DE HEKKEN-TRACK

zondag 12 september 2010

DE HEKKEN-TRACK

Het klikt direct met Coen en Karin-Marijke, die al een jaar of 7 rondreizen.(www.landcruising.nl)  We hebben heel wat afgepraat en gelachen. En een heleboel tips gekregen. En een daarvan was de route van de fazenda's, dwars door de Pantanal; wat het open en dicht doen van een 120 hekken zou betekenen. Dat loopt even anders.....


I HAVE A DREAM..

zegt Paul Grol, een NL/Braz. bankier - én wat voor een droom! Hij heeft een EKO-poussada met 4 huisjes voor een aantal gasten, waarvan de inkomsten terugvloeien naar het land. Dat gaat niet zonder inspanningen, want de Braziliaanse overheid heft belastingen over braakliggend land!, wat natuur nou eenmaal is. En wat er toe leidt, dat fazenda's hun land in cultuur gaan brengen.
Hij leidt ons rond over een gedeelte langs de rivier met een schitterend uitzicht. EKO wordt hier met hoofdletters geschreven. Het interieur is van afvalhout gemaakt door een lokale timmerman, de bladeren blijven overal liggen, het afval wordt gescheiden, de
boten zijn uitgerust met electrische motoren enz. Hoe we hier nou weer terecht kwamen?

    
We waren een aantal uren op weg toen we op een gezelschap fotografen met gidsen en auto's stuiten. Zij logeren op een lodge in de buurt, Embiara, waarvan de eigenaar een Hollander blijkt te zijn. De gids nam ons mee naar de pousada, waar de eigenaar onaangenaam verrast bleek. We werden onmiddellijk van de rest van het gezelschap afgezonderd, maar konden wel achter de garage overnachten. Hij moest zich met de gasten bezig houden die immers een fors bedrag per dag neertellen. Wij geven ons kaartje aan zijn zoon en maken het ons gemakkelijk.  De volgende morgen maken we wat uitgebreider kennis met elkaar. Paul verontschuldigt zich voor de ontvangst en dat hij voor ons geen tijd kon vrijmaken. Tsja, dat is het risico van het vak van reiziger.


FAZ. RIO NEGRO

Bij het eerste hek hier staat een groot bord : alleen toegang met permissie. Nou ja, die vragen we altijd, dus we rijden door en rijden een gebied binnen... met meren, watervogels, capybara's, kaaimannen en wilde zwijnen met prachtige vergezichten. Na nog wat hekken komen we bij een heel grote poussade, die gesloten bleek te midden van een groot natuurreservaat. We worden hartelijk ontvangen door Serge en zijn vrouw en mochten aan de rivier staan. Jongens, wat een plek. Alleen als we de rivier in willen, kijken de krokodillen ons aan met een blik van: kom er 's in als je durft..... Dus niet. En dat is maar goed ook, want Serge komt 's middags nog even langs samen met zijn vrouw en die heeft 2 littekens van bijtende piranha's. En inderdaad zijn de krokodillen hier niet bang voor mensen. Je moet het alleen even weten. We krijgen een rondleiding door het grote huis en mogen er zelfs slapen als we willen. Zo ver willen we niet gaan, maar van een toilet/douche maken we graag gebruik.
 We krijgen een paar mooie boeken over de Pantanal van ze en zelfs een versgebakken brood! Het spijt ons echt, dat we niets terug konden geven aan deze lieve mensen.

    


En dan rijden we weer verder door regenwoud over zandwegen met een aantal hekken van de ene naar de andere fazenda. Zo langzamerhand kan ik een handleiding schrijven over de hang-en sluitwerken hier. We struikelen over de vele soorten dieren en Ronald blijft fotograferen.  Tot faz. Esperanza.....


TUSSEN VUUR EN ROOK

Dit natuurgebied is helemaal zwart geblakerd; een allesvernietigend vuur heeft hier huisgehouden. Bij en om het huis wordt een basiskamp ingericht door een groep van de brandweer. Ze wijzen ons de weg en volgens hen is die safe.
Maar 8 kilometer verder is het raak. De route wordt versperd door een groot vuur, dat steeds meer in kracht toeneemt door de aanwakkerende wind. We gaan terug naar de brandweer en krijgen het knap benauwd als ook de weg terug versperd wordt door vuur. Godezijdank loopt er nog een soort pad en we rijden op het kompas door de rook naar het huis. Hoestend en proestend komen we daar aan en laten foto's zien van de andere brandhaard. Rondom het huis is preventief een stuk land in brand gestoken, zodat we daar veilig zitten. Alhoewel, als de wind draait, moet iedereen op de grond gaan liggen om zo min mogelijk rook binnen te krijgen. Deze mannen zijn al bijna een week bezig met brandbestrijding; dat gaat met lange stokken met rubberflappen, We hebben ons er bij neergelegd, dat we hier nog wel even vastzitten, als de policia militar langskomt met allerlei voorraden. Wij vertellen ons verhaal aan een franssprekende brandweerman,

  

die dit vertaalt aan de policia militar. die zijn duidelijk niet blij met onze aanwezigheid hier; er wordt wat heen en weer gepraat en uiteindelijk gaan we in optocht om het vuur heen. Voorop: de boer op de tractor, die de weg aanwijst, dan politieauto 1 en 2, en dan wij. Bij faz. Santa Maria haakt de boer af, politieauto 1 gaat het vuur inventariseren en wij rijden door onder begeleiding van politieauto 2. De mannen zijn bovendien zo aardig om alle hekken te openen/sluiten. Tientallen kilometers verder worden we bij faz. Santo Engenio afgeleverd, waar we kunnen overnachten. Ook dit heeft de politie geregeld. Géén kwaad woord over de politie hier!!


FAZ. SANTO EUGENIO

Als we op de veranda wat aan het bijkomen zijn, begrijpen we uit de gesprekken, dat de brandweer met veel te weinig mensen is om het vuur er onder te krijgen. En ze zijn al dagen in touw. Dan komt het vuur wat wij ontdekt hebben nog en dat alles in een zo kwetsbaar gebied. Onderweg hebben we veel vluchtende dieren gezien, struisvogels, miereneters (waarvan er een bijna overreden werd) vogels, mensen wat triest. Er wordt gebeden om regen.

We krijgen wat te drinken en een heerlijke douche. Als Maria hoort dat we Nederlands zijn, komt ze ons een ansichtkaart laten zien met een foto van Coen en Karin-Marijke! 's Avonds komen alle gaucho's terug naar de fazenda, waar gezamenlijk wordt gegeten. Ook het ontbijt is gezamenlijk om 06.00 uur met rijst, vlees, gebakken eieren, pasta, melk en gelukkig ook brood en koffie. We nemen afscheid van iedereen en gaan verder richting Corumba. Na weer een aantal hekken komen we op de Estrada de Parque en langzaamaan komen we weer in de "bewoonde" wereld. De fazenda van 29000 hectare en 14000 koeien ligt zo afgelegen dat er geen electra is en 's avonds wordt er een heel groot aggregaat gestart en worden alle accu's in huizen en kamers opgeladen zodat er de rest van de avond en nacht ook electra beschikbaar is.

 

We hebben een gebied doorkruist van ca.  2 miljoen ha. met een weg aan het noorden, zuiden en oosten en in het midden niets dan een paar onverharde zandpaden aan de hand van het navigatiesysteem met de waypoints van Coen en Karin-Marijke. Een weg met 120 hekken waar we er een groot aantal niet van hebben gehad. En die eindigt in


CORUMBA

De grensplaats van Brazilië en Bolivia, liggend aan de rivier Paraguay, waar we in een hotel email en website bijwerken. Morgen gaan we of verder naar Bolivia of nog even terug naar het zuidelijke Bonito.






Reacties


1
Coen
12/09/2010 19:25
Hoi jongens [en meisje] :-)

goed te horen dat jullie niet zijn ingesloten in het vuur en dat jullie er verder zonder schade zijn afgekomen, maar bovenal dat jullie het toch naar de zin hebben gehad.

Hasta la pronto.

Adventurous greetings,
Coen

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »