DE KOFFIESTREEK

zaterdag 23 april 2011

BAMBUSA

Niet ver van Bambusa ligt Armenia. We trekken veel bekijks bij het boodschappen doen en er wordt in het winkelcentrum wordt zelfs een kerkdienst gehouden (het is zondag)! Met geen mogelijkheid kan ik me zoiets in Nederland voorstellen. Bij de auto wordt ons gevraagd of we soms van het circus zijn – die hadden we nog niet gehad.
In Bambusa ontmoeten we  een Nederlands gezin met 3 kinderen, waarvan er 1 in Nederland is geboren, 1 in Kuala Lumpur en de laatste in Bogota. Een internationale familie! De vader zit namens Makro in Colombia.

De eigenaar van Bambusa heeft een ongelofelijk simpel maar schitterend huis, bestaande uit 2 kubussen.  Wij mogen er een kijkje nemen.  In de eerste kolom heeft hij een heel groot en licht atelier met geen spat verf op de grond. Dat zou me nooit lukken!  In de 2e kubus  is het woongedeelte. Het middengedeelte is helemaal open; hier staat de keuken en kijk je uit over de omgeving.


SALENTO/VALLEI VAN COCORA

Hier worden we als volgt begroet: "you must be the dutch guys we heard from in Bogota". Maar daar zijn we helemaal niet geweest. "Nee, maar wel in Popayan en dat hebben we gehoord in Bogota". Nou ja! De eigenaar van Plantation House gaat de volgende dag naar Armenia naar de douane. Als hij hoort van onze visa-problemen, met name voor de auto, belooft hij voor ons te informeren.   (en er is misschien een mogelijkheid om de auto bij de douane te stallen tijdens onze vakantie in Nederland).

Daarna gaan we met zijn allen een koffieplantage bekijken, ook eigendom van de eigenaar van Plantation House.  Hij kan er een goed verhaal bij vertellen; alleen veel koffieplantage hebben we niet gezien. Wel zijn we een stuk wijzer geworden over de Colombiaanse koffie, die te duur is voor de eigen bevolking. Alles wordt geëxporteerd. En bij het schoonmaken van de koffiebonen ontstaat een residu, waarvan weer  koffielikeur gemaakt wordt.

 
VALLEI VAN COCORA

Een pareltje in het toch al mooie landschap van Colombia, waar ook nog eens de hoogste palmbomen ter wereld groeien. Jammer dat we niet helemaal kunnen doorrijden ....een hek sluit de weg af en daarachter staan wilde stieren....Maar we vermaken ons prima aan de wildstromende rivier in het zonnetje. Met hele hoge laarzen kun je te voet door de modder wel verder, maar dat geloven we wel. We ontmoeten ook nog een stel  Ierse vrouwen die ons ook al gespot hadden in de Desierto de Tatacao. We vallen hier wel op! Als het begint te regenen, laden we de hele groep (5) achterin op en leveren ze af in het dorp.

We onbijten vlak voor vertrek bij de vallei bij El Portal de Cocora, waar je het mooiste uitzicht over de vallei hebt. Via Pereira en Manizales rijden we naar de Thermas Santa Rosa. Hier komt het water met bakken uit de hemel. . We kunnen alleen in het hotel overnachten voor het lieve sommetje van € 120,-- per nacht. De thermales liggen schitterend onder 4 watervallen en als het weer goed was geweest...Nu toch maar niet, we gaan door naar


NAT.PARK LOS NEVADOS DE RUIZ


Als de nevel eventjes optrekt, zien we alweer een heel mooi landschap. Maar helaas, het duurt maar even, het blijft de hele dag regenen. Aan het eind van de dag stranden we bij Hotel Los Thermales de Ruiz, wel even wat anders dan Santa Rosa. We overnachten naast een gesloten hotel met een eenzame beheerder met hond en  zwemmen in het heerlijk warme water op een hoogte van 3400 meter. Door de regenseizoen en de kracht van het water  zijn er heel veel aardverschuivingen over de wegen. Hele stukken weg zijn ook weggeslagen. Dat maakt het rijden niet makkelijk.


 Als we bij de ingang van het park       aankomen, hebben we direkt al een     probleem. Normaal komen hier alleen touroperators met mensen in busjes. Ze willen dat we gebruik maken van 2(!) gidsen, die notabene alleen Spaans spreken.  Het tarief voor buitenlanders is ook al 3x hoger dan voor de Colombianen - samen 125.000 coppies. Uiteindelijk mogen we zonder gids, want waar moeten we die 2 mensen laten? We mogen alleen niet naar La Ruiz, wat we natuurlijk wel doen, en zonder problemen. Hier staan we op 4900 meter met de auto in de
sneeuw in de tropen.

Het aanvankelijk mooie weer wordt snel slechter -de weg ook trouwens- en vlak na Potosi komen we vast te zitten. Gelukkig zijn er dit keer bomen in de buurt en de lier trekt ons er uit. Deze weg kon wel eens de slechtste zijn die we ooit hebben gehad. Ronald moet het Ned.kampioenschap terreinrijden met gemak winnen en ook bij de Europese kampioenschappen hoog eindigen. Tergend langzaam komen we vooruit. Als we na 1,5 uur rijden een oud baasje tegenkomen, die vertelt dat de weg beter wordt, is dat een hele opluchting. Terug kan ook niet meer. Achteraf is de discussie van de gidsen over wel/niet deze weg rijden, een stuk begrijpelijker.
En, niet alleen de weg wordt beter, ook de nevel trekt op en we kunnen weer van het landschap genieten met ademloze vergezichten. Wat is dit toch een mooi land!

Via Santa Maria rijden we Manizales binnen, maar hebben geen zin in deze drukke stad. Het is al een uur of 4 en als je dan in de stad nog een hotel moet zoeken… We rijden richting Medellin en nog geen 25 km vinden we El Caney, een leuk hotel tussen Manizales en de Panamericana. De eigenaar vindt het maar vreemd, dat we liever in de auto slapen dan in 1 van zijn mooie kamers. We spreken een prijs af voor overnachting (met douche/toilet), ontbijt en diner voor 50.000 coppies, ofwel 20 euro.  En in plaats van een  hotelkamer in de stad hebben we dus uitzicht over een schitterende vallei. Prima toch!


MEDELLIN

De verwachtingen van Medellin zijn hoog gespannen. We vinden een hotel in El Poblado, de wijk waar je moet zijn daar. Je hebt er allerhande restaurants, discotheken, cocktailbars enz. En een aantal shoppingmalls zonder weerga. Cartier, Rolex, Gucci, Dolce & Gabana enz. zijn in alle winkelcentra vertegenwoordigd. Als je van winkelen houdt, kun je hier dagen zoet brengen. Wij hebben niet zo veel tijd nodig, maar Ronald kan wel een paar nieuwe schoenen gebruiken. Het poloshirt dat hij ook koopt, laat hij vervolgens in de taxi liggen. Heel handig! Hij koopt in het centrum van Medellin een zelfde en als we terug zijn in het hotel blijkt de taxichauffeur het eerste shirt te hebben afgegeven!

Ik ben hier ook maar weer eens naar de kapper geweest, dat was wel weer eens nodig. Wassen, knippen en föhnen voor ongeveer 8 euro en goed ook. Alleen het water waarmee mijn haar werd gewassen, is weer eens koud. Trouwens, hoe komt het toch dat Ronald altijd een warme douche heeft en ik de koude? Alles went natuurlijk, maar toch..


MUSEA

Het centrum heeft verschillende musea. In Ecuador was Guayasmin de belangrijkste kunstenaar; hier struikel je over Botero, ooit een stierenvechter, nu een wereldberoemde schilder en beeldhouwer. Geen gekke carriére!  Zelf vind ik zijn beelden beter dan de schilderijen. Er staan een groot aantal sculpturen op een "Botero Plaza" in Medellin. En in het museum vlakbij kun je de schilderijen bewonderen                                                                            
 

 
Ook de Jardin Botanico is een bezoek waard. Alleen was het een tegenvaller dat de verschillende soorten bloeiende orchideëen in potten stonden en niet gewoon in de grond. Heel mooi is ook de vlindertuin. Hier kun je ze beter fotograferen dan in de vrije natuur.

In het centrum lopen de "gewone" Colombianen; de prijzen van El Poblado zijn voor hen niet te betalen. Daar zie je ook de duurste auto's af en aan rijden terwijl in het centrum nog paard en wagen en handkarren rijden! En oude modellen auto's, die je in Nederland allang niet meer ziet.  Wat ik ook idioot vond, is dat naast de kerk in het ene stalletje religieuze artikelen worden verkocht en in het stalletje ernaast harde porno! Als ze de porno hebben gekocht, kunnen ze er een bidprentje bijkopen. Verder kun je op het centrale plein "verzoeknummers" indienen bij gitaristen tegen een kleine vergoeding.

Een historische binnenstad heeft Medellin niet. Als je koloniale gebouwen zoekt, moet je niet hier zijn maar in het vlakbij gelegen Santa Fe de Antioquia


 







REGENTIJD

Het houdt maar niet op, die regen.  De thermometer  wijst een aangename temperatuur aan en tussen de buien door schijnt de zon. Maar het hoost hier werkelijk en dat zorgt voor aardverschuivingen, dat wil je niet weten. Met afgrijzen zagen we op het nieuws  beelden van een  bus met 40 passagiers die van de weg werd gedrukt. … Op de weg die wij hebben gereden vanuit Manizales! Toen was er nog weinig aan de hand. In een week zijn er al meer dan 50 doden gevallen door overstromingen en aardverschuivingen. Overal wordt er druk gewerkt om de wegen vrij te maken of te repareren. Als het wat langer duurt, pakken de buurtbewoners het zelf aan. De passanten gooien de harde werkers dan wat geld toe.
 We moeten dit gebied snel uit en hopen dat het ergens anders beter is. Maar het is hier regentijd en de Colombianen maken zich over deze “verkeersslachtoffers”  niet drukker dan wij over ongelukken in mist, ijzel en sneeuw.


SANTA FE DE ANTIOQUIA

wordt in de Lonely Planet nog omschreven als een slaperig stadje. Maar door de komst van de tunnel bij Medellin heeft het toerisme hier een enorme vlucht genomen. De hele omgeving is bezaaid met hotels, hosteria's, zwembaden, restaurants enz. Het witte stadje is sinds begin 1900 niet echt veranderd, nauwe straatjes en een groot plein met terrassen. Er staan wat kraampjes waar fruit en vooral tamarinde verkocht wordt
.


 

PUENTE DEL OCCIDENTE

Een historische brug waar alleen auto's tot 2.20 meter (1 voor 1) overheen mogen. Maar ook wij mogen met onze 2.65 meter! En dat lukt ook nog. Het verkeer wordt er geregeld door een aantal jongens, die hier goed aan verdienen. Aan de andere kant van de brug is een camping met zwembad en bar, die we helemaal voor onszelf hebben. Om ons heen klinkt tot een uur of 7 van alle kanten Latijns-Amerikaanse muziek.  Als we de volgende morgen wakker worden van de muziek zo rond de klok van een uur of 6, nemen we een duik in het zwembad en houden het voor gezien.


GUATAPÉ

ligt aan een groot stuwmeer waar een gigantische rots “El Penol” ver bovenuit steekt.  Het is een leuk stadje; de huizen hebben hier dierfiguren op de gevel. We gaan informeren of we ergens kunnen overnachten. Volgens een hoteleigenaar kunnen we gewoon aan het meer gaan staan. Het is een veilig stadje met waakzame politie. We hebben er een mooi uitzicht over het meer, maar de camper staat wel in het zicht. Heel wat mensen komen dan ook langs voor een praatje en/of foto's. Er komt zelfs nog een familie langs, die foto's van anderen had gezien en de politie hield een oogje in het zeil.

Het is hier Semana Santa, de week voor Pasen en dan worden er processies gehouden.  De priester voorop met het kruis, dragers met beelden, daarna de fanfare en dan de beminde gelovigen. De stoet gaat de kerk in, waar ook al een schare mensen zit te wachten.  Leuk om een keer mee te maken. 


RIO CLARO

Onderweg van Guatapé naar Rio Claro zijn om de 5 kilometer militaire controles, bij een post staan zelfs 3 tanks opgesteld. Ook wij zijn weer aan de beurt. De hele auto wordt van onder tot boven onderzocht. Kleding, medicijnen, koelkast en zelfs de wc worden allemaal bekeken.  Allemaal voor onze veiligheid.

Bij Rio Claro aangekomen, blijkt dat we niet kunnen kamperen op hun camping. Die is alleen voor tenten. Maar we kunnen op de parkeerplaats van het informatiecentrum gaan staan. Daar brengt iemand ons op weer een andere plek, prachtig gelegen in de jungle. Als we ons geïnstalleerd hebben, komt er weer een ander, die zegt dat we hogerop moeten gaan staan i.v.m. de regen. Als we verkassen, kijken we eens naar de strakblauwe lucht, maar je weet het hier nooit...

Je kunt hier heerlijk zwemmen in de snelstromende rivier, kayakken, en raften. Dat gaan we proberen. We hebben het eerder gedaan en vergeleken daarmee, is het hier spelevaren. De gids vertelt tussendoor over de inderdaad alweer mooie omgeving. Het lijkt wel een rondvaartboot! Maar we hebben een heerlijke ochtend en veel pret met de groep. We zwemmen onder rotsen met stalagtieten en er worden watergevechten gehouden.
 
 In de middag gaat het regenen en het houdt niet meer op. Onder de luifel houden we het wel droog maar we vluchten naar binnen als een bepaald soort insect met honderden tegelijk de aanval inzet.  En dat de spaghetti  in de koelkast omvalt,  verbetert de stemming ook niet.  Jammer van deze mooie plek, maar die regen.. .. We besluiten om sneller door te rijden naar het drogere noorden en Bogota en omgeving over te slaan.

Dat moet door de goden zijn ingegeven, want als we onderweg tijdens de lunch TV-beelden zien van allerlei overstromingen, zit daar Bogota en omgeving ook bij. De wegen zijn op verschillende plaatsen geblokkeerd en/of zwaar beschadigd. Anderen zijn totaal onbegaanbaar.  De asfaltweg waarover we rijden is aan de zijkanten op enkele plaatsen weggeslagen, maar daar zijn we wel aan gewend geraakt .  Maar hier golft het wegdek ook nog eens en er is ook behoorlijk niveauverschil in het asfalt. Het blijft opletten! Voor het Paasweekend gaan we naar het dorpje San Gil, en misschien verder richting Venezuela.

Reacties


1
Hans Wiegmann
24/04/2011 08:56
Hallo Rini 7 Ronald, wat een prachtige foto's en Rini wat schrijf je toch geweldig. Als jullie weer terug zijn moet je dit echt gaan allemaal gaan bundelen. Wat een adembenemend verslag.
Groetjes, Hans
2
Leslie Cadavid
25/04/2011 23:10
HI -- WE HAVE RONALD'S PASSPORT AND DRIVING LICENCE !!! HE LEFT IT IN THE PRINTER....COME BACK ...CALL US IF YOU WISH..
3
corrie couperus
27/04/2011 13:32
ha rini,
door mijn hand heb ik weer lekker even de tijd om je verslag te lezen. ik mag er niets mee doen, met die hand, terwijl ik dat al best kan. colombia wordt steeds aantrekkelijker. ik geniet met jullie mee. we hebben hier gehoord van die aardverschuivingen en overstromingen. dramatisch en spannend. hier is het nog steeds prachtig weer, wel kouder. van schilderen komt dus niks. ik zit hier gewoon maar wat geduld te oefenen, lees en scharrel. liefs, corrie

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »