COLOMBIA EEN GESPLETEN LAND

vrijdag 08 april 2011

COLOMBIA, EEN GESPLETEN LAND

Colombia is opgedeeld in een veilig en onveilig gedeelte, een vriendelijk en een vijandig gezinde bevolking, toeristisch en FARC gebied. En soms is de scheidslijn héél dun….zoals we deze week merkten.  In het veilige gedeelte wordt druk gepatrouilleerd door zwaar bewapende militairen, die toeristen overigens heel vriendelijk behandelen tijdens de vele controles.


LAGUNA COCHA

Niet al te ver van Pasto ligt laguna Cocha, waar we willen kamperen. Het dorpje vlakbij het meer doet denken aan een Zuidamerikaans Giethoorn. Houten huisjes, begroeid met bloemen  met boten langs een vaart naar het meer – en allemaal willen ze ons meenemen voor een boottocht.  Wij zetten de auto aan het eind van de vaart aan het meer. We maken een boottocht naar het eiland, maar vonden dat niet zo bijzonder.  Aan het eind van de middag is het hele dorp bij ons langs geweest.

Bij alle huisjes is een “restaurant” en allemaal hebben ze hetzelfde menu: forel. Wij hebben in het meest nabije restaurant afgesproken, maar om 19.00 uur is er niemand; om 19.30 uur zien we ineens licht branden en vragen aan het aanwezige stel om de forel. “no servicios” – tja dan maar niet. Als we bezig zijn zelf iets te fixen, wordt er op de deur geklopt: of we iets willen eten! Met een kwartiertje zitten we aan de plaatselijke alcoholische drank met veel suiker en de forel.  Een ongewone combinatie.
Het klimaat is hier frisjes: 17 graden, bewolking en af en toe regen en dat het hele jaar rond. Een half uur verderop is het een stuk aangenamer!


POPAYAN

Colombia is vrij dicht bevolkt in de steden en Popayan is ook nog eens een studentenstad, dus erg druk.  We overnachten bij de Alliance Francaise; dit adres kregen we van onze Franse vrienden en hoewel mijn Frans wat roestig is geworden, kon ik toch nog wel uitleggen wat de bedoeling was. ’s Nachts staan we hier achter slot en grendel mét alarm. De binnenstad van Popayan wordt beveiligd door stadswachten en alweer bewapende militairen. De buitenwijken is een ander verhaal – we gingen naar de markt San Bolivar, waar misschien alleen door de drukte iedereen tegen je aanloopt. Toch voelen we ons hier minder safe en blijven dus ook niet lang.

Popayan is een koloniale stad en helemaal wit met véél kerken. Ze zijn erg katholiek hier, overal en werkelijk overal zie je afbeeldingen van Christus en/of Maria. Bijv. in een restaurant : “ Christus zegent onze negotie - dat hopen we ook voor ze. Wij kregen er soep, vis en rijst en limonade voor € 0,40 pp! We hebben het wel 3x nagerekend; de COP is nl. een munt met véél nullen, maar 2000 pesos is echt maar € 0,80; het allergoedkoopste wat we in Zuid-Amerika hebben gegeten en zeker niet slecht. Daar kan ik niet voor koken......

.

SAN AUGUSTIN

Het wegennet  hier kent vele “losse eindjes”- aan de Pacifische kust kun je bijv. gewoon niet komen, alleen per boot of vliegtuig. We willen naar San Augustin, maar je moet eerst van Pasto naar Popayan en daarvan weer uren terug naar San Augustin. Wel een weg met  spectaculair uitzicht maar hopeloos slecht, uit de categorie “de weg tussen de gaten” Over 150 kilometer rijden we 5 uur. Dus niet terug richting Cali, maar weer een andere weg richting Bogota.

In het stadje zelf probeert iedereen je een hotel of excursie aan te smeren. Wij kregen een adres van Monstertoyo, El Cielo – een prachtig landgoed met veel bloemen, papegaaien en 1 hongerige, hoogzwangere hond. Zodra we maar iets uit de auto halen, komt hij gezellig naast ons zitten en kijkt ons verwachtingsvol aan. Zondag gaan we naar het archeologische park met primitieve stenen beelden in een schitterende natuur.  Vanaf Alto de Lavapatas hebben we uitzicht over de hele omgeving. Van de cultuur van de beeldenmakers is verder niet veel bekend
.

DESIERTO DE TATACAO

We zijn onderweg naar een soort woestijn, maar onderweg worden we geconfronteerd met hoosbuien en kolkende rivieren. De woestijn ligt in een kom van allerlei bergen en daardoor valt er maar 1100 mm regen per jaar. Het zorgt voor een landschap dat we nergens anders zijn tegengekomen en ook voor Colombia uniek is. Het lijkt wel een abstract schilderij. Er ligt een observatorium, want je kunt hier zowel de  noordelijke als zuidelijke hemisfeer zien.  Door de bewolking zien we alleen de zuidelijke kant en dat uitsluitend tussen 19.00 en 20.00 uur ’s  avonds. Achter het observatorium kan je vrij kamperen en de auto staat er dus pal naast.

                             
                        
                                                                                                                                  
In het park ligt ook nog een camping met een zwembad met natuurlijk water, waar we heerlijk hebben gezwommen.  De eigenaar, Constantino, maakte een eenzame indruk. Zijn vrouw werkt in Neiva en de camping met zwembad ligt heel mooi in de schaduw, maar veel te ver weg voor de meeste mensen, die niet over een auto beschikken, maar door de plaatselijke motortaxi worden rondgereden.


EEN WEG TE VER….

Ronald houdt niet van terugrijden (in dit geval zo’n 45 km) en we gaan verder door de bergen via Baraya, Alpujarra en Dolores naar Prado naar de regio met de koffieplantages.  Hierdoor kwamen we op de grens van het onveilige gebied! We krijgen te maken met 6 militaire controles waarbij 4x de hele auto wordt doorzocht!  En voor het eerst in Zuid-Amerika ontmoeten we een regelrecht vijandige houding van de bevolking.

Als we door de plaatsjes rijden, wordt er op de grond gespuwd, mensen draaien zich om, maken ons uit voor gringo’s en de duim gaat naar beneden in plaats van omhoog. En als we de weg vragen, wijzen ze ons de verkeerde kant op of lopen gewoon weg. Waar zijn we in vredesnaam in terecht gekomen? Een boertje onderweg is van goede wil en wijst ons waar we heen moeten – alleen wat er uit zijn mond komt, lijkt niet op Spaans!
We zijn dan ook bepaald opgelucht als we weer op de doorgaande route terecht komen.


WAAR OH WAAR?

Is onze overnachtingsplaats. Nog nooit eerder hebben we er zo lang over gedaan om iets te vinden.  Vanuit het onveilige gebied rijden we naar Armenia, maar komen terecht in de bergen in een colonne van vrachtauto’s, die met 20 kilometer per uur omhoog en omlaag kruipen. Het wordt donkerder en donkerder. De meeste auto’s zijn verlicht als de Kerstauto van de Coca Cola, dat is zo ongeveer de enige afleiding die we hebben. Onderweg is er geen enkele overnachtingsmogelijkheid. De vrachtwagens staan hier niet bij de benzinestations, waar we evt. willen blijven, maar langs de kant van de weg bij een restaurant o.i.d. En dat doen we toch maar niet. Zeker niet na onze ervaringen van deze morgen.

Ook met de GPS-punten van de hacienda Bambusa kunnen we ze maar niet vinden. Het is inmiddels  21.30 uur geworden en nog hebben we geen slaapplaats. Als we eindelijk een camping vinden, is alles er al donker en afgesloten. We parkeren de auto uit het zicht voor het hek en rollen om zeker 10.30 uur dood en doodmoe ons bed in. Ronald zit als vanaf 10.00 uur ’s morgens achter het stuur  en hebben nogal wat meegemaakt. En we weten eigenlijk nog niet hoe we het anders hadden moeten doen.


HACIENDA BAMBUSA

De eigenaar van de camping komt net naar buiten als we wakker worden. We ontbijten er gezellig. Hij is samen met zijn vrouw uit Mallorca ook de hele wereld doorgereisd. In het Spaans/Engels legt hij uit waar we ergens moeten zijn. In ieder geval terug naar Armenia om een geldautomaat te vinden.

Uiteindelijk komen we aan op een plek….hier kun je echt tot rust komen. Via een oprit met onnoemelijk veel bananenbomen komen we op een landgoed waar we de auto tussen een ware  bloemenzee kunnen neerzetten. We kunnen gebruik maken van badkamer, internet, zwembad en wasmachine. Helemaal toppie! Hier moesten we maar eens een paar dagen blijven. De eigenaar heeft ook een groot deel van de wereld gezien en is een bekend schilder in Columbia. En tot mijn opluchting kon ook hij tijdens zijn reis niet schilderen… maar daarna komt het er allemaal weer uit, zo verzekert hij me.




Op de vroegere koffieplantage worden nu bananen gekweekt en vee gehouden. Het is een ideaal gebied voor vogelliefhebbers en bloemenenthousiastelingen. Ze hebben beiden in alle kleuren en maten. Voor sommige bloemen geldt dat je nauwelijks kunt geloven dat ze echt zijn. Columbia is trouwens helemaal een echt bloemenland. Overal zie je bekende en minder bekende soorten, langs de kant van de weg, in tuinen, in de bomen.

Reacties


1
Hans Wiegmann
14/04/2011 07:47
Hoi R & R, wat een aventuren beleven jullie toch. Ik kan mij voorstellen dat het je soms wat te benauwd wordt. Prachtig verhaal weer en geweldige foto's.
Groetjes, Hans
2
sophie
14/04/2011 16:45
Gezellig om jullie verhalen te lezen. Gelukkig alles goed gegaan. Ru is nu naar lissabon. Het weekend gaat de zon weer schijnen en wij het terras op! Gr rob, mette, vera en sophie
3
Klaas van der Meer
14/04/2011 18:17
Wij zitten nu in Bolivia met onze Toyota. Waren 5 jaar geleden ook in Zuid Amerika (2,5 jaar). Zijn toen van Belem in Brasilie met het schip naar Manaus gevaren en van daar verder gereden via Venezuela naar Cartagena in Colombia.
Ik heb een bericht van vrienden die in 2005 de route deels gereden hebben door de Guyanas en Surimame met veel praktische tips.
Als jullie duits lezen kan ik het opsturen, dan moet je even je email door geven.
Las op wereldreis forum jullie vraag om informatie....
Willen zelf volgend jaar ook naar Suriname, maar waarschijnlijk vanaf Brasilie.
Groeten, Klaas en Willi
4
Annemiek Tubbing
22/04/2011 23:18
Hallo Rini en Ronald,
spannende verhalen over Colombia. Ik heb een vriendin die daar vandaan komt en die had het al over de 2 gezichten van Colombia. Ze heeft mij gewaarschuwd om er niet naar toe te gaan. Laatst stond er wel een heel positief verhaal in het AD over Colombia als vakantieland. Ik zal haar in ieder geval wijzen op jullie site. Misschien reageert ze wel in het spaans. Ik ben inmiddels heel druk met alles, incl. regelmatig paardrijden, want ik had een enorme spierpijn na ongeveer 2 jaar niet gereden te hebben. Inmiddels gaat het al veel beter. Ik krijg in juni les banden verwisselen en ik heb net een e-reader met woordenboeken besteld! Nu nog een i-pad (toch maar 2) en dan ben ik qua electronica op orde. Nu nog leren bedienen..... Mooi filmpje van de Iguazu-watervallen. Ik heb ze ook in 1988 al vanaf de Braziliaanse kant gezien; straks dus vanaf de Argentijnse kant. Wat een water he! Zeer indrukwekkend en dat gaat jaar in jaar uit gewoon door. Hier is het bijna Pasen en warm. Nu al zomer. Hopelijk houden we nog wat tegoed voor de echte zomer. Veel plezier en wees voorzichtig, maar dat weten jullie al. Groeten Annemiek

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »