CHILI

vrijdag 18 december 2009

allereerst voor iedereen : PRETTIGE KERSTDAGEN EN EEN GELUKKIG 2010



CHILI

Argentinie waren we zo uit, in Chili moest er nog wel wat gebeuren. Pas ok, formulieren invullen en verklaren dat we geen verse waren aan boord hadden. Op aanwijzingen van de beambte vulde Ronald in dat we niets bij ons hadden en ik dat ik het niet wist. Dan zou hij kontroleren. Daarna moest Ronald de autopapieren gaan halen. En dat duurde en duurde.. tot op een gegeven moment hij kwam vragen of ik wist waar ze waren. Dat werd zoeken en zoeken. We hadden gelukkig wel een kleuren-fotokopie.

Daar nam de douane uiteindelijk genoegen mee. Maar wij eigenlijk niet. WAAR KUNNEN ZE ZIJN? Onderweg naar Torres del Paine kregen we hoofdpijn van het nadenken. Dit is eigenlijk helemaal niets voor ons. We spraken af dat we de volgende dag de hele camper uit- en inruimen; dan moeten we ze tegenkomen. Toch?

Nou, mooi niet. Wel is alles weer eens opnieuw georganiseerd en opgeruimd. Tot op heden weten we nog steeds niet hoe we de autopapieren zijn kwijtgeraakt. Verloren of beroofd zonder het te merken? En wat nu? We hebben een email gestuurd naar het Ambassade in Buenos Aires in de hoop dat bij verlies iemand ze daar naar toe zou hebben gestuurd.
Hele horrorsitutaties speelden zich voor onze ogen af. Uiteindelijk hebben we een kopie aangevraagd bij het RDW via internet. Die worden via Ruard naar ons opgestuurd.

Inmiddels rijden we rond met de kleurenkopie netjes in een mapje voor autopapieren gestoken. We zijn benieuwd of we Argentinië weer inkomen. Daar willen we dan aangifte doen om alles af te dekken.



TORRES DEL PAINE                                                  inderdaad een prachtig gebied. De toppen van deze bergen steken als wachters boven alles uit.  Ook hier is het hiken en trekken. Dat hebben we ook gedaan, binnen onze grenzen en in dit geval betekent dat alleen dagtochten. Bijna iedereen gaat hier met volledige uitrusting en tent op stap. Dat hebben we niet bij ons en hoewel je ook dingen kunt huren, betekent dat dat we de auto een dag of 5 zonder toezicht moeten laten staan. Maar eerlijk gezegd, geloof ik niet dat Ronald dat zo erg vindt.... ik zou de uitdaging wel eens aan willen gaan.

Na 2 dagen op een Chileense camping die er stukken beter uitziet dan zijn Argentijnse tegenhangers, gaan we wild kamperen aan de waterval.Dat pakt het dit keer niet zo goed uit, hoewel het een schitterend stekje is. Midden in de nacht worden we wakker van een gierende wind. De hele auto staat te schudden en de tent klappert aan alle kanten. We zijn bang dat de tent beschadigd raakt en laten daarom het dak zakken. Ronald gaat op de bank liggen en ik probeer in de voorstoel nog wat te slapen.

Ook de volgende morgen is er nog steeds een stormachtige wind en het regent. We kijken het nog eens aan maar gaan vandaag toch het park uit. We hebben inmiddels natuurlijk heel veel bergen, al dan niet met sneeuw, azuurblauwe meren en watervallen, enz. gezien. We willen onze administratie en huishouding eerst eens goed op orde brengen. Bovendien moet er nog een reis worden geboekt. We gaan met de boot langs de fjordenkust van Chili als we uit Ushaia terugkomen.


PUERTO NATALES

is een schilderachtig plaatsje dat helemaal is ingericht op de toeristen voor Torres del Paine en de gletsjers. Vreemd idee voor Nederlanders: stel je voor dat Antwerpen helemaal gericht zou zijn op de Veluwe. Toch praat je hier over minimaal dat soort afstanden.

Ik was direct weg van dit plaatsje: één van de eerste dingen die we zagen, was een koffiebar met  boekenruil! Kijk daar heb ik wat aan. Want in dit land zijn Engelstalige boeken een heel schaars artikel. Alle Nederlandse boeken hebben we al lang uit. En we hebben een fout gemaakt: er is maar 1 e-reader aangeschaft. Heel handig zo'n ding, binnen no-time heb je een Nederlands boek! Alleen heeft Ronald patent op dat ding, die leest geen Engels. Dat wordt straks op Schiphol een 2e exemplaar aanschaffen.

Maar goed, we gaan koffie drinken en dan staat daar een hele wand met Engelstalige boeken. Je levert een exemplaar in en neemt een ander mee met bijbetaling van omgerekend 1,50 euro. Schitterend systeem. Verder kunnen we er emailen en internetten. We vinden zelfs nog een tweede bar met dit idee, alleen staat er dan ook nog banken en fauteuils. Mochten jullie nog eens hier komen, onthouden : El Living. Voorlopig kan ik weer even vooruit.

Verder eten de Chilenen heel veel vis, dit in tegenstelling tot hun buren. En daar gaan we ons eens flink aan te buiten. Bij Los Angelicos eten we krab en visschotel. De ober raadde mij als voorgerecht iets aan van zeevruchten. Nou ben ik daar gek op, maar ik kon dit echt niet thuisbrengen. Hij zag me twijfelen en zei dat als ik het niet lekker vond, hij het zou betalen. Ja, dan probeer je dat natuurlijk uit. En lekker was het, alleen weet ik nog steeds niet, wat het nou is geweest.

Verder was ons haar wel erg lang geworden om er nog wat fatsoenlijks van te maken. Dus we vroegen aan de eigenaresse van ons hotel of er een goede kapper in de buurt was. Waarop er een spaanse lofzang volgde op Don Julio. Dus 's morgens ben ik naar het aangegeven adres gegaan waar een tandarts bleek te zitten. Er hing wel een bord van de kapper. De buren belden aan bij een deur en jawel, daar zat een kapsalon achter verborgen. Ik mocht in de huiskamer met kerstboom wachten en kreeg zelfs koffie. Het resultaat vond ik zelf niet direct geweldig, maar Ronald durfde het ook wel aan en Julio bleek een betere hand met een herenkapsel te hebben.

Ook is mijn leesbril weer gemaakt, het glas was eruit gevallen en nou kan ik met 1 glas toe, maar dan moet het wel het goede zijn. De opticien in Puerto Natales deed het zelfs uit service.

Alle bankzaken, autopapieren, kapper en bril en was etc. weer gedaan en dus gaan we nu op pad naar Punta Arenas . Maar voordat we dit stadje uitrijden, maken we eerst nog even een paar foto's van de lange muurschildering waarop de geschiedenis van de oorspronkelijke bewoners is uitgebeeld. Wel heel wat anders dan de grafitti in Nederland.


HOE BEVALT HET

We zijn nu zo'n 2 maanden aan het reizen en we vinden het geweldig. Het kamperen bevalt ons eigenlijk steeds beter. We raken gewend aan de afmetingen van onze camper. We stoten bijna nooit meer ons hoofd. Dat was in het begin wel anders, want je moet er wel aan denken of het dak wel of niet omhoog is. Dat scheelt een jas.

We kunnen ook steeds beter alle spullen een eigen plaats geven. Je blijft konstant opbergen. Is wel aardig: thuis wilde ik altijd dat Ronald zijn rommel opruimde, hier is het net andersom. Ik denk nog wel eens: ik heb die toilettas straks weer nodig. We worden ook makkelijker, als de douche niet schoon of warm is, dan maar een kattenwasje en morgen beter. Ik heb al wat heen en weer gesprongen onder een te koude of te hete douche, nee dan maar niet.

Wat ons eigenlijk altijd goed af gaat is het eten. En dat valt niet altijd mee, want in Argentinië m.n. in het zuiden, is bijna geen groente te krijgen. Voor het eerst eten we veel groenten in blik. Het vlees is van een geweldige kwaliteit, daar kun je alleen maar van dromen. Maar elke dag steak is ook niet alles. Er is alleen wit brood te krijgen, een hele enkele keer volkoren. Daar maken we gelijk gebruik van. En 's morgens yoghurt met cornflakes en vers fruit. Ook zoiets: alles is gezoet, gewone yoghurt moet je echt zoeken.

Heel leuk is het ontmoeten van medereizigers, waar je ervaringen mee kunt uitwisselen. En omdat veel mensen nu naar Ushaiha trekken, zie je ze soms ook meerdere keren. Als oude bekenden begroeten we elkaar dan. Het valt ons op, dat er veel mensen van onze leeftijd als het ware overwinteren door dan te reizen op het zuidelijk continent. Veel jongeren met backpack die er een jaar of 2 tussenuit gaan voordat ze aan hun carrière gaan beginnen, het èchte leven, zeggen ze dan, tsja. Wat we minder begrijpen zijn de mensen die met een stel kinderen op pad gaan. Die hebben niet altijd makkelijk kontakt met andere kinderen. En dan de wereldreizigers, mensen die in ieder geval het plan hebben om de wereld rond te reizen. En dan vaak al heel lang onderweg zijn.

Wat mij tegenvalt is, dat ik maar niet aan het schilderen toekom. Wel schetsen en tekenen, maar mijn handen jeuken inmiddels. Dan is olieverf natuurlijk ook niet het makkelijkst omdat dat zo lang moet drogen. Je moet wat langer op 1 plaats zijn en dat van tevoren weten. Ook hele dagen over een hobbelweg is niet mijn favoriete bezigheid. Maar wel nodig om van A naar B te komen.Zoals voorzien, is Ronald de chauffeur en dat zal ook wel zo blijven. Maar ik had toch inmiddels wel een stuk willen doen. Alleen die kans krijg ik niet.

Reacties


1
bep en emil
23/12/2009 09:35
Weer nieuwe spannende avonturen, al is het zoekraken van autopapieren killing.
Hier ligt een flink pak sneeuw en heeft het behoorlijk gevroren.Natuurlijk ligt Nederland bij het eerste sneeuwvlokje gelijk plat... Jacht bij Joop verplaatst naar woensdag 30 dec. Wensen jullie mooie kerstdagen en een gezond en gelukkig 2010 en Ronald,
alvast hartelijk gefeliciteerd met je verjaardag begin januari.
Groetjes,
Bep en Emil
2
Ma en Pa
23/12/2009 16:48
Lieve kinderen,
Wat een toestand met de autopapieren, wij hopen dat het inmiddels is opgelost.Chili lijkt ons een prachtig land,jullie zijn dus nu op weg naar Ushaia. daar zijn jullie dus ook met kerst,ook met oud en nieuw? Wij wensen jullie hele goede feestdagen, ik mail of sms ook nog wel.veel liefs van ons

3
henny els
24/12/2009 16:30
Ronald en Rini,

Nog nooit hebben we de afgelopen 20(?) jaar na hoeven te denken wat we op Nieuwjaarsdag zouden moeten gaan doen.De agenda was altijd geblokkeerd . Alvast gefeliciteerd, Ronald.
Het goede nieuws is natuurlijk, dat we niet meteen al het nieuwe jaar met teveel alcohol beginnen. Dan blijven de goede voornemens tenminste iets langer houdbaar.
Enfin, Prettige kerstdagen en een gezond 2010 en een goede reis verder.

Groet,

Henny& Els
4
Fam Bos
24/12/2009 17:28
Hallo Ronald en Rini,

Jullie beleven wel veel zeg , het is leuk om de verhalen zo nu en dan te lezen. WIj wensen jullie vanuit een WIT Doorn nog hele fijne feestdagen en een goede jaarwisseling.

Groeten Fam Bos
5
wil en ada
25/12/2009 15:43
Willen jullie eerst een prettige Kerst en alvast een Gelukkis 2010 wensen.
Ik heb net weer genoten moest jullie verslag nog lezen van december[waren zelf 2 weken in lanzarote geweest]lekker weer maar niet zo avontuurlijk zoals jullie .
Ik vind de foto*s ontzettend mooi,vooral van die walvissen en gletsjers erg leuk om al die verslagen te lezen .Rini je bent echt een goeie schrijfster.
Morgen zullen wij wel meer van Rutger en Meike horen want dan komen ze bij ons eten.

Rini en Ronald nog heel veel Reis Plezier hartelijke groeten van wil en ada


















6
Ans en Jan
25/12/2009 21:28
Heel goede Kerst en jaarwisseling gewenst. Omdat het zo snel na de jaarwisseling is, Ronald ook een leuke verjaardag gewenst.

Hoe vieren de mensen Kerst in Chili? Wat merken jullie daarvan?
Vinden het leuk om jullie te volgen en de foto's zijn vaak prachtig.
7
paul en delia Kenter
28/12/2009 10:06
Beste Rini en Ronald.
Regelmatig lezen wij jullie reisverslag. Spannend met al die avcnturen. Geweldig he Rini dat je ook zo vaak achter het stuur zit. Delia zei direkt Ronald lijkt op iemand. Fijn om te lezen dat het jullie verder goed gaat en dat julie genieten. Wij vertrekken zelf 9 januari voor 6 weken naar Australie en gaan dan proberen de Oostkust te verkennen.Wij wensen julie een voorspoedig en gezond 2010. Groet
8
jacques en lucy smolders
12/01/2010 20:21
Ola Rinie en Ronald

geweldig wat jullie aan het doen zijn. Iedereen denkt er wel eens aan. Maar doen dat is nog wat anders. Het deel van Chili waar jullie nu zijn hebben wij ook bezocht, ik kijk op mijn pc scherm naar een foto van de Torres de aine.

onze dochter marleen s nu voor 4 maanden in zuid amerika. nu op de Galapagos eilanden en vervolgens via peru naar Chili. wie weet komen jullie ze nog tegen.

wij zijn benieuwd naar jullie verdere verhalen

groet

jacques en lucy vanuit een koud en besneeuwd nederland

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »