AVONTUREN

zondag 25 oktober 2009

AVONTUREN

Goed - het werd dus paardrijden de volgende morgen. Tevergeefs vroeg ik Ronald nogmaals of hij niet mee wilde. Deze rit was niet een van mijn beste beslissingen. Ik ben er dus afgevallen, min of meer in galop, toen het paard vond dat er best nog een schepje bovenop kon.

Het wordt een lang verhaal, maar het komt allemaal goed, dit voor ongeruste familie en vrienden.

Vallen kan ik goed, maar de grond wilde niet meewerken, die was keihard. Eerste eigen diagnose: een gekneusd ribje, een bloedende arm, een heup die de eerste klap moest opvangen. Nou heeft die heup gelukkig een goede beschermlaag. Maar ik had wel veel pijn. Bovendien was het eerste wat ik dacht: hoe leg ik dit Ronald uit?

Die schrok toen hij me zag komen aanstrompelen en werd daarna behoorlijk boos. En ik moest hem ook nog eens volledig gelijk geven. Voortaan geen paarden meer voor mij. De geest mag dan wel jong zijn, maar het lichaam kent toch zijn grenzen. Ook Horacio de eigenaar van de estancia was in alle staten, Het was nog nooit eerder gebeurd enz. Hij wilde direct naar een arts, maar ja midden in de pampa's naar een goede arts, die ook nog eens Engels spreekt .....


De volgende morgen ging het ietsie pietsie beter en ik kon mijn been weer goed bewegen zij het niet zonder pijn. De hele dag heb ik het dus heel rustig aan gedaan met een paar rondjes lopen rond het zwembad aan de arm van Ronald.  Die ging eind van de middag met Horacio naar een buurman, die bloemen kweekt. Ze hebben het heel gezellig gehad en Ronald kon zich uitstekend redden in het Duits! Hij werd uitgenodigd om samen met mij te komen eten en was heel teleurgesteld dat dat niet ging lukken. Maar mochten we in de buurt komen, altijd.


TERUG NAAR B.A.

De volgende dag moesten we het bedrag van de verzekering van de auto gaan betalen. En dus gingen we weer terug naar het eerste hotel waar we als familie onthaald werden. Direkt kreeg ik de raad om naar een ziekenhuis te gaan maar ik dacht dat het wel zou gaan.


AV. SANTA FE 1860


Iedereen die van lezen houdt en toevallig in B.A. komt, moet naar het bovenstaand adres. Hier is een boekhandel gevestigd in een 19e-eeuws theater over drie verdiepingen met de loges er nog in. Het podium is in gebruik als cafeteria, waar je ook heerlijke torta's en tarta's kunt krijgen. Het plafond is een beschilderde koepel. Maar ik vond het helemaal geweldig dat in de loges en in fauteuils in de winkel overal mensen totaal verdiept in hun boek zaten te lezen.
Deze boekhandel heeft over elk denkbaar onderwerp boeken, alleen jammer genoeg maar heel beperkt Engelse boeken. Dit lijkt me een soort lezersparadijs, met name op regenachtige dagen.

De rust in het mooi afgewerkte gebouw staat in schril kontrast met de buitenwereld, waar het een kakofonie van geluid is en je struikelt over de gaten in het wegdek. Links en rechts zitten schoenpoetsers, mensen die allerlei hande spullen verkopen en de nodige zwervers en bedelaars
.

DE AUTO EN DE BOOT

We staan te trappelen om met de auto weg te gaan. Elke morgen kijken we in de krant wanneer het schip aankomt. Zou het soms terugvaren? Dan is de aankomstdatum 21, dan weer 26 of 24. Zaterdag zal het dan zo ver zijn. We zijn een hele dag bezig met de formulieren en betalingen. En dat onze custombroker niet te bereiken is, helpt ook niet mee aan de feestvreugde. En we willen deze stad nou eindelijk wel eens uit. Uiteindelijk horen we dat alle containers maandag in de computer worden gezet. Dan kunnen we dinsdagmiddag in de haven terecht. Zou het dan eindelijk?



HET ZIEKENHUIS

Ik begin me zorgen te maken over de pijn in mijn heup. Dan toch maar naar het ziekenhuis, het Hospital Aleman, of wel het Duitse ziekenhuis. Aan de balie was gelukkig 1 persoon die goed Engels sprak. Hier moest je betalen voordat je behandeld werd. Amex-card was uitstekend en we kregen een bon en een nummer. We werden opgeroepen en we gingen naar boven, waar ik tot mijn verbijstering een tandartsenstoel aantrof. In mijn beste Spaans en haar beste Engels kwamen we tot de conclusie dat er sprake was van een verwisseling van namen.

Weer beneden kwamen we bij een arts, die op mijn vraag Hablas English? verschrikt een collega ging halen, die een pocito Engels sprak. We konden het uitgelegd krijgen. Naar de röntgenafdeling waar we uiteraard weer eerst moesten betalen en weer een bon en nr. kregen. En toen kwamen er foto's.  Met de foto's weer naar de receptie waar uiteraard weer betaald moest worden voor een bon en nr. bij de arts.

En een arts die Engels sprak, gelukkig. Hij dacht niet dat er wat gebroken was, maar wilde voor de zekerheid toch nog een foto. Maar : en ja eerst weer naar de receptie voor een bon en nr. Toen Ronald aan de balie vroeg of hij direct kon betalen voor het consult met de arts, zei de man achter de balie dat we nu wel genoeg betaald hadden.!

Laatste foto en het resultaat: niets gebroken en ook geen scheurtje in het bot o.i.d.
Ik moet rustig aandoen (en dat doen we al even) en ik krijg een pijnstiller en ja, daarvoor moeten we naar de balie om te betalen en de medicijnen mee te nemen.  Dan hebben we het hier over een particulier ziekenhuis maar als je dit vertaalt naar een algemeen ziekenhuis, dan kun je daar wel een paar dagen voor uit trekken.

In ieder geval zijn we gerustgesteld dat er niet iets ernstigs is en dat de pijn vanzelf weer wegtrekt. En ik vind dat ik erg veel geluk heb gehad. Het had heel wat beroerder af kunnen lopen.

Reacties


1
Bart Bertha Anna en Tara
25/10/2009 09:32
Tja, we kunnen nu natuurlijk allerlei reacties plaatsen op bovenstaand verhaal. Doen we niet, het spreekt voor zich. Wel willen we nog even kwijt dat jullie het fantastisch kunnen verwoorden. Geniet verder, dikke kus
2
bep en emil tammenga
25/10/2009 10:59
25.10.09.
beste globetrotters,
Wat een spannende verhalen en zo leuk geschreven! Rini, waarom ga je niet kontakt opnemen met een tijdschrift en verkoop je je op papier gestelde ervaringen? Of maak er een mooi boek van na terugkomst.
Nou Rini, ik voel met je mee. Heb 40 jaar paard gereden en ben er ook regelmatig afgekukeld. Je hebt geluk gehad dat het zo is afgelopen.
Wat hebben jullie in korte tijd al veel spannende dingen meegemaakt.
We kijken iedere dag uit naar jullie berichtgeving. Leuk hoor. Succes met de auto. Hartelijke groeten van Bep en Emil Emil was gisteren bij de kapper en Ronald moet de hartelijke groeten van Stephanie hebben!!
3
Ma en PA
25/10/2009 11:32
Lieve R en R
Ja dat komt ervan als je denkt
dat je nog een jonge meid bent.
maar gelukkig dat je botten nog heel zijn.het verhaal leest als een roman,
zijn beniewd hoe het verder gaat als de auto er eindelijk is.
liefs ma en pa
4
ric bekkers
25/10/2009 15:47
beste Ronald en Rini,
Niet gelijk in de vijfde versnelling natuurlijk met dat paard.
Ronald zal wel blij zijn als jullie echt op weg gaan want die rolbar voor op de auto kan beter tegen een stootje dan Rini.
Heel veel plezier!!
groet Ric&marieJose

p.s. gelukkig kon ik dat wachtwoord nog even terugvinden want anders had ik de komende 5 jaar niet kunnen reageren
5
Els henny
26/10/2009 16:49
jullie maken in een week daar meer mee dan in een jaar Doorn. Spannend hoor. Het is hier nu wintertijd geworden, maar jullie kunnen lekker gaan genieten van de zomer. een goede reis alvast en tot meels.

hartelijke groet,
6
Donald
27/10/2009 17:56
Ik zou Ronald maar vragen een paar extra vasthoud beugels in de auto te monteren. Niet meer op een knol kruipen. Ruk die auto uit de boot en hup de pampa's in. NOg langer in BA blijven kan verkeerd aflopen. Straks heeft Ronald ook zin om op een knol te kruipen en denken dat hij werelds beste polo speler is. Succes en heel veel plezier en ontdek de zuidkant van de wereld.
7
Corrie Couperus
28/10/2009 14:37
Hoi, tjeempie dat was schrikken!! Gelukkig dat het toch meevalt en dat je niets gebroken hebt.Pff. Een ongeluk zit in een klein hoekje en jullie moeten nog lang mee. Sjoerd vroeg: kan Rini paardrijden dan? Dat wist ik dus even niet.
Ik denk dat ondertussen de auto gekomen is? Opwindend allemaal. Dan gaat het nu echt beginnen!Ik krijg de indruk dat jullie je al echt in het z-amerikaanse leven gestort hebt met veel leuke en gastvrije contacten. liefs, Corrie

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »