BOTSWANA PARADIJS VOOR NATUURLIEFHEBBERS

vrijdag 19 juli 2013

VAN KHAUDUM (Namibië) NAAR BOTSWANA

Vanuit Etosha rijden we naar Grootfontein waar we proviand inslaan en daar niet al te ver vandaan, ligt de camping. Roy's Camp is een gezellige camping met een restaurant dat ons al meerdere keren is aangeraden en terecht. We maken er kennis met een jager die met een Amerikaan op stap is. Ze jagen niet op een wildfarm, maar echt in de bush en kamperen daar ook. Dat lijkt Ronald ook wel wat en binnen de kortste keren hebben de heren een diepgaand gesprek over jacht in het algemeen en die in Afrika in het bijzonder. Ze maken nog een prijs voor ons, maar we moeten overal wel overnachtingen betalen, terwijl we ons bed altijd bij ons hebben. Jammer.

Corné vertelt ook over zijn 20-jarig dienstverband bij het Zuid-Afrikaanse leger, waarvoor hij o.a. in Angola heeft gevochten. Uiteraard over apartheid en de huidige situatie, waarbij hij vooral kritiek heeft op de omgekeerde discriminatie. Huidskleur maakt niet uit, maar wel kennis en vaardigheden. En dat ziet hij ook niet veranderen.


NGEPI

De volgende halte is Ngepi, waar we moesten reserveren i.v.m. de vakantie van de Zuid-Afrikanen. En dat is maar goed ook, want elke dag worden er hier mensen weg gestuurd. Wij moeten elke dag van plaats veranderen; gelukkig kost dat ons niet meer dan een minuut of 5-10. Ngepi is heel bekend in Namibië, er is een zwembad gemaakt van wapeningsstaal waardoor je in de rivier kunt zwemmen ondanks hippo's en krokodillen. En dan de toiletten: the toilet of Eden, Poepa-falls, om eens wat te noemen, ze staan zelfs in de tijdschriften.

We komen hier ook Stefan en Mariza uit Zwitserland weer tegen met wie we een boottocht maken. Daar gaat het een en ander aan mis: er is geen kapitein en we moeten een klein halfuur wachten, waardoor we natuurlijk ook langer in het donker varen, zonder veel te zien. De vervangende kapitein doet het waarschijnlijk voor het eerst want hij weet weinig te melden. Bij het afrekenen krijgen we de helft van het geld terug, toch weer klantvriendelijk.

Bij Ngepi ontmoeten we ook Petre en Talana uit Kaapstad met hun vrienden. We hebben afgesproken dat we samen door Nat.Park Khaudum zullen rijden. Je wordt alleen maar in het park toegelaten als je met min. 2 auto's komt, waarbij je elkaar eventueel kunt helpen. De eerste hindernis is al heel snel: iedereen tankt de auto en jerrycans mudvol. Alleen Petre heeft geen diesel, maar benzine en dat hebben ze even niet. En de nabijgelegen plaatsen ook niet!! Dat houdt in, dat Petre eerst naar Rundu moet rijden, 200 kilometer verderop om daar te tanken!! We rijden met zijn allen naar de weg naar Khaudum, waar Petre zijn caravan wil afkoppelen. Hij rijdt de zandweg in en komt direkt vast te staan met de caravan. Met vereende krachten krijgen we het ding weer op het asfalt. Iedereen laat lucht uit de banden lopen om door het diepe zand te ploegen. Wij wachten samen met Boka bij de caravan van Petre, die een uurtje of 2-3 onderweg is om de benzine te halen. De rest gaat op weg naar de camping.


Als Petre terug is, gaan wij op weg en halfweg moet Ronald terug om Boka te helpen die vast staat in het zand. De Touareg wordt er met trailer en al uitgelierd. Het laatste stuk rijden we in het donker. En Ronald doet weer iets voor het eerst: in het donker terreinrijden met een flesje bier in de hand, net als de andere mannen...

Uiteindelijk komen we bij de camping, waar een groot vuur brandt, het vlees al bijna gaar is en bier en wijn rond gaan. Bijna iedereen heeft wel even vastgezeten, behalve de Toyota's... Nu heeft ook iedereen een caravan of trailer bij zich behalve wij. En zoals echte Zuid-Afrikanen zijn de trailers uitgerust met diepvriezer en rijk gevuld met eten en drinken. Het lijken de Hollanders van vroeger wel. En gezelligheid kennen ze hier ook.

De volgende morgen wordt er vroeg vertrokken. Na het ontbijt (voor de meesten koffie met beskuit) wordt er uit de bijbel gelezen door een van de kinderen, want ook deze groep Afrikaners is diepgelovig. Onderweg op de route langs 3 waterholes, stuiten we diverse keren op grote groepen olifanten en ..een aantal leeuwen. De mannen verzamelen onderweg hele boomstammen voor de braai.

De auto's worden allemaal in een kring opgesteld i.v.m. de olifanten of andere wilde dieren. En dan komt er een vùùr, zo groot hebben we het niet eerder meegemaakt. Het is ons laatste avond met deze groep en dat zullen we weten ook. Hier kan geen luxe lodge tegenop. Wat een avond! Ronald krijgt jaggies (Jägermeister) en gin-tonic en van alles te drinken. Ik krijg een fles wijn van Hannes, en we moeten bij allemaal langskomen als we weer in Zuid-Afrika komen. Hmm, het is te hopen dat we dat gaan redden met het visum....

De volgende morgen rijden we nog samen naar de grootste baobabboom ter wereld waar we allemaal op de foto gaan. En dan wordt er hartelijk afscheid genomen.


BOTSWANA, PARADIJS VOOR NATUURLIEFHEBBERS

We gaan de grens over bij Dobe, waar de Namibische douane ons carnet niet wil of kan afstempelen. Gelukkig stempelen ze het aan de Botswaanse kant wel in. Voor het carnet moet je een borg storten, die je bij een volgestempeld carnet weer terugkrijgt. Dat geld willen we wel graag weer hebben. Ook wordt ons gevraagd of we vlees hebben en met een stalen gezicht ontkennen we dat. De controleur kijkt in de auto en zelfs in de koelkast, maar ziet gelukkig ons vlees niet; dat we onder een stapel blikjes tonic en bier hebben gestapeld.

De weg naar Maun gaat niet over rozen. Allereerst moeten we een auto die vastzit in het zand er uit trekken. Dan gebeurt het: de lier gaat er wel uit, maar dan stopt het kreng ermee. Voorzichtig rijdt Ronald achteruit en trekt het lichte autootje er gelijk uit. Dan wordt de lier voorzichtig om de bumper gewonden. We gaan verder en rijden voornamelijk over een zandweg, die af en toe een beetje is verhard. Niet dat dat helpt; zand rijdt beter, alleen schiet het niet echt op. En waar moeten we overnachten? Uiteindelijk vinden we ergens in het nergens een plek achter een telefoonmast, waar ook nog een shovel staat. Nou ja, de overblijfselen dan...


MAUN

Vlak voor Maun overnachten we op de camping Sitatunga. Een rustige plek, als je van heel vroeg opstaan houdt tenminste. Want de 2 overlandertrucks die er staan, vertrekken al om 5 uur en dus zijn we dan ook wakker.

Daar staat tegenover dat de eigenaar en de 2e chauffeur van de overlandertruck zich samen met Ronald over de lier buigen. Ze doen er van alles aan, maar niks. Uiteindelijk geeft de chauffeur een tik met de hamer op het ding en waarachtig..daar gaat wat gebeuren. En ja hoor, de lier wordt weer opgewonden en is weer klaar voor gebruik. Wel een hamer bij de hand houden, je weet maar nooit. Tja, daar moet natuurlijk een biertje op gedronken worden en dus staan weer hier nog een nacht.
De volgende dag rijden we naar de stad en zoeken daar een rustigere omgeving om bij te slapen.


Maun zelf is een echt Afrikaans stadje waar van alles te krijgen is aan alle mogelijke zaken die je eventueel nodig zou kunnen hebben voor een safaritocht in Moremi/Chobe. Hier moet je ook alle permits halen en campings bespreken want anders kom je er niet in. En natuurlijk moet je op min. 2 kantoren langs voor de campings. De entree voor de natuurreservaten heeft gelukkig maar een loket. En Afrikanen hebben altijd alle tijd.

We gaan 2 dagen naar 3rd Bridge, 2 dagen naar Kwaikamp, 3 dagen naar Savuti en 1 dag naar Linyanti. Alles bijelkaar voor het lieve sommetje van 630 euro! De rondvlucht boven de Okavango-delta laten we maar even voor wat het is, want dat is nog eens 200 dollar voor een uurtje.

Voor 8 tot 10 dagen in de bush moeten we behoorlijk wat proviand inslaan. Ze hebben hier een Spar (overal in Zuidelijk Afrika een goede supermarkt) en zelfs een kleine Woolworth food voor de extra's. Naar de slager voor het vlees dat we laten vacumeren. Alleen nu nog het braai-hout. En zie dan maar eens alles in de koelkast te krijgen...


MOREMI 3RD BRIDGE

Vanuit Maun rijden we al snel de wildernis in; hier gaan we echt "van de radar". De weg naar 3rd Bridge is qua kilometers niet ver; maar in tijd al gauw een uurtje of 5, je rijdt meestal over zandwegen. Een goed uitgeruste 4x4 is onontbeerlijk.Je hebt realisten, optimisten en hopeloze optimisten: Toyota's en Landrovers en Landrovers met startonderbreker...ja echt, en die dingen gaan dus ook stuk als je in een van godverlaten oord zit. En dan maar hopen dat de monteur uit Maun het ding kan repareren..Je hebt netjes alle dagen besproken en je vakantiedagen lopen door! De meest verkochte auto in zuidelijk Afrika is niet voor niets al jaren de Toyota Hilux.

In 3rd Bridge hebben we een reusachtige campingplaats en Moremi is werkelijk prachtig, alleen al qua landschap. Iedereen rijdt hier rond met een eigen auto wel of niet met daktent. Op gamedrives zien we alle soorten "bokkies", giraffen, zebra's, kudu's, olifanten en nijlpaarden. De grootste verrassing komt 's avonds: het vuur brandt, de borrel staat klaar en ineens zie ik een olifant om de hoek van de auto verschijnen! Ik roep nog snel naar Ronald dat hij de camera mee moet nemen en dat is maar goed ook. Het is niet 1, geen 2 of 3 maar binnen de kortste keren zijn we omsingeld door 10 olifanten en 2 baby-olifanten...en zitten dus aan onze stoelen vastgespijkerd!

Want met deze giganten op een 4-5 meter afstand voel je je heel kwetsbaar en klein. Ademloos kijken we toe hoe een olifant tegen de boom schurkt waar we onder zitten; hoe de kleine olifanten eten krijgen van moeder, een andere olifant rukt nonchalant een struik kapot enz. Benauwd krijg ik het als het donker wordt, je hoort ze overal om je heen, maar waar?? Ronald vindt me maar een watje, maar als hij opstaat, wordt er luidruchtig getoeterd door een olifant die hem toch wat te dichtbij komt....

De buren worden afgeleverd met een truck, die kunnen niet langs de olifanten lopen. Tegelijkertijd krijgen we de boodschap dat er een leeuw door het kamp loopt... we moeten met de auto naar het toilet. Ja lekker, met je daktent nog op zeker! We laten de ossehaas maar voor wat ie is en zodra de olifanten het wat verderop zoeken, gaan we als een speer de camper in!

De brug van hout wordt 's avonds gesloten, het ding is helemaal kapot gereden. De volgende morgen wordt er her en der aan een paar balken gesjord en het moet maar weer. ..tot de volgende keer en de volgende keer. En dan gaat ie echt stuk. Pas dan wordt het probleem (misschien) echt opgelost. Of niet, want this is Africa!!...


KWAI CAMP

is de volgende campsite. Ook dit is een geweldig gebied met een mooie camping. En ook hier zien we het meest spectaculaire op de camping zelf: 's morgens zien we een groep wilde honden langslopen. Midden in de nacht zitten we rechtop in ons bed: buiten klinkt een vreselijk en hard geluid: een dier in doodsnood. De volgende morgen zien we luipaard-afdrukken. De luipaard zelf zien we nog steeds niet.

Als we het kamp verlaten op weg naar Savuti, zien we hoe een wilde hond een impala te pakken krijgt. Wat volgt, is meer dan afschuwelijk; ik kan het echt niet aanzien. Een wilde hond begint namelijk direkt van een dier te vreten. De impala sterft pas na een goede 3 kwartier een gruwelijke dood. Elke keer scheurt hij een stuk vlees af en gaat het op zijn gemak opvreten. Ronald neemt uiteraard een aantal foto's. Ik ben er misselijk van.


SAVUTI

Al een heel oude wens van Ronald. Jaren geleden konden we er niet komen; er zat een truck muurvast in de modder. We hebben hier 3 nachten geboekt op een plaats aan de rivier. Het Savuti Channel loopt vol - iets wat al jaren niet is gebeurd. Het wild is in grote getale onderweg. De ene dag rijden we nog over een droge rivierbedding, de volgende morgen moeten we er omheen. Er is een poel die wemelt van de meervallen, die allemaal wachten op het water. Gaan ze het redden?

EN EINDELIJK DAAR IS IE DAN: DE LUIPAARD!!

We rijden vlak achter een safari-auto die er aan voorbij rijdt, als Ronald de luipaard spot. Zijn adrenaline spuit omhoog en in één beweging pakt hij zijn camera en begint te fotograferen. De luipaard loopt met een rustige elegante loop aan ons voorbij. De andere auto heeft een noodstop gemaakt en ook daar worden driftig foto's genomen.

Een ander roofdier krijgen we nu ook goed op de korrel: de leeuwin. Ze is op jacht en wij rijden met haar mee. De warthog krijgt ze niet te pakken. Ze aarzelt bij de meervalpoel maar weet daar geen raad mee. We volgen haar verder maar uiteindelijk draait de wind en gaat ze een andere kant op waar we haar niet verder kunnen volgen. Al met al zijn we een uur of 4 met haar in de weer geweest. De leeuwen vinden we verderop, druk bezig met de siësta.

Van Savuti rijden we naar Linyanti, het volgende kamp, waar we maar 1 nacht blijven. Dat is trouwens precies genoeg: het is er niet al te groot. Wel is het kamp prachtig gelegen aan een groot moerasmeer, waar zowel olifant als nijlpaard zich vermaken en wij met hun. Tja, de koelkast is leeg, we hebben nog 1 pak crackers als lunch en zijn met de laatste fles water bezig. Voor Ronald is de afwezigheid van gin, wijn of bier een doorslaggevende reden om eerst naar Kasane te rijden en vandaar naar Chobe River Front. Kunnen we eindelijk deze website op het net zetten, het is een lang stuk geworden maar het gaat dan ook over een periode van 3 weken.!!

Reacties


1
Hans Wiegmann
20/07/2013 08:10
Weer een geweldig verhaal. Wat maken jullie toch een geweldige reis. Prachtig, ben al weer nieuwsgierig naar het volgende verhaal.
2
Margriet Klees
22/07/2013 07:59
Klinkt geweldig allemaal.om naar uit te kijken.
Nog 4 weken geduld dan mogen wij ook.
3
Jullie buren in Third Bridge
27/07/2013 17:12
We zijn vandaag weer terug gekomen in Nederland en vinden jullie foto's en verhalen op jullie site. Geweldig dat luipaard! Die hebben wij helaas gemist, ook hebben wij geen wilde honden meer gezien... Moeten we toch weer een keer terug naar Moremi/Chobe. Gelukkig hebben we wel veel anders moois gezien, oa wel 10 bultruggen in Sodwana Bay. Nog een mooie reis verder.

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »