaks. Via een modderpaadje rijden we een kilometer verder en parkeren de auto in het land. 's Avonds lijkt het wel of we terug in Afrika zijn, zoveel dieren zien we hier. Ook hier onweert het weer, de hele nacht door. De volgende morgen staan we in de blubber, maar voor de Toyota is dat geen enkel probleem.

Ook de volgende dag rijden en rijden we weer. We proberen de N7 van Nagpur naar Varanasi te ontwijken omdat dit de meest verschrikkelijke "snelweg" van India zou zijn. Dat lukt vrij aardig, maar waar we wel aankomen? We rijden via goede wegen, dat wel, maar komen doen we nergens. Dat heeft alles te maken met een aantal coordinaten, die we ingevoerd hebben. We komen heel ergens anders uit dan we dachten. Foutje van mij, natuurlijk.


We rijden langs 2 Nationale Parken, waar we achteraf graag hadden willen stoppen zonder dat we dat weten. Grrrr... Overnachten doen we in een Eco-resort, waar veel politie ook verblijft. Veilig en in een mooie omgeving. Des te vervelender vind ik het dan ook, dat ik onze verzameld afval in de verkeerde bak gooi. Vrijdag de 13e is geen goed begin.


DE NH7

Bij Jaibalpur moeten we toch de N7 op en is dit al een opgave door de potholes die hier soms heel diep zijn, op vrijdag zijn er ook nog meer ass-holes op de weg. Dat gaan we niet lang doen. We vinden hier een overnachtingsplek achter een heuvel midden tussen de bloeiende lantana's. Er staat wel een waarschuwingsbord bij de ingang, maar dat is in Hindi en god mag weten wat er op staat. Als we in de avond horen, dat er dynamiet wordt gebruikt om een helling op te blazen, krijg ik het toch wat benauwd: kunnen we er nog wel uit, morgen. Geen probleem, we rijden er zo weer uit. Op zaterdagmorgen is de weg aanmerkelijk rustiger, maar we gaan toch maar van de N7 af. In eerste instantie rijden we over een redelijke weg maar dat verandert snel en we krijgen onderweg een lekke band. Bij een garage in een klein gehucht wordt de band geplakt onder grote belangstelling van de bevolking. Na een uur of anderhalf komen we in Khajuraho tot de ontdekking dat de band niet zo goed gerepareerd is en kan het hele karwei nog eens over worden gedaan. Een dure aangelegenheid en knap vervelend.


KHAJURAHO

Deze tempel is onder buitenlanders beter bekend als de Lovetempel. En ik moet zeggen, dat ik nog nooit zoveel mensen zò aandachtig naar de sculpturen heb zien kijken. De afbeeldingen komen uit de Kama Sutra. Altijd wel eens een orgie willen zien? Of onmogelijke standjes? Dierensex? Noem het maar op en je ziet het hier. Het heeft veel weg van ‘vieze' plaatjes bekijken. Maar ook wij vermaken ons hier prima. Voor de overnachting in dit plaatsje worden we min of meer van de weg geplukt door iemand die ons naar Hotel Gautam meeneemt. De eigenaar is niet alleen Indiaas, maar heeft ook de Franse nationaliteit en een bedrijf in België. En hij spreekt ook een aantal woordjes Nederlands. We kunnen in de achtertuin van het hotel staan en we blijven hier 2 nachten.

Naast het tempelbezoek hebben we hele gesprekken hier met Randeep, die een bezig baasje is. Hij heeft juweliersbedrijven, hij heeft een mijn-en mineraalbedrijf, hij legt wegen aan en legt ons daarbij uit, waarom sommige wegen in zo'n merkwaardige staat zijn. Gedeeltes wel en gedeeltes niet aangelegd. Dat heet corruptie - ambtenaren willen dan naast de al betaalde commissie nog eens een extra percentage hebben voordat ze de rekening betalen. Waarop de aannemer het werk neerlegt en de weg blijft zoals hij is...of slechter.

De buurman heeft een winkeltje in mooie pashmina's en nadat ik al eens rond heb gekeken, krijg ik van hem een ‘vrienden'-prijs. De helft van de normale prijs mag je zo wel noemen. Ik ben helemaal blij.

De avond voor vertrek worden we door Randeep uitgenodigd voor een familie-etentje. Zijn vrouw en broer koken een geweldige maaltijd en het is smullen geblazen, want je eet nergens zo goed als bij mensen thuis. De tafel is gedekt met krantenpapier... wat wel weer lachen is. Deze mensen zijn nog druk bezig om hun bedrijven op te bouwen en malen niet echt om uiterlijk vertoon. En je hoort weer allerlei verhalen. Zo is Randeep 2x getrouwd geweest, waarvan 1x uitgehuwelijkt. Misschien ben ik te westers geworden, maar een gearrangeerd huwelijk is een ramp voor beide partijen, vertelt hij. Maar ook zijn huwelijk in België eindigt in een scheiding. Nu blijft hij maar single. Dat bevalt een stuk beter.


OP WEG NAAR VARANASI

Via wegen in een verschillende staat van onderhoud, komen we uiteindelijk weer op de N7 terecht. Deze weg moet je echt niet in het donker rijden, want er zijn verschrikkelijke stukken met potholes, waar een auto in zou kunnen verdwijnen, soms is de weg helemaal weggeslagen, en soms ligt er een aantal kilometers een nieuw stuk over 2 x 2 banen. Er staan geen borden, dus iedereen doet maar wat. In Europa betalen ze geld voor puzzelritten, maar we hebben hier geen handleiding met aanwijzingen! Na een mooi stuk asfalt klap je zo maar een centimeter of 25 naar het volgende stuk weg, dat dan weer niet is aangelegd. We (maar vooral Ronald) wordt er stapelgek van. Na uren rijden besluiten we dat we dit keer maar bij een benzinestation of iets dergelijks moeten overnachten. Het wordt uiteindelijk een ‘wegrestaurant' en daar staan we achter. Vrij rustig, al komen er in het begin wel wat nieuwsgierigen langs. De volgende morgen komt de beveiliging langs: of we even 100 rupees willen betalen. We geven hem er 20 en dat is waarschijnlijk nog het dubbele van wat anderen hem geven, hij zwaait ons enthousiast uit.

Vlak voor Varanasi staan er ineens weer tolpoortjes. Ondanks de bedragen op de borden willen de mannen nog eens 40 rupees extra hebben. Ronald geeft de 21 die we moeten betalen en gelijk een heleboel gas en we rijden door. Gelukkig was er geen slagboom. Bij de volgende tolpoorten worden we aangehouden, we leggen het uit en krijgen een grote grijns terug: ze kennen het probleem...en we kunnen doorrijden.


VARANASI

Fungeert voor ons als de uitsmijter van India. Een knotsgekkere en chaotischer stad hebben we zelfs in India nog niet eerder meegemaakt. Als we voor de spoorwegovergang wachten, voor auto's duurt dat wel een kwartiertje, zien we fietsers en voetgangers onder de bomen door wippen en verder gaan, zelfs op een minimale afstand van de aankomende trein, die god zij dank niet zo snel gaat hier.
Pfff, soms heb ik echt het gevoel dat ze graag naar het volgende leven overstappen.

Meer dan 1x heeft Ronald de afgelopen week verzucht: Wat een land, wat een volk! Je wordt er toch stapelmesjokke van!

We kamperen hier naast een hotel met zwembad in een rustigere omgeving van de stad. Dat heeft als nadeel dat we met een tuc-tuc naar de rivier de Ganges moeten om daar de religieuze ceremonies te zien. De eerste keer doen we dat met een boottocht en hoewel de moeite wel waard, zien we het toch van vrij ver. De volgende dag doen we dat anders. We gaan naar de oude stad en gaan daar lopen. Het is jammer, dat Ronald niet filmt, maar sommige foto's geven ook een heel aardig beeld van deze aanslag op de zintuigen. Het geluid is oorverdovend, dat moeten jullie er maar bij denken. Denk aan het doordringende gerinkel van bellen, het luide gezang en dreunen van mantra's, het gegil van enthousiaste vrouwen...combineer dat met kleurrijke figuren, die dansen met rook en vlammen en het plaatje is compleet.

Bij de wandeling zien we veel meer dingen: mensen die water uit de vervuilde Ganges drinken, flessen er mee vullen, er voor bidden, er in baden. Brrr... je moet er niet aan denken hoe vervuild het water is. De rioleringen komen er op uit, voorzover die er zijn. En dan alle lijkverbrandingen en lichamen die er ingepakt langzaam in worden gelaten. Maar de rivier is heilig. Er wordt hout verkocht voor de crematies, bloemen om op het water te laten drijven. Maar ook de was moet worden gedaan en uiteraard ook aan deze rivier; net als in overal in India wordt ook hier cricket gespeeld. Als gelovig Hindoe kun je je karma verbeteren door aalmoezen te geven aan bedelaars. En ook als niet-gelovige moet je je dus door hele rijen bedelaars worstelen. Er is overal wel wat te zien en we kijken onze ogen dan ook uit.

Dan de weg met de tuc-tuc terug, die we niet licht zullen vergeten. Bij het hotel aangekomen, danken we werkelijk god op onze blote knieën dat we heelhuids zijn gearriveerd. Bijna vermalen tussen 2 bussen, hij heeft 5 motoren en 1 vrouw van de sokken gereden, dwars door alle stoplichten en zowel links als rechts gereden. Nou kun je natuurlijk overal uitstappen, maar hij neemt ook donkere steegjes (even zijn we bang, dat we hier beroofd worden, maar dat valt dan mee) maar we hebben geen idee meer, waar we zijn. Zou je de hele wereld rondrijden en in de laatste paar maanden in India een ongeluk krijgen!!


VERJAARDAG

Het is alweer 19 maart (wat gaat de tijd snel) en ik ben weer een jaartje ouder. In dit hotel hebben ze een fantastisch restaurant, dus we hoeven niet ver. Zodra de F&B manager in de gaten heeft, dat ik mijn verjaardag vier, krijgen we nog een voor-en nagerecht toe. De wijn is een Indiase champagne en verrassend goed.

Het bevalt ons in dit hotel buitengewoon, ze hebben een geweldig zwembad waar we vlakbij kamperen. We besluiten dat we nog een aantal dagen langer blijven. Dat heeft ook te maken met het feit, dat we nog steeds niet weten wanneer we Tibet in kunnen. De planning staat op 24 april maar je weet het maar nooit en er is nog steeds geen definitieve datum. Wel een lijst met dingen die wel en niet het land in mogen. Dat wordt nog leuk, als we alles uit moeten pakken. Voor de satelliet-telefoon moeten we nog een veilig plekje vinden. Voor de rest maken we ons niet zo'n zorgen. Maar het zegt wel wat, dat zelfs de Lonely Planet van China verboden is.

Eén ding is zeker: het volgende verslag komt uit Nepal.

Reacties


1
henk en marianne nijlunsing
21/03/2015 18:10
Bedankt weer voor dit leuke verslag met een schitterende rookfoto.
Goede reis door China.
Groeten vanuit Texas waar we al weer 2 weken rondreizen.
2
Corry Koedam
21/03/2015 19:16
Ik weet wat jullie meegemaakt hebben bij de Ganges, wat een lawaai.
Wij zijn 's avonds geweest met een boot de ganges op,dan heb je een beter overzicht op het geheel en waxine lichtjes brandend op het water achtergelaten, wel een honderd een prachtig gezicht.
's morgens weer geweest en dan zie je ze baden en de was doen in dat vieze water.
Er is nog veel te zien in Varanassi en hoop dat jullie daar de tijd voor nemen.
Goede reis verder, veel plezier in Tibet.
Groeten Corry.



3
Harry en Laura van de Salentein
23/03/2015 14:43
We kunnen er over meepraten daar aan de Ganges. We zijn er 's morgens en 'avonds geweest. Heel indrukwekkend en inderdaad wat een lawaai. De love tempel hebben we ook gezien. Je komt zo nog eens op ideeën. Maar wel knap hoe het gemaakt is.
Jullie nog een goede reis. Groeten Harry en Laura
4
wil lawerman
25/03/2015 10:04
herkenbaar! heb daar zeer ambivalente gevoelens over, de stank, de stront waar we doorliepen en toch fascinerend naast al die viezigheid. Fijne reis verder! Liefs, Wil (en Roel die daar alles alleen maar prachtig vond).
5
MartinaJochen
01/04/2015 19:36
Hallo ihr Beiden, na das bleibt ja weiterhin spannend...wir sind inzwischen gut in der Türkei gelandet und genießen den Frühling am Mittelmeer....es war schön mit euch in Agonda und wir wünschen euch weiterhin eine schöne Reise Martina&JochenU
6
Annemiek Tubbing
12/04/2015 12:22
Ik loop achter, maar inmiddels het laatste verslag van India gelezen. Dank voor jullie verhalen daarover. Daar hoef ik in ieder geval niet heen. Ik hou niet van lawaai en veel mensen, dus dat is gauw klaar. Er zijn natuurlijk overal mooie dingen en daarvan hebben jullie ons in ieder geval van laten genieten. Prachtige foto's en verhalen. Ik voel bijna zelf jullie angst in de tuc tuc. Ja, stel je voor dat er wat gebeurd na zo'n enorme wereldreis. Het is mooi weer nu, dus Nepal komt wat later. Groeten Annemiek

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »