BYE BYE BUENOS AIRES

vrijdag 06 november 2009

BYE BYE BUENOS AIRES

Vrijdag dan eindelijk op stap. We werden uitgezwaaid door het voltallige hotelpersoneel van Malabia House. Ronald reed met de auto dwars door de heksenketel die het verkeer van BA is. Dat doe ik hem echt niet na. We hadden veel bekijks, zelfs de buschauffeurs staken hun duim op en toeterden. De eerste camping die we zouden aandoen was een ACA (soort ANWB) op ca. 1 uur afstand van BA, in Chacoumus aan een grote lagune.

Onze eerste kampeerervaringen

Dat zou een film waard zijn geweest, maar daarvoor ontbrak ons de tijd. Om het kort weer te geven: op kampeergebied is er voor ons nog een wereld te winnen. Op een volledig lege camping temidden van alle spullen die uit de camper kwamen, hoorden we dat we naar een plaats moesten voor casa rodante. We mochten gelukkig nog wel even inrichten. En dat had nogal wat voeten in aarde.

Allereerst zeiden we wanhopig: dat krijgen we er nooit in. Daarna hebben we eerst de kist via het dakluik op het dak gehesen. Ronald op het dak en ik onderin sturen. Dat scheelde al wat, maar aan het reservewiel durfden we nog niet te beginnen. Daarna discussie waarin wat moest. Twee dingen werden al snel duidelijk:
1. we hadden teveel bij ons
2. we hadden te weinig bij ons

Ja, en toen was het al snel, waar ligt dit en waar ligt dat en waarom. Uiteindelijk hadden we een kastje waarin alle spullen gingen, waarmee we op dat moment geen raad wisten. Dit kastje werd door Ronald spontaan "het hoerenkastje"  gedoopt. Goed dat we geen Nederlanders tegenkomen, want er wordt nog steeds regelmatig geroepen: dat ligt in het hoerenkastje.

Vervolgens zijn we naar de andere plek verhuisd, waar een maaltijd op de Cobb-bbq werd bereid. We hadden geen zout, peper en kruiden, en geen vlees. Maar als het over eten gaat, dan weet Ronald altijd wel iets te brouwen. Dus dat ging goed. Daarna werd het bed geprobeerd en geloof het of niet:

HET BED SLAAPT GEWELDIG - onder ons eigen dekbed en met eigen kussen bevalt het ons tot nu toe beter dan in een motel/hotel. Ronald had zijn schoenen buiten laten staan en de volgende morgen waren we 1 schoen kwijt. De honden hadden het met alle schoenen geprobeerd, maar deze konden ze hebben. Vertwijfeld zocht ik in een woordenboek naar de juiste zin, maar toen we bij de campingbaas kwamen, bleek het laten zien van 1 schoen al voldoende. Ze hadden hem en zonder veel beschadigingen.


HET RESERVEWIEL

Het eerste dat er moest gebeuren, was het reservewiel op het dak zien te krijgen en dat was iets waar Ronald in Nederland zijn hoofd al over had gebroken. We reden naar een benzinestation voor een croissant en koffie. Maar van de Spaanse les (waar die al niet goed voor is) wist ik dat we naar een gomeria moesten voor de banden en die zat er vlak naast.

Daar waren drie stevige kerels aanwezig en toen ik om hulp vroeg, stond de stevigste op en knikte dat het wel zou lukken. Hij pakte een wankel laddertje en zette dat tegen de camper en met behulp van zijn maat werd het wiel tegen de camper op naar boven gerold en vastgezet. Daarna werd de camper uitvoerig bekeken en besproken. Er werd ons gevraagd of we meededen aan Dakar; dat hebben we maar uit de wereld geholpen. We kregen wel 2 petjes van ze mee om reclame te maken.


PINAMAR

Met het mooie weer dachten we: naar zee en in Pinamar vonden we een kleine camping vlakbij het strand die we deelden met nog eens een drietal jongeren. Heerlijk op een terrasje gezeten en we dachten erover hier een aantal dagen te blijven. Alleen de volgende morgen regende het
en een badplaats in de regen...dus de spullen maar weer gepakt. We gingen op weg voor een ontbijtje en dat viel nog niet mee want alles bleek dicht. We vonden toch nog een kroeg en een ding, dat geloof je niet. Het hing vol met allemaal tierelantijnen, maar het meest opmerkelijk was de kroegbaas zelf: slechtziend en zo trillend dat hij het bedienen aan de vaste klanten moest overlaten. En op die manier hielden ze hun eigen kroeg open!  Ze waren erg geinteresseerd maar het gesprek moest met handen en voeten. Jammer. Ook de klanten hadden koppen, die stuk voor stuk de moeite van het schilderen waard waren. Maar aan het schilderen ben ik nog steeds niet toegekomen.


MAR DEL PLATA

De volgende badplaats lag in de zon, dus we keken elkaar aan en gingen naar de camping. Hier hebben we de camper weer een gereorganiseerd en ik ben bang dat het niet de laatste keer is geweest. Op alle campings staan parilla's waarop je met hout kunt barbecuen, dat is hier een manier van leven. Dit keer hebben wij er een groot vuur in gestookt om warm te blijven, want het werd 's avond knap koud. En helaas, de volgende morgen weer regen en dus:


BAHIA BLANCA

Hier konden we geen camping vinden en bij het tanken van de diesel werd ons verteld, dat we altijd bij het benzinestation de camper konden neerzetten. Het zag er heel goed uit, maar we zijn nu eenmaal voorzichtig, dus zijn we toch maar weer aan het zoeken gegaan, en uiteindelijk bij een motel uitgekomen. Daar hadden we spijt dat we niet voor het benzinestation hadden gekozen, want het viel onder de categorie: 10 x niks.

 Inmiddels hadden we er zo'n 600/700 km's opzitten door de pampa's. Nou wilden we die best zien, maar het werd wel eentonig. Nog nooit zoveel koeien bij elkaar gezien, grote en kleine, dikke en dunne, bruine en zwarte, dicht op elkaar voor het afmesten en verspreid over de pampa. Opgedreven door gaucho's te paard, wel weer leuk. Maar het blijven koeien. Was misschien wel wat geweest voor onze vroegere buurman, Jan.

Tussendoor wel struisvogels, flamingo's en paarden en een aantal schapen, maar ik ben blij dat ik het aantal koeien niet hoef te schatten. Heel veel. Het verklaart wel de prijs van het vlees hier. We betaalden ca. 2 euro voor 2 stevige entrecotes en wat vleeswaren. Ook de groenten vallen mee in prijs. We kwamen nog een groentenboer tegen die in Europa had rondgetrokken met 5 vrienden in 1 auto en die zeer geïnteresseerd was in onze auto. We mogen sowieso niet klagen. Inmiddels zijn we nagetoeterd, uitgewuifd, op de foto gezet, kenteken genoteerd, er word een rondje omgereden enz. Mensen halen andere mensen erbij om samen de auto te beargumenten enz.  Met name de banden wekken grote interesse, waarop Ronald zijn zorg uitsprak over het evt. nieuwe banden zien te krijgen als.... dat zien we dan wel weer.


EL CONDOR

Verder naar het zuiden komen we bij de plaats El Condor dat aan de kust ligt en we willen toch  proberen eens wat van de zon te gaan genieten en wat langer op een plaats blijven. Het is toch te gek dat we in BA hoge temperaturen hadden en hier een soort depressie die ons achtervolgt. We reden verkeerd en kwamen op een schitterend strand en overwogen om hier te blijven staan. We hadden net genoeg eten bij ons. Toch maar niet gedaan. We reden naar een officiële camping maar die was nog dicht. Tsja, en toen werd het kamperen bij de visser, ipv de boer. Wat een klerezooi. Hadden we maar op ons strandje moeten blijven.

Inmiddels zitten we in Patagonie. Vanuit El Condor rijden we langs de kust naar het zuiden.
Op een gegeven moment komen we een bord tegen en dat probeer ik te vertalen, maar we waren er vrij snel voorbij. Ach zei Ronald, dat zien we vanzelf. Nou dat deden we!

Alsnog Dakar, althans daar had het veel van weg. De weg was weg. Bedekt door een grote laag zand. En dan moet je blijven rijden. Achteraf is het natuurlijk heel leuk, maar op het moment zelf hadden we het goed benauwd. En voortaan toch maar de tijd nemen om de borden goed te lezen.  Maar goed, we wilden toch avontuur. Nou dat was deze dag nog niet afgelopen.....


ZANDSTORM

We hadden al veel stofwolken onderweg gezien. Maar het werd wel steeds erger. In St. Antonio de Oeste hebben we de auto maar aan de kant gezet bij een restaurant. Tijdens de lunch begrepen we dat er een `alerte météologique` was afgegeven. Dat was geen goed geluid en we bedachten dat het in het binnenland dan beter moest zijn. We zijn dus dwars door de zandstorm gereden die na ca. 15 kilometer inderdaad minder werd. Wat je noemt een leuk dagje.

We reden door tot Puerto Madryn waar Ronald uitgeput op bed neerviel. Want dat was ook nog een afstand van een kleine 300 km over een zo mogelijk nog saaiere weg als hiervoor beschreven met nog steeds harde wind. Het plaatsje dat we binnenreden was wel heel leuk en we staan op een leuke camping. Niks op aan te merken.


WALVISSEN

De volgende dag zijn we het stadje ingeweest, en omdat het hier wel het seizoen is nl. voor het spotten van walvissen, is het hier heel levendig. We staan hier twee dagen en vertrekken morgen naar het schiereiland Valdez, een groot natuurreservaat. ´s Morgens en ´s avonds zijn we naar het strand getrokken, niet om te zwemmen of te zonnen maar om walvissen te spotten. En vooral ´s avonds hebben we er heel veel gezien. Ongelofelijk wat een dieren en zo dicht onder de kust. Een geweldige ervaring.

Dit is een vrij lang stuk geworden omdat we in 5 dagen tijd nergens konden internetten en ik ben blij dat ik nu mijn hoofd heb kunnen leeg maken. En ongetwijfeld ook het nodige nog niet heb vermeld. Dat is waarschijnlijk onvermijdelijk. Ronald gaat ook zo snel mogelijk aan de update van de foto´s beginnen. Dat is er ook nog niet van gekomen.
Tot snel.






Reacties


1
corrie couperus
08/11/2009 10:41
He, wow, wat leuk en spannend om te lezen! Wat beleven jullie veel! Al in Patagonie, magisch woord voor mij! Dat is nog eens wat anders dan de bouw van een atelier en koffie zetten voor de mannen. Kamperen leer je door ondervinding.Koester het hoerenkastje maar, uiteindelijk blijkt dat je alles kunt gebruiken.
liefs, Corrie

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »