AMAZONE

vrijdag 31 december 2010

WE WENSEN ALLE LEZERS EEN GEZOND 2011 !!!


AMAZONE



Totaal verbijsterd waren we door het rauwe leven hier aan de oevers van de Amazone. Na Tarapoto houdt het moderne leven op. In Yurimaguas gaan we op de boot naar Iquitos een stad van ruim 1 miljoen inwoners, alleen te bereiken met boot (3 dagen) of vliegtuig. In Yurimaguas rijden alleen motortaxi's, de auto's zijn te tellen. We vallen dus nogal op. Als eerste rijden we naar de haven en schrikken ons wild.

Een grotere chaos hebben we nog niet eerder gezien. In de bagger sjouwen mensen met bananentrossen, aardappels, bier, eieren, kippen, varkens en allerlei andere zaken.Ik zag zelfs een flatscreen langskomen. Op de boot zien we hangmatten voor de passagiers en als er niet teveel passagiers zijn, kunnen ze ook nog een beetje zitten. Er mogen max. 365 personen op de boot, maar vol bestaat hier niet. Ter info: vlak voor de laatste stopplaats waren er zeker 700 man aan boord. Er zijn een aantal hutten, waarvan wij er een gehuurd hebben. Dachten we! Een motortaxi rijdt voor ons uit naar het kantoor en daar aangekomen bleek de hut dus al vergeven. We konden alleen nog mee in de hangmat, want zelfs de kapiteinshut was al verhuurd.

De hangmat is geen optie leggen we uit en uiteindelijk komen we tot een oplossing; de auto gaat mee tegen gereduceerd tarief (nog veel, maar goed). In Iquitos kunnen we dan ook nog beslissen of we richting Brazilië of Colombia gaan of terug en dan naar Equador. We worden naar een hotel met parkeerruimte gebracht, maar de ingang is niet hoog genoeg. Dan maar naar de bewaakte parkeerruimte van het niet meer in gebruik zijnde vliegveld.

We liggen wakker van de vraag hoe we auto op de boot krijgen. Meer dan terecht. De volgende morgen is de chaos alleen nog maar groter geworden, want de boot vertrekt om 10.00 uur en er moet van alles op het laatste moment gebeuren. De koeien en varkens moeten nog ingeladen worden. En als er dan ook nog een dol stierkalf aan de haal gaat met een komplete marktkraam, is de chaos kompleet.


 

Er worden voor ons extra (niet te brede) planken aangesleept die weer gestut moeten worden. De hele wereld bemoeit zich ermee. Nog zwaardere planken worden uit het water getrokken die gedragen moeten worden door een man of 8 per stuk. Onder grote belangstelling rijdt Ronald het schip op. Ik maak de foto's en doe een schietgebedje als de planken behoorlijk doorbuigen....

Maar we staan op het schip! Snel de laatste boodschappen halen en dan gaan we varen voor 2 tot 3 dagen.

                                                                                        

  DE TOCHT DER TOCHTEN

En oh, wat zijn we blij met ons eigen bed en onze eigen wc! (er zijn 6 toiletten voor alle passagiers!)

Aan boord kun je ook eten. Er staat een lange rij dwars tussen alle hangmatten door waar iedereen met een bakje staat voor het uitgiftebuffet voor rijst met kip. Een soort militaire dienst volgens Ronald. Toen ik het eind van de rij zocht, werd mijn pannetje door iemand van de bemanning meegenomen naar de opschepper. Deze luxe vond ik nog niet zo gek. We zitten voor op het dek in onze eigen stoeltjes en slapen 's nachts heerlijk in ons eigen bed. Met onze laatste voorraad brood en fruit kunnen we prima eten. We zijn 1e-klas passagiers hier. Mensen komen bij ons langs en willen de auto bekijken. Wat vinden jullie van de naam Hotelauto?

Onderweg wordt er voortdurend gestopt en stappen passagiers in en uit tegelijk natuurlijk, het is Peru.  We kijken onze ogen uit. Er komen van de dorpen mensen aanrennen met eten en drinken dat ze te koop aanbieden. Ondertussen rennen mensen op en neer met van alles wat op de boot meemoet, van bananen, eieren tot aardappels, mais, kippen enz. En dat is niet eenvoudig, want de dorpen liggen hoog ivm het stijgende waterpeil van de rivier. Er is een soort trap van klei gemaakt naar beneden. Binnen de kortste keren is het een glijbaan van jewelste op het schip. En alles dwars door elkaar heen. Er wordt een laatste toeter gegeven en zelfs dan moeten er nog mensen in het water springen omdat ze niet op tijd van boord zijn gegaan.


  

 

We zijn niet de enigen die aan dek slapen; naast ons staat Pablo met zijn motortaxi, waarin de bagage hoog staat opgestapeld. En daar bovenop slaapt hij ’s nachts. Omdat het aantal hangmatten natuurlijk ook beperkt is, liggen er passagiers in de gangen en zelfs onder de auto bij ons te slapen….

Het aantal buitenlanders dat meereist, komt op 6 personen, waarbij 1 Braziliaanse journalist. ’s Avonds verzamelt hij de buitenlanders bij ons en gaat ons interviewen hoe wij de Amazone ervaren. Ook Pablo doet zijn zegje. We hebben een aardig publiek, want mensen vinden dit machtig interessant. En dan komen we uiteindelijk in Iquitos aan. Als Ronald de oever ziet, slaakt hij een zucht van verlichting. Daar kunnen we er zo oprijden. Jammer dan. Hier komt alleen kontrole aan boord. Verderop moet er uitgeladen worden en dat gaat weer net zo als in Yurimaguas, met planken. Hij moet achteruit het schip af. Daar ziet hij geen heil in en hij gaat draaien op het dek, waarbij 20 man 10 verschillende richtingen op wijzen. Maar uiteindelijk staan we weer veilig aan wal.

JUNGLELODGE YUMUNA

Iquitos heeft behalve 1 miljoen inwoners zo’n 50.000 motortaxi’s, die 4 of 5 rijen dik door de straten razen.En een herrie, dat die dingen maken! En daar rijden we dan tussen, op zoek naar het kantoor van de junglelodge, waar we 5 nachten gaan verblijven. Met hun hulp wordt er een veilige parkeergarage gezocht voor de auto. De volgende dag varen we met de rapido (snelle speedboot) naar de lodge. Er is hier geen electriciteit en alleen koud water. 1x per dag gaat er een aggregaat aan om de batterijen van de camera’s op te kunnen laden. In het donker is er alleen kerosine-verlichting. Gelukkig hebben we onze koplampjes meegenomen; we kunnen tenminste nog wat lezen. Op het heetst van de dag na de lunch, is er even rust. Iedereen hangt dan uitgeput in de hangmat.


 

 

Onze gids voor deze dagen is Cliver, die in het nabij gelegen dorp heeft gewoond. Hij weet alles van de natuur hier. We krijgen een druk programma. Met de boot de rivier af, jungletreks, waarbij hij met de machete voorop loopt. Je voelt je net als vroeger op speurtocht. En de laatste nacht, kamperen in de jungle, ook een aparte ervaring.

We zien grijze en roze dolfijnen, een kleine kaaiman, boomleguanen en verschillende soorten vogels en vlinders en apen, maar het is absoluut geen Pantanal; Cliver moet zijn uiterste best doen om de dieren te vinden. Ronald wil een anaconda vinden, maar het is niet gelukt, wel een paar uiterst giftige slangen. En niet te vergeten, een sidderaal, die zijn prooi doodt door electrocutie.

Vissen op piranha's is ook een leuke ervaring. Een stok met visdraad en haak waar je een stukje kip aan doet. Je tikt met je hengel op het water en je voelt dat ze aan de haak zitten. Mis! Maar je kip ben je wel kwijt. Toch lukt het Ronald en mij om er wat uit het water te hengelen. En ze van de haak af halen, is niet zonder risico; ze bijten terug! Fred, een andere gast, die met ons mee is, heeft dat gemerkt - het bloed stroomde van zijn hand.

De gigantische waterlelies die hier groeien, hebben een diameter die kan oplopen tot zo'n 2 meter. In de lelie huist een kever, die het zaad verspreidt. Na de bloei van de lelie sterft de plant en met een week of 6 bloeit de volgende alweer.


 

HET DORP

Ook een bezoek aan het nabij gelegen San Juan staat op het programma. We zien hier de plaatselijke school en kerk en drinken een biertje aan de bar. In de huizen zijn alleen banken en hangmatten. Volgens Cliver slapen de mensen overdag in de hangmat en ’s nachts op de grond. Er wordt 2x per dag gegeten. Allebei de keren vis met bakbananen, zowel voor ontbijt als avondeten. Er is wel veel fruit, zelfs een soort lychee. Grote indruk maakt de plaatselijke gevangenis – die heeft nog het meeste weg van een hondenhok, waar de hele dag de zon op staat te branden. De gevangene krijgt alleen water. Ik denk niet dat de criminaliteit hier erg hoog is. Het onderwijs is een trieste aangelegenheid. De onderwijzers komen niet langer dan 10 dagen per maand……De rivier is voor de bewoners hun bron van inkomsten, hun voedsel; er wordt mee schoongemaakt en ze wassen zich erin. De “toiletten” zijn in de jungle achter het dorp.


 

 De keuken                                          De gevangenis

IQUITOS

Voor we het weten, gaan we weer terug met de rapido, een hele ervaring rijker. We besluiten oud en nieuw te vieren hier. Het is een stad met veel gezichten. Ons hotel staat vlak achter de boulevard, het beste gedeelte van de stad. Langs de boulevard zijn veel restaurants en barretjes, het is er ’s avonds heel gezellig. Veel straatverkopers proberen hier hun waren te slijten aan de toeristen. Kinderen met T-shirts, kettingen, armbandjes en snoepgoed, die al heel goed zijn in het onderhandelen. Vrouwen met batikkleden, sieraden enz. Ook zijn er natuurlijk weer de bedelaars.

Maar het ergst vinden we de blanke mannen, die met heel jonge meisjes rondlopen. Verschrikkelijk, dat er niets tegen wordt gedaan.


BELEN

Een gedeelte van Iquitos waar heel veel mensen wonen in drijvende huizen. Het waterpeil in de rivier kan zo maar een meter of 4-5 stijgen. Schrikbarend hoe mensen hier wonen in zelf getimmerde huizen op vlotten op het water of op palen aan de oevers. Achter de huizen is een gigantische markt. We gaan met een bootje de rivier op en varen achter de drijvende huizen langs. Onvoorstelbaar en onbeschrijfelijk, als je het niet hebt gezien.


 

 

In tegenstelling tot het jungledorp staan hier de toiletten op palen. Nou ja, toilet – we hebben ze gezien onderweg bij een stopplaats. Het is alleen een plank in het midden, min of meer afgeschermd door een aantal schuttinkjes. En verder moet je het maar zien. Nee, dan hoef je niet meer….

Er vlak naast wordt de was gedaan en kinderen zwemmen in de rivier. Verderop zit een zich in te zepen achter zijn huis. En dan heb ik het nog niet over de grote afvalbergen, die her en der in deze wijk liggen opgestapeld. En toch, er wordt ook hier gespeeld en gelachen en op de markt is het een drukte van belang.

´s Middags skypen we met de andere wereld en zien onze ouders via internet….

FEESTDAGEN

Kerstmis ging dit jaar bijna geruisloos aan ons voorbij. We hadden ons er wel wat meer van voorgesteld. In de lodge werden meer lampjes aangedaan. En 1e Kerstdag werd er wat meer van het eten gemaakt. Dan deden ze het in San Juan beter. Op Kerstavond begon daar het feest dat tot diep in de nacht duurde.

Oud en Nieuw in tropisch Iquitos met een temperatuur van 35 graden tot laat in de avond. Overal mensen op straat die links en rechts naar optredens van dansers en een poppenspeler konden kijken. De terrassen overvol. En overal werkelijk overal staan mensen eten klaar te maken om te verkopen. Taart, reuze-lollies, vis- en vleesstokjes, broodjes enz. Overal komt muziek vandaan. We lopen wat rond maar zitten veel op terrasjes met vooral véél frisdrank om af te koelen. Om 0.00 uur klinken we op het nieuwe jaar met pisco-sour en denken aan de vele familie en vrienden in Nederland.

Morgen viert Ronald zijn verjaardag - hij moppert dat de tijd hier zo mogelijk nog sneller gaat dan in Nederland. Dit jaar is omgevlógen.

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »