DE ONAARDSE, VERSCHRIKKELIJKE SCHOONHEID VAN DE SALAR

zondag 21 november 2010

DE ONAARDSE, VERSCHRIKKELIJKE SCHOONHEID VAN DE SALAR


Eindelijk zijn we weer een beetje in de bewoonde wereld aangeland; deze aflevering komt vanuit San Pedro de Atacama in Chili. De voorlaatste stad was Sucre in Bolivia. Sucre is een mooie, helemaal witte stad met veel architectuur, musea en kerken. We hebben er veel bezocht, want we wachten hier op mede-reizigers, Brigitte & Wolfgang (Monstertoyo.com) waarmee we samen naar de Salar (grootste zoutvlakte ter wereld) rijden.

Zo zagen we de Maagd van Guadeloupe, waarschijnlijkste de rijkste maagd ter wereld. Ze is nl. behangen met diamanten! Het mooiste museum was het Textielmuseum, waar we ook indiaanse vrouwen bezig zagen met het weven. Als je die techniek ziet en dan het fijne werk dat ze maken!
Ik zou er stapelgek van worden. We hebben hier 2 mooie wandkleden gekocht.

 

Potosi                                                                       Museum Casa da Moneda

Onverwacht kwamen we veel Nederlanders tegen. Twee Nederlandse café's, waar ze zelfs bitterballen verkochten, die trouwens niet te eten waren. En een Nederlands winkeltje met stroopwafels, appelflappen etc. Jammer genoeg was de drop net uitverkocht. Dat hebben wij weer. En een Nederlandse toeriste, Renate, die we overal tegen het lijf liepen.

Sucre is een universiteitsstad en dat zie je overal, alleen al aan het aantal jongeren dat overal op straat loopt en aan het aantal universiteiten. Eén ervan wordt gerestaureerd met behulp van een donatie uit Nederland.

Samen met Brigitte en Wolfgang (geweldig om die weer te ontmoeten)  gaan we naar de Mercado Central waar je verse groenten/fruit/vlees kunt kopen en allerlei vruchtensappen kunt uitproberen.
We slaan water, diesel en eten voor een goeie week in en gaan op weg naar


POTOSI

Wat een verschil! De mensen leven hier zo ongeveer op hun eigen vuilnisbelt. Alleen het centrum heeft neokoloniale architectuur en dat wordt beschermd door de Unesco. We kunnen in de stad nergens onderdak vinden met parkeerruimte, dus we zoeken het 20 km verderop bij het Ojo del Inca. Een geweldige plek aan een warm meer - overal in Europa/Amerika zou hier een duur hotel staan met allerlei faciliteiten. Hier zijn 3 huisjes te huur en er zijn een aantal toiletten. Als we de volgende morgen opstaan is het sprookjesachtig mooi: er hangen stoomwolken boven het meer. Wat later ontbijten we in het zonnetje en duiken het water in van ca. 30 graden.

We kijken nog wat rond in Potosi ,waar Brigitte en ik bijna opgesloten worden in het Casa de Moneda. Een heel groot museum, dat veel onthult over de tijd dat Potosi een zilverberg had en waar Indianen na een half jaar werken stierven als ratten. Ook de ezels die gebruikt werden, waren maar een heel kort leven beschoren. Ook slaven uit Afrika werden aan het werk gezet om de koning van Spanje rijk te maken.


 

Ergens onderweg                                         Termas van 30 graden

UYUNI

Onze volgende bestemming is Uyuni. We halen het net niet in een dag en overnachten ergens onderweg op een leuke plek. Iets verderop bezoeken we een mijnwerkersplaatsje waar nog oude stoomlocomotieven staan opgesteld op een oud rangeerterrein. Iets voor de mannen! Uyuni zelf valt zwaar tegen en we besluiten zo snel mogelijk te vertrekken. Maar: eerst moeten we een exit-stempel halen bij de immigraciones - 500 km van de grens! Normaal krijg je dan nog 3 dagen om de Salar e.d. te verkennen, maar we zijn in Bolivia. Een kleine donatie en we mogen een week blijven.


EN DAN: DE SALAR

We rijden een gebied in zonder wegen en een kaart krijg je niet in Uyuni - daar zijn 80 touroperators die van de toeristen moeten leven. We gaan met behulp van ons navigatiesysteem op weg. Hoe moet je dit omschrijven? Een grote witte vlakte van zout op een hoogte van 3800 meter tegen een glaszuivere strak blauwe lucht. We kwamen langs een zouthotel, waar alles van zout is gemaakt. Maar overnachten doen we in het midden van de Salar zelf, waar we een schitterende zonsondergang en zonsopgang meemaken. Ook de sterrenhemel is prachtig. Wel heel vroeg in bed. Een temperatuur van 0 graden en een straffe wind nodigt niet uit tot lang buiten zitten.


 


Overnachten op de Salar                                        Leeg en vlak op 3600 mtr hoogte
                                 

Het leven is hier onmogelijk; kale rotsen en een keiharde zoutlaag zover je kunt kijken. Zag de wereld er bij het ontstaan zo uit? Een volslagen leeg gebied.maar na het ontbijt ontmoeten we bij een rotseiland (waarachtig begroeid met cactussen!) een Canadees stel, die Wolfgang & Brigtte al eerder hebben ontmoet.  We zijn alvast uitgenodigd bij ze in Vancouver! Dat zal nog wel even duren.

Door de straffe wind kunnen we de volgende nacht alleen maar beschut overnachten. Gelukkig doet onze verwarming het (nog). Het wordt onder nul.


DE VALLEI VAN DE VULKANEN

Door de vele touroperators is er een heuse "hoofdstraat" ontstaan - die we ook gedeeltelijk gebruiken op weg naar Lago Verde, in het zuiden van Bolivia. Eénmaal buiten de Salar gaan we het ruige terrein in én dan gebeurt het in the middle of nowhere":

ONS ACHTERWIEL ZIEN WE VOORBIJ KOMEN!

Alle 5 de bouten zijn afgebroken! Gelukkig hebben we kontakt via ons "bakkie"met Monstertoyo, die direkt omkeert. In een gehucht zo'n 5 kilometer verderop, halen ze een monteur op, die na een dorpsfeest de vorige dag niet al te helder uit de ogen keek. Via de satelliet belt Ronald met Ernesto, die een verhuurbedrijf in Uyuni heeft. Als alles mislukt, dan kunnen we via hem een aantal bouten daar halen. Maar na een uurtje discussiëren, rijdt Wolfgang naar Uyuni, 3 uur heen en 3 uur terug. Om 10.30 uur zetten Ronald en Wolfgang samen het wiel er weer onder en om 1.00 s'nachts kunnen we gaan slapen. Wolfgang, we zullen dit nooit vergeten!



Wat een probleem

DE LAGUNES

De volgende dag wordt het werk bekeken, goedgekeurd en gaan we verder op weg naar de lagunes. Daarbij komen we door een gebied.... schitterend! Maar net als de Salar totaal onleefbaar. We zitten inmiddels op een hoogte van 4500 meter en de temperatuur gaat snel naar beneden. Vooral de straffe wind is verschrikkelijk. En 's nachts wordt het - 5 graden. De verwarming werkt niet meer op deze hoogte en dat is ook een behoorlijke tegenvaller. Wolfgang heeft zijn verwarming "omgebouwd" en die werkt nog wel. We komen langs een laguna met veel flamingo's en er wordt driftig gefotografeerd door Wolfgang en Ronald. Het is bitter koud hier en we kunnen echt niet buiten eten. Gelukkig ligt hier een eco-lodge waar we 's avonds eten met onze jassen aan. En snel het bed in met 2 dekbedden.

Waarschijnlijk hebben Brigitte & Wolfgang het nog het meest warm van iedereen, inclusief de hotelgasten. Die krijgen een warme kruik mee naar bed. Verwarming is er niet en de wind waait door heel wat kieren en spleten. En wij kunnen ons beschut opstellen, waardoor we van de wind geen last hebben. De volgende morgen is het windstil en kunnen we in het zonnetje ontbijten. Het water in de tank van de buren is bevroren! Maar dat hebben wij nog. Overdag wordt het 20 graden, maar de wind, de wind en daarbij een hoeveelheid stof...de auto's zien er niet meer uit.
In de winter gaat de temperatuur hier naar de -25 graden, dus wellicht vinden de paar mensen, die bij het hotel wonen, dit goed uit te houden....


LAGUNO COLORADO, EEN ROOD MEER

We willen op weg naar het thermale bad ergens tussen Lago Colorado en Lago Verde. Het lijkt ons geweldig om in een bad van 30-35 graden te zitten in plaats van buiten in de kou. En zo onderhand wordt het ook wel nodig, na zo'n 5 dagen.


 

Laguna Collorado                                            Andere Laguna


Maar eerst komen we door een prachtig gebied vol vulkanen, met de meest mooie kleuren; rode woestijnduinen, rotsen met hier en daar nog wat begroeiing enz. De weg naar Laguna Colorado is hier en daar "geplaveid" met wat keien. Voor de rest is het zand en ripio. Benauwd kijken we af en toe de bouten van de wielen na.... we snappen nog steeds niet hoe in een keer 5 bouten afgebroken zijn en dat geeft een nerveus gevoel. Onderweg zien we een Japanner naast de fiets ploeteren door het zand tegen de straffe wind in. We hebben hem in de eco-lodge ontmoet : hij fietst al 7 jaar de wereld rond: door Azië, Afrika rond en vanaf Los Angeles rijdt hij nu naar Ushaia,
de zuidelijkst gelegen stad ter wereld. Toch een lichte vorm van krankzinnigheid om hier te proberen te fietsen... maar na 7 jaar zul je je grenzen wel kennen.


 

De Japanner                                                   Rokende vulkaan

Bij Laguno Colorado weten we niet wat we zien. Een meer dat puur rood is door een bepaald soort algen. En door de wind zie je ook, dat het echt water is en geen drab, moeras o.i.d. Een meer vol flamingo's, die in het ijs rondstappen en zelfs overleven in deze bitterkoude winters.
 Verder komen we langs Sol de Manyana waar we geisers uit de grond zien schieten. Onderweg passeren we de 5000 meter... zo hoog zijn we nog nooit geweest.

En dan komen we bij de Termas: 's avonds zitten we in een heet bad, oh wat een gelukzaligheid!
Maar we moeten er ook weer uit en dat bij een temperatuur van onder nul. Ronald is de eerste die de moed ertoe heeft. En het valt niet mee, want zodra je probeert je snel af te drogen, krijg je last van de hoogte. Het wordt ons zwart voor de ogen want de bloedsomloop stokt als het ware. Maar we kunnen bijkomen in het kleine restaurant waar we lamasteak & frites krijgen. En de volgende morgen geeft de temperatuur -10 aan. We hebben naast de dekbedden ook Ronald's donzen jas op bed en een T-shirt met lange mouwen. Brrrr...het wordt kortjes bij dichtjes en zo komen we de nacht door.


AFSCHEID

We ontbijten nog samen met pannekoeken, maar de wegen van Wolfgang & Brigitte en die van ons lopen ver uit elkaar. Zij gaan naar Argentinië, met een paar maanden zit hun reis erop. En wij gaan naar Chili om langs de kust via Peru naar Ecuador te gaan. Maar eerst moet er nog wat anders gebeuren: Ronald wordt geknipt en geschoren. Wolfgang neemt de tondeuse ter hand en het eindresultaat zie je hier op de foto's - wat vinden jullie ervan?



En dan nemen we afscheid. In een goeie week zijn  bekenden vrienden geworden. We spreken af met elkaar volgend jaar juni in Duitsland.


LAGUNA VERDE

Het laatste meer dat we tegenkomen, vlak voor de Chileense grens is Laguna Verde. Het water hier is echt groen. En zelfs de flamingo's staan hier schuin tegen de wind in. En als ze opvliegen, komen ze maar heel langzaam vooruit.  Er zijn hier 3 soorten flamingo's te zien.


CHILI

We komen via zand-en hobbelwegen bij de Boliviaanse grens aan. We laten ons paspoort zien en de man neemt voetstoots aan dat we ons formulier voor de auto ook in Uyuni hebben ingeleverd. Dat hebben we maar niet gedaan, want we hadden een kopie gekregen, die vermoedelijk niet goed was. En dan denderen we via een asfaltweg!  naar beneden richting San Pedro de Atacama. We zijn duidelijk in een ander land en omdat we naar 2400 meter gaan is het ineens korte broekenweer.


BOLIVIA

is een krankzinnig land met allerlei soorten klimaten. En voor de mensen maakt het een wereld van verschil of je hoog in de Andes woont of bij Santa Cruz. In het noorden een tropisch regenwoud. We zagen subtropen, woestenijen en mango-bananen- en cocaplantages aan ons voorbij trekken. Voor natuurliefhebbers is dit een geweldig land vol uitdagingen. Mensen die meer in steden zijn geïnteresseerd, kunnen dit land beter overslaan: La Paz, Santa Cruz en Cochabama zijn de moeite waard maar niet echt westers.



Reacties


1
Corry Koedam
22/11/2010 19:14
Hoi Rini en Ronald.

Wat eng, om op zo'n grote vlakte te zitten en dan pech aan je auto krijgen, gelukkig dat jullie wel met 2 auto.s gegaan zijn.
Van de week had een mailtje naar juliie gestuurd, maar dat lukt niet, de volgende dag, kwam hij weer terug, ook vorig jaar was dat ook het geval.
Ik heb iets nieuws te vertellen, Donderdag ga ik oppassen bij jullie ex. buren en wel bij Marij en Peter en met de kerst op de Berkenweg.
Ik hoop dat de auto het nu goed blijft doen en wens jullie weer een hele fijne tijd.

Hartelijke groeten, Corry.
2
Rudi en Berlinda
25/11/2010 02:17
Hallo Rini en Ronald, we volgen met genoegen jullie verhaal. We weten hoe zwaar het stuk is waar jullie wielbouten zijn afgebroken! Wij deden dezelfde route maar dan andersom, maar wel met onze Ford Transit (two wheel drive) Nooit meer! We zijn er wel geraakt maar enkel met de hulp van onze Nederlandse vrienden Anton en Ria. Nog veel plezier. Rudi en Berlinda, Susques opweg naar Uruguay.
3
Coen
25/11/2010 13:27
Heya, wederom een mooi verhaal met een hoog avontuur gehalte. Hou 'm erin zou ik zeggen. Ik snap niet dat jullie in Uyuni uitgestempeld hebben, en ik begrijp ook dat jullie niet naar de Douane op 5.050 meter zijn geweest 50 kilometer voor de grens? Vreemd. Ik neem aan dat jullie de auto's nu wel goed gewassen hebben!!! Zoniet, alsnog doen. Jullie kachel zou je aan de praat krijgen dmv de toevoerleiding iets af te knijpen. Hij krijgt te weinig zuurstof en dat kun je alleen provisorisch aanpakken door ook de diesel aanvoer ook te minderen. Bv. door een slangklemmetje. Succes.
Adventurous greetings,
Coen
www.landcruising.nl
4
Wolfgang Brigitte
27/11/2010 03:00
Hallo Freunde,
wir haben gerade eure neuen Berichte gelesen... und sind froh das es euch gut geht und wieder auf "normaler" Höhe seit... Wir werden Morgen nach Paraguay einreisen... die Strecke von Aguas Termale bis Villamonte war super toll..
Bis bald
Wolfi und Brigitte
5
Annemiek
29/11/2010 22:38
Hallo Rini en Ronald,
Wat een rare berichten staan er tussen! Ik ken de plaatsen waar jullie geweest zijn. Heel mooi, maar zo droog, koud (ik was er wel wat eerder) en winderig. Moet je voostellen dat wij buiten onze behoefte moesten doen. Mijn blaas bevroor geheel spontaan. Dat lukte dus niet. Wel heel erg gelachen!Je hoofd kaal scheren bij die kou? Hier is het ook behoorlijk koud en de eerste sneeuw heeft al weer vele files veroorzaakt. Veel plezier en ik ga weer verder terug in jullie reis om nog meer over Argentinie te lezen. Zijn er nog internetcafés in Argentinie? Hebben jullie zelf een pc bij je? Ik weet nog niet wat ik zal doen: I-pad, kleine pc of gewoon het internetcafé opzoeken.
Groeten Annemiek

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »