DE ALLERLAATSTE

zaterdag 28 januari 2017


DE ALLERLAATSTE???

Als je denkt dat een wereldreis beginnen moeilijk is - het is nog moeilijker om te stoppen. Is dat de reden dat deze blog zo lang geduurd heeft? Er zijn nog wel een paar redenen te bedenken: familieperikelen, de bouw van een huis, maar niet in de laatste plaats: de douane.


WELKOM IN NEDERLAND

3 continenten over gereisd zonder problemen of extra geld betalen. Dan komt de container in Nederland aan. We zijn uitverkoren voor inspectie. Geen probleem denk je dan. Kosten inspectie blijken allemaal voor onze rekening te zijn: 150 euro douane, kosten voor de agent worden meer en omdat door dit alles de auto met de Kerst in de haven moet blijven: 2 extra dagen havengeld. Al met al 750 euro!!! Dit is geregeld met wetten, dus bezwaar indienen bij de 2e Kamer!! Wat een begin om een wereldreis te beëindigen; je zou zo weer omdraaien.

Goed, waar waren we ook alweer gebleven?

 


DE KGALAGADI


Het is een lange rit vanuit Pretoria naar Kuruman (2 volle dagen rijden), waar we op vrijdag aankomen. De enige camping ligt hier in het centrum van de stad (vlakbij het ‘oog van Kuruman', een oase) en dus kiezen we voor een rustiger overnachting. We rijden verder in de richting van de Kgalagadi en pas uren later vinden we een mogelijkheid bij een boerderij waar we kunnen staan. Ze verhuren hier ook dagkamers, waarvan een bewoner bij ons langskomt met zijn speciale cocktail, brandy/wodka. We zien er maar van af. De man vertelt hoe hij zijn baan kwijtraakte. Vlak na de omwenteling kreeg hij een nieuwe chef, die zijn baan ging overnemen. Omdat de nieuwe chef nog van niets wist, moest hij wel de man eerst alles leren, waarna hij onder hem geplaatst werd. De belangrijkste kwalificatie was nl. een zwarte huid....Tot op de dag van vandaag heeft hij dit nog niet kunnen verwerken.

De volgende morgen reizen we langs Askham Waar we voor het eerst en voorlopig ook voor het laatst internet-verbinding hebben. In de hele Kgalagadi is dat niet meer mogelijk.

Ondanks alle berichten dat alles hier ruim van tevoren moet worden geboekt, verblijven we hier 5 nachten, 2 op Two Rivers, 2 op Nossob en 1 nacht op Mata-Mata. Op het eerste kamp ontmoeten we Ursi en Heiko weer en we sluiten niet uit dat Ursi hierin een belangrijk verschil heeft gemaakt door al haar charmes op de meestal mannelijke personen los te laten.

Het is de moeite meer dan waard geweest, want wat hebben we veel gezien! Door de lage begroeiing is het wild hier veel beter te spotten dan in andere parken. En het park wordt niet overlopen door toeristen; je kunt hier rustig zelf rondrijden zonder veel auto's tegen te komen. De wegen zijn allemaal onverhard, voor de meesten heb je echt een 4WD nodig. Hier ben je nog echt op safari.

Op deze reis hadden we de cheetah nog niet gezien; bij Mata Mata vinden we een moeder met 2 jongen. Als we laat in de middag aankomen, zien we eerst een leeuw met maar liefst 2 elanden. Later horen we dat een eland ziek was en daarom niet gegeten wordt. Dan komen we langs de cheetahs met hun prooi, een antilope, die later door diezelfde leeuw wordt opgegeten, nadat hij de cheetahs uit zijn jachtgebied heeft gejaagd. Als we wegrijden, komen we weer langs de cheetahs die weer een antilope hebben. We staan op een meter of 5 afstand, Ronald neemt véél foto's. Pas als de dieren niet meer te zien zijn, gaan we weg.


NAAR HET ZUIDEN

In Upington moeten we nodig foerageren, we hebben alles zo'n beetje weggegeten en gedronken. Bij de beste slager van Zuid-Afrika (in Keimoes) halen we ons vlees, biltong en droge worst. Van dat laatste nemen we toch nog te weinig mee! We gaan op zoek naar een leuke camping en vinden een geweldig plekje bij Kakamas. Onder de bomen, aan de Oranjerivier én met eigen toilet/douche én grenzend aan de wijngaard Die Mas. Omdat we nog steeds met zijn vieren reizen en de Zwitsers in drankgebruik zeker niet voor ons onder doen, gaan we hier voor: "wine tasting by the bottle"! De wijn bevalt ons zo goed, dat we er heel wat van kopen. Of die Kaapstad gaan halen?

Daarna besluiten we dat we een stuk langs de kust gaan rijden. Een goed idee, als je van spooksteden houdt. Leegstaande huizen, gesloten mijnen en afgesloten wegen. We kunnen niet veel anders, dan iets verderop weer terug en rijden door naar het


CEDERGEBERGTE

In Clanwilliam, de toegangspoort van het gebergte, halen we geld en boodschappen en ook de laatste internet info weer binnen. Ook hier voorlopig geen internet. We rijden hier door een prachtige omgeving met zandsteen rotsformaties van miljoenen jaren oud. Ooit werd dit gebied bewoond door San/Khoi volken, die rotstekeningen hebben achtergelaten. We staan op Sanddrift, in het zuiden van dit gebied.

Vlakbij het Cedergebergte ligt Graafwater. Hier kennen we van de vorige reis nog een leuke familie, die we willen opzoeken. Als de buren horen dat we naar Graafstroom willen, vragen ze: "what the hell do you want to do in Graafwater?" En blijken de familie te kennen! Ook krijgen we bezoek van 2 adviseurs van bestrijdingmiddelen. Die ons zelfs precies kunnen vertellen hoe we moeten rijden en niet alleen de familie, maar ook vrienden van ze ontmoet hebben. Die kennen we ook weer en dan is de wereld eigenlijk maar klein.

We rijden het Cedergebergte weer uit via een route langs een bierbrouwerij, en allerlei kleine gehuchtjes


GRAAFWATER

De ontvangst bij Hennie en Madeleine is weer als vanouds. We hebben het gevoel alsof het geen 3 jaar, maar 3 maanden geweest is. Madeleine komt aan op een grote quad, regelt thee en gaat verder met de uitbetaling van de lonen. Dat gaat hier nog met contant geld in enveloppen want niet iedereen wil dat zijn vrouw precies het loon kent...

Dat we hier maar een dag blijven, heeft te maken met het boerenbedrijf. Hennie heeft er niet bij stil gestaan, dat we in onze auto's overnachten. Naast een groot aardappelteelt bedrijf hebben ze hier ook koeien. De kalveren worden 1 x in de 3 maanden van de moeders gescheiden (nu dus) en dat zullen we weten ook. Het klagelijk loeien gaat de hele nacht door en we nemen eerder afscheid dan we eigenlijk allemaal willen. We kamperen op het strand van Lambert's Bay en de familie komt ons daar de volgende dag opzoeken. We worden uitgenodigd voor een lunch bij Isabella's Restaurant en daarna nemen ze ons mee naar het Vogeleiland. Ursi en Heiko zijn helemaal verrukt: ze zien er de ‘gannet' (gent), net zoals ze hun auto hebben genoemd.


LANGEBAAN

Ligt aan de rand van een groot natuurgebied en is vooral bekend om de mooie lagune. In de lente houdt de natuur hier een feestje, er ligt dan een waar tapijt van bloemen. Vlakbij ligt de camping Leentjies Klip waar we niet alleen een staanplaats hebben, maar ook een eigen badkamer mét bad en wc/douche. En een keuken met uiteraard de braai.

 

TIETIES BAAI

Het mooie Pater Noster gaat ten gronde aan zijn eigen succes. Het ooit zo kleine visserplaatsje wordt alsmaar groter en krijgt veel last van criminaliteit, een reden waarom we hier niet overnachten, maar bij Tieties baai, in een nabijgelegen natuurgebied. Als eerste gaan we lunchen. De lunch valt mij bijzonder zwaar op de maag. Ik krijg een salade met glasscherven! Gelukkig loopt het goed af, maar ik hou het verder hier voor gezien. We zullen het niet berekenen, zegt de eigenaresse nog. Dat zou er nog bij moeten komen!

Ook op de camping hebben we een mindere ervaring: de zak van 10 kg aardappelen, die we van Hennie en Madeleine hebben meegekregen, wordt bij de auto weggehaald. Waarschijnlijk door een mede-kampeerder, geen prettig idee. Hij zal wel honger hebben gehad....maar goed, 10 kg is voor ons ook wel heel veel.

Als je over de zee naar de overkant kijkt, is heel duidelijk te zien, waar de naam vandaan komt, de rotsen hebben de vorm van een borst met tepel.


STROMPELEND VAN WIJNGAARD NAAR WIJNGAARD....

In Paarl beginnen we onze wijnreis op de Bergrivier Camping. Aan de rivier hebben we hier een schitterende plek, maar worden bij de receptie al gewaarschuwd, dat dit niet lang gaat duren. Het komend weekend wordt vanuit deze camping live uitgezonden door een bekend radiostation. We kunnen maar 2 nachten blijven, daarna is het hier afgeladen.

Niet ver van de camping is een gin-stokerij! Tja, met 3 liefhebbers van dit drankje moet dat natuurlijk geproefd worden. Er is niets anders te krijgen dan gin en tonic en voor mij dus alleen maar tonic. De anderen glunderen boven de diverse glazen gin. Er wordt ook hier ingeslagen en misschien kunnen we zelfs 1 fles meenemen voor onze zoon, ook al een fervent liefhebber. Zelf zie ik meer in de wijnen en kom ook goed aan bod in Franschhoek en Stellenbosch. Bekende namen: Grande Provence, Simonssig, Boschlust?, het is genieten. Bij Simonssig is ook een geweldig restaurant en we hebben daar een heerlijke lunch en middag.

Sowieso is Franschhoek een heel mooi plaatsje, onvermijdelijk wel erg toeristisch. We maken er een leuke dag van en gaan de volgende morgen op weg naar
Stellenbosch. Hiervoor hebben we niet zo'n geweldige dag uitgezocht: het is Black Friday, en heel Zuid Afrika heeft de koopziekte. Geen doorkomen aan. Als we eindelijk de auto's hebben weten te parkeren, gaan we lopend naar de oude kern. Hier is de universiteit gesloten, wegens aanhoudende onlusten door de studenten, die vrij onderwijs eisen. Een groot deel van de examens valt daardoor in het water. Op TV/internet zie je regelmatig beelden van de universiteiten in Pretoria en Joburg, waar het uit de hand dreigt te lopen. Ook is er al een eis van een groep studenten om minder ‘westers' onderwijs en het vak ‘science' zou daarom moeten worden geschrapt. Wat er dan precies overblijft, is niet echt duidelijk?.


MELKBOSSTRAND

We zijn in de laatste week van ons mobiele leven aangeland. Met weemoed kijken we terug op de afgelopen jaren en genieten extra van deze laatste dagen. We maken de auto schoon en nemen afscheid van Ursi en Heiko, die doorreizen naar Kaapstad. Wij gaan naar Belville, waar Talana en Petre ons als oude vrienden verwelkomen. Ze hebben een heerlijk huis, waar we ons ‘eigen' appartement hebben. Hiervandaan kunnen we allerlei dingen makkelijk regelen; het ligt vlakbij


KAAPSTAD

En dan is het zover: we moeten de auto inleveren bij de expediteur. De douane controleert en de container wordt afgesloten en gaat op weg naar Rotterdam.

Wij gaan nog een week Kaapstad verkennen vanuit Tintagel, een klein en gastvrij hotelletje met 9 kamers in hartje stad. We gaan naar Kloofstraat en omgeving, de Bo-Kaap met zijn gekleurde huizen, waar Ronald zijn haar laat knippen. En naar het Waterfront met zijn vele winkels en restaurants. In een restaurant, waar we net aan de oesters en wijn zitten, komen we waarachtig Heiko weer tegen. Die schuift direkt weer aan en zo zien we elkaar onverwacht nog eens.

Ook rijden we een route met de toeristenbus door de omgeving van Kaapstad. Leuk, maar doe toch maar onze eigen auto...


EINDE?

Na 7 jaar wereldreis hebben we ontzettend veel gezien en ervaren. Maar langzaamaan is dit leven ‘gewoon' geworden. We willen ook niet ontheemd raken. De enige plek ter wereld waar we echt dakloos zijn, is Nederland. Het wordt tijd voor weer een eigen plek, maar ik mis nu onze vrijheid al!
Op 6 december is het dan zover: we vliegen naar Nederland en beginnen aan een volgend project: het bouwen van een klein huis. Voorlopig is dit het einde van een 7 jaar durende wereldreis. Maar er wachten nog een aantal landen....We willen onze auto zeker nog niet verkopen, waarschijnlijk gaan we meer wonen in Nederland en minder reizen, een soort half/half. We laten het t.z.t. weten.


1 Toyota 2009-2011
1 Toyota 2011-2016
2 mensen
3 continenten
77 landen
4 lekke banden
7 jaar
151 blogs
200.000 kilometer
2 TB foto's

talloze ontmoetingen
ontelbare ervaringen, herinneringen en angst (aardbeving)

Wat zullen we het missen!

 

 

 

 

 

 

Reacties


1
WoutMieneke
28/01/2017 11:15
....wat een mooie "laatste" editie van een prachtige reis!!! Wat zullen jullie veel moeten loslaten om hier weer te kunnen "zijn"! Probeer hier te aarden en zie dat ook op dit stukje van de wereld uitdagingen liggen.... W&M
2
Etty Huijdink
28/01/2017 19:52
Wat hebben jullie ons heerlijk laten meegenieten al die jaren! Genoten van jullie foto's en blogs. Veel dank daarvoor. Het zal best even wennen zijn maar ook heerlijk om weer bij de familie te zijn en deze waanzinnige mooie herinneringen nemen ze jullie nooit meer af. veel liefs
3
Holger und Sandra aus GOAIndien 2015
07/06/2017 13:43
Hi, schön das Ihr gesund angekommen seid. Wir sind jetzt Eltern geworden. Meldet euch mal wenn Ihr Zeit habt. Bis dann....

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »