CENTRAAL IRAN

zaterdag 21 april 2012

KASPISCHE ZEE

Jammer dat het aan de kust hier zo vervuild is, Werkelijk overal waar je kijkt ligt troep.

Bij Mohammed staan we in de tuin met de camper. Hij is eigenaar van een internetcafé en zijn vrouw heeft een winkeltje met curiosa, waar ik 2 kleine souvenirs wilde kopen. Er bestaat een ingewikkeld ritueel hier, waarbij de verkoper zegt dat je niet hoeft te betalen. Je moet 3x aandringen en meestal wordt er dan betaald. Maar er werd 4x geweigerd dus heb ik uitvoerig bedankt voor dit leuke gebaar.

We krijgen heerlijke maaltijden voorgeschoteld, want ze is een echte keukenprinses. In de keuken zittend op de grond maakt ze alles klaar. De volgende dag kwam er een Duitse fietser langs die vanaf Duitsland naar India en Nepal fietst. Sven (Mohammed noemt hem 7) hebben we ook gezien in Tabriz. Met heel veel moeite komen we weg bij deze aardige mensen.


TEHERAN

De weg naar Teheran loopt vanaf Chalus door hoge bergen met wilde haarspeldbochten en is op sommige plekken nogal krap, ook al omdat er langs de kanten vaak van alles en nog wat wordt verkocht. Bij iets meer ruimte wordt er ook gepicknickt. Bij Teheran gaat het helemaal mis. Volgens Mohammed konden we overnachten in Park Pardisan, maar we konden het absoluut niet vinden. Uren rijden, geen bord kunnen lezen, van snelweg naar snelweg, oost/west en zuid/noord. En het wordt donker. Hotels staan ook nergens aangegeven. Ronald vervloekt de stad en de infrastructuur. Waarom wil je hier heen, voor weer een rotmuseum met potjes en stenen? Er is niks te zien. We gaan hier weg. Maar daar is het te laat voor. We zoeken verder en uiteindelijk staan we in het park maar van slapen komt niet gek veel.

Het is weekend hier en de hele goegemeente is aan de picknick (zouden ze daarom nauwelijks restaurants hebben). Nooit gedacht dat ik hier ordinaire meisjes zou zien. Hoe ze het voor elkaar krijgen met die kleding...haar hoog opgekamd soms geblondeerd, strakke legging, heel hoge pumps met glitters, sjaal met allerlei dingen versierd en een make-up... en ernaast zitten de zwarte chadors. 

 

Als ik naar bed ga, zit Ronald nog voor de auto en wordt door meerdere mensen aangesproken en zelfs uitgenodigd voor een borrel! Maar dat slaat hij af omdat je nooit weet wie je tegenover je hebt en wat er voor bocht geschonken wordt. Maar goed ook, even later komt de politie en alle betrokkenen vliegen alle kanten uit op brommertjes.

Verder spreekt hij met een automonteur die alles kan repareren. Hij wil ook onze auto wel doen, want elke auto heeft wel een probleem. Deze niet, zegt Ronald. 

 

Een indringender gesprek heeft hij met een zeer goed Engelssprekende man, die veel Engels leest. Lezend in Engelse literatuur, werd hij aangesproken door een imam. Hij kon  beter de Koran lezen, want daar stond alles in. Al zijn boeken werden gecontroleerd. Er werd geen controversiële lektuur gevonden, maar hij is er nog niet over uitgepraat. Jongeren in dit land hebben het zwaar zegt hij. En we kunnen het land ook niet uit. 

Toch hebben we ook mensen gesproken die in Canada hebben gewerkt en weer hier terug zijn. Ze missen hun land en familie te erg. Als mensen over politiek beginnen, houden we ons meestal wat op de vlakte. Horen doen we des te meer.

De volgende morgen rijden we naar het centrum van Teheran. We willen naar het Golestan Palace volgens de Lonely Planet een prachtig paleis...maar niemand kent het gebouw. Geen taxichauffeur, niemand. Er rijdt zelfs iemand mee, die de weg weet, maar die ons dropt bij het Nat. Museum met de door Ronald vervloekte potten en pannen, maar ook prachtige beelden uit Persepolis. Hij wil zich opwerpen als gids, maar dat slaan we af, wat nog niet meevalt. Het Golestan hebben we niet gevonden en het Nat.Juwelenmuseum zou alleen nog maar open zijn voor een select gezelschap. We houden het voor gezien en rijden naar 

 

QOM

Een pelgrimsstad, met de H. Schrijn van Fatima die leefde in de 9e eeuw. Een drukte van belang, het is vrijdag. Overal vrouwen in het zwart, ook heel kleine meisjes. Mannen in bruine jurken, veel imams/mullahs, het is onvoorstelbaar. Op het plein moet Ronald wachten, ik moet via de vrouweningang naar binnen.

Ik mag er alleen in met chador. Ik krijg een soort tafellaken over de hoofddoek heen en dat moet alles bedekken. Ik kan je vertellen dat het niet meevalt met zoiets te lopen; bij de ingang laten ze zien hoe ik ‘m moet vasthouden, maar ik krijg behoorlijk ruzie met dat ding. Als óf hoofddoek óf chador weer niet goed zit word ik daarop gewezen en gelukkig ook geholpen. En dan moet ik ook mijn schoenen nog uitdoen en meedragen, ik geef het je te doen. Als ik er op let, zie ik dat veel vrouwen ook een punt vasthouden tussen de tanden. Maar zo’n leending, ik dacht het niet.

Fotograferen is verboden, maar buiten hebben we er een paar genomen. Maar in het magnifieke gebouw zitten overal mensen te bidden met een devotie waar ik stil van word. Bij de schrijn is het een geduw van vrouwen die allemaal het ding willen aanraken, kussen, bidden, ja wat niet. Ik blijf op een afstandje kijken, maar wordt toch meegenomen door het gedrang. Achteraf hoor ik dat ik als niet-moslim nooit in dit gedeelte had mogen komen. Toch ben ik blij dat ik deze kant van Iran ook zie.

Ik loop van de een naar de andere ruimte maar waar kan ik Ronald vinden? Die staat ergens nog op me te wachten. Als ik naar veel zoeken, de goede uitgang heb gevonden, moet ik mijn schoenen weer aan. De chador zakt weer op de grond en als ik hem eindelijk weer een beetje om heb gewikkeld, staat Ronald voor mijn neus. Ik zag een hoop gewapper en dacht wel dat jij dat zou zijn....

 

Overal staan mannen met een gekleurde plumeau die je daarmee aantikken als je kleding niet goed zit, je ergens naar binnen gaat, waar je niet naar binnen mag, je toch een foto neemt, enz. Enne.. vrouwen met plumeau voor de vrouwen natuurlijk. Ronald mag helemaal nergens naar binnen, omdat hij geen moslim is. Hij ziet het eens aan en neemt dan een andere ingang. 

De toegangen zijn allemaal gescheiden, zelfs naar het centrale plein moet ik een andere toegang nemen dan Ronald. Gelukkig valt zijn grijze haardos hier nogal op en kan ik hem snel weer vinden.


KASAN

Een kilometer of 40 voor Kasan vinden we in de bergen een stil plekje, ideaal om te overnachten. We staan er nog geen 10 minuten, of we hebben bezoek van een uitgebreide familie, die allemaal met ons op de foto willen. We moeten mee naar hun huis. Maar de conversatie is erg beperkt. Party home en love you, veel verder gaat het niet.Dat lijkt ons geen goed idee. Op de een of andere manier lukt het ons ze te overtuigen, dat we liever hier blijven. In Iran ben je echt nooit alleen want we worden wakker van blatende schapen, blaffende honden en een roepende schaapsherder. Ronald maakt een foto van de man, die helemaal verrukt is als hij de foto ook nog meekrijgt. We hebben een kleine fotoprinter bij ons, die we speciaal hiervoor hebben gekocht. Ronald krijgt 3 stevige pakkerds en de herder gaat achter de kudde aan.

     

ONTMOETINGEN

in de bazaar van het conservatieve Kazan lopen alleen maar vrouwen met een zwarte chador en dus val ik hier weer eens uit de toon. Er wordt zelfs brrr ..geroepen, waardoor we in de lach schieten. Weer fout, want er mag niet te luid gelachen worden. Maar we worden wat makkelijker. In de bazaar zien we strengen wol in een kleurenbad geverfd worden. De kleden en kelims worden in een aparte hal verhandeld. En werkelijk overal is rozenwater te koop. Er hangen overal zwarte vlaggen in de bazaar; hiermee wordt deze week het overlijden van de dochter van Mohammed herdacht.

 

In de oude hamman is een theesalon en restaurant en hier ontmoeten we Mohamad, die Arabisch doceert aan de universiteit. Hij is daar uitgenodigd voor de lunch door 2 studenten, die onze mening vragen over Iran en islam. Mohamad vertaalt en er ontstaat een levendig gesprek. Er wordt nog gevraagd naar de karikatuur van Mohamad, en hoe we daar tegenover stonden. Gelukkig ging het niet over Nederland maar over Denemarken. Ronald legt uit dat er in Nederland overal karikaturen van gemaakt worden. Mohamad vraagt ons hem om 17.30 uur hier weer te ontmoeten, dan zijn we bij hem thuis uitgenodigd.

We praten nog wat na, als een nieuw gezelschap naast ons neerstrijkt. Het zijn een Amerikaanse professor van Iraanse afkomst en zijn moeder en broer. Voor we het goed en wel beseffen, zijn we met ze aan het lunchen. Dat is nog een hele toer als je op de grond zittend rond een “tafelkleed” eet uit verschillende schalen met als enig hulpmiddel de wrap.

We krijgen een koud auberginesmeersel en een “dizi”, een soort mix van soep met brood en gestampte bonen en vlees. Als drank is er yoghurt met water. Het gesprek gaat met name tussen de Amerikaan en ons, de andere twee spreken alleen Farsi. Jammer, want met de moeder (85) had ik graag gesproken. 

 

We worden nog even op de schouder getikt door een Nederlander, die we in Turkije zijn tegengekomen. Hij drinkt ook een potje thee mee. We hebben er een halve dag opzitten als we afscheid van deze mensen nemen. En om 17.30 ontmoeten we Mohamad weer. We maken kennis met zijn vrouw Leila en hun kinderen Fati en Ali. Leila en Ali spreken geen Engels. Maar Fati doet haar best en het is leuk met haar te praten. Ze is heel druk met haar toetsen waarvan de cijfers bepalen tot welke universiteit ze kan worden toegelaten. Ze wil genetica gaan studeren net als haar tante, die een goede baan heeft. En ze wil ook graag een deel van de studie doen in het buitenland. Ik hoop dat ze haar dromen waar kan maken.

 

Ronald speelt ping pong met Ali en Mohamad en Fati en ik dansen. Leila is druk in de keuken. Er wordt weer een heerlijke maaltijd bereid, dit keer met vis. We groeien hier nog dicht. Maar wat is het leuk dat Iraniërs je zo spontaan uitnodigen en dan ook nog zeggen: bedankt dat je onze gast wilde zijn!! 

 

Er zijn hier niet veel restaurants, terrassen en bars natuurlijk al helemaal niet, alleen theehuizen. Niet verwonderlijk natuurlijk, als je alleen in je eigen huis jezelf kunt zijn. Het eerste woord bij binnenkomst is altijd relax! Hoofddoek/chador af en makkelijke kleding aan. 

Vlakbij Kasan ligt Fin, een oaseplaatsje met aangelegde tuinen en vijvers, een historische hammam. Er is een theesalon en een ruime parkeerplaats waar we overnacht hebben. In Kasan zelf hebben we historische huizen bekeken, die ware paleizen moeten zijn geweest. Ik raak er zo de weg in kwijt. En de deuren hebben 2 kloppers, een zware en een lichtere, die een verschillend geluid maken. De bewoners wisten dan of er man of vrouw voor de deur stond en wie de deur moest openmaken. Je zou je eens vergissen!


DE WATERVAL VAN NIASAR

Ronald is al niet te dol op klimmen, dus wordt helemaal chagrijnig als hij na een behoorlijke klim niet de verwachte waterval, maar een stuk of wat souvenirverkopers treft en daarachter een parkeerplaats..waar hij dus met de auto had kunnen komen.

De waterval moest nog even worden aangezet! Met behulp van een watermolen dendert het water naar beneden. Dezelfde trap dus weer af. En de rozentuin hier stond nog niet in bloei. Maar rozenwater - dat kun je letterlijk overal kopen. Als de rozen bloeien, moet het hier een lustoord zijn. Nu viel het wat tegen.


ABYANEH

 

Op 2235 meter hoogte ligt het min. 1500 jaar oude dorpje Abyaneh, bestaande uit rode modderstenen huisjes met houten balkonnetjes. Je hebt er een mooi uitzicht over de vallei. De bevolking bestaat uit een paar oude dametjes in klederdracht. Die zijn voor niemand te verstaan want ze spreken een soort middeleeuws Perzisch als gevolg van de geïsoleerde ligging.

 

 

ESFEHAN (= de helft van de wereld)

 

We kunnen kamperen bij hotel Ittic, waar ze een speciaal terrein voor kampeerauto’s hebben. De stad moet je toch per taxi en lopend verkennen. En wat voor een stad! Een meesterwerk van Iraanse en Perzische beschaving.

We zijn begonnen met het Imamplein, één van de grootste pleinen ter wereld. In vroeger tijden werden er polowedstrijden gespeeld. Hier liggen 2 moskeeën en 1 paleis, prachtig betegeld in schitterend blauw/turqoise kleuren. We hebben hier gefilmd, want met foto’s doe je de schitterende moskeeën geen recht. Het   paleis was gedeeltelijk in de steigers, maar we kunnen een deel wel zien. Hier zijn opgelegde schilderijen te zien en prachtige opengewerkte plafonds, uniek in Iran.

 

Na een aantal uren wil je dan toch wel eens wat drinken/eten en we gaan op zoek naar een theehuis. Dat konden we zo snel niet vinden, maar een hulpvaardige Iraniër bracht ons naar een afgelegen hoekje en bestelde daar voor ons de dagschotel. Geen idee wat het was, maar het was lekker.  Daarna aan de wandel door de parken langs de rivier met verschillende oude bruggen. Veel theehuizen zijn hier gesloten door de provincie - mannen en vrouwen konden elkaar wel eens te diep in de ogen kijken..... 

De bazaar is gedeeltelijk langs het Imamplein gelegen, we krijgen weer eens tapijten aangeboden, maar een specialiteit hier is gaz, noga met pecannoten en dat is verrukkelijk. Gelijk maar een hele doos gekocht, ben benieuwd hoe lang we er mee toekomen. Verder bekijken we hier werk van een internationaal bekende miniatuurschilder, tellen het geld eens na en kopen iets van zijn werk. Ook bekijken we nog het paleis van de koningin en een ander paleis en dan zijn onze voeten zo ongeveer versleten.

 

De Armeense wijk Jolla is met afstand de gezelligste wijk van Esfahan, waar we een heel leuk koffiehuis troffen (weer eens wat anders dan een theehuis) vlakbij de kathedraal Vank. Als je de kerk binnenkomt, is het één grote kleurenpracht - alles is beschilderd met fresco’s. Maar er zijn ook felle discussies met de gids van de kerk over het geloof. Ze zullen het wel nooit eens worden hier. Ook het hiernaast gelegen museum is interessant en geven een beeld van een christelijke groepering in dit moslimland.

 

Voorlopig hebben we wel even genoeg moskeeën, paleizen en musea gezien....pffff.

We willen over de bergweg naar Shiraz, maar we komen in de middag tot de ontdekking, dat het niet gaat lukken. De borden zijn hier alleen in het Farsi. De mensen die wij de weg vroegen, hebben ons steeds weer naar de grote weg verwezen. In plaats van een spectaculair landschap zoals beloofd in de reisgids, gaan we nu over de doodsaaie snelweg.

 

 

 

Reacties


1
bep tammenga
24/04/2012 11:34
weer een prachtig reisverslag! Spannend allemaal.Jullie hebben wel lef.De foto's zijn ook erg mooi.
Het kabinet hier is gevallen, dus crisis in Nederland.
groeten van Bep en Emil
2
corrie couperus
24/04/2012 13:20
Even de tijd genomen om te genieten van je verslag. Geweldig om zo Iran te leren kennen. Wat een fascinerend land. En wat een vriendelijke bevolking. wij hebben hier gewoon geen idee. Alleen die kleding, heel vermoeiend en veel gedoe. staat je trouwens goed hoor, een chador en je kunt er rustig in dichtgroeien.
groetjes,
Corrie
3
Hans Wiegmann
24/04/2012 17:18
Ik ben weer helemaal bij. Wat een geweldige verslagen en foto's. Leuk om jullie zo te volgen. Groet, Hans
4
Roemer en Lisan
26/04/2012 19:39
Mooie foto's!
Groetjes veel plezier in Africa!
5
Louise
29/04/2012 11:48
Lieve mensen, ik had e.e.a. in te halen, maar heb in één ruk al jullie belevenissen van de afgelopen periode gelezen. Heel indrukwekkend en @Rini, mede door jouw schrijftalent! Ik verheug mij op de foto's die ik nu nog uitgebreid ga bekijken.
Het ga jullie goed en blijf vooral genieten!
Hartelijke groet, Louise

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »