DE TRANS-ANDES "HIGHWAY"

maandag 01 november 2010

DE DODENWEG

De auto is toe aan een testrit en de Estrada della Morte (meest gevaarlijke weg ter wereld) is vlakbij en dus gaan we richting Coroico. De auto rijdt als een zonnetje over een smalle weg waarover tot voor kort alle verkeer naar La Paz denderde. Je moet er links rijden en passeren gaat alleen over de paar uitwijkplaatsen. Je hebt er spectaculaire vergezichten en diepe ravijnen waar een heel kerkhof moet zijn gezien de vele kruisen langs de kant van de weg. Sinds de opening van de nieuwe weg rijden er voornamelijk mountainbikers en enkele toeristen.

La Paz is hoog en koud, Coroico 75 km verderop ligt laag en is subtropisch en groen en er hangt een heerlijke kruidige geur. Het is een welvarend plaatsje met aardig wat toerisme. Zo ontmoeten wij er een stel missionarissen uit een afgelegen gedeelte in de buurt van Sucre. Ze werken er al 6 jaar en behalve het geloof proberen ze ook nog wat te doen aan alfabetisering, hygiëne en gezondheidszorg. Door een aparte uitspraak van het Spaans is het aanleren van het alfabet een onmogelijke opgave en leg maar eens uit, dat je ziek wordt van beestjes die je niet kunt zien. Ambulances zijn er niet - het slachtoffer moet met een auto naar een hospitaaltje worden gebracht. Ze zijn hier om een beetje bij te tanken, maar maken constant vergelijkingen met "hun" dorp.


CHULUMANI

Van Walter & Bettina hebben wij gehoord dat er een schitterende weg dwars door de Andes loopt naar Cochabamba. Dat klopt we zijn door een ongelofelijk, verschrikkelijk, onvergetelijk mooi gebied gereden... maar je moet geen hoogtevrees hebben! En ook voldoende brandstof, eten en drinken meenemen. En een goede kaart, want het GPS-systeem draait op deze wegen dol door alle haarspeldbochten. Het is hier een stuk gevaarlijker dan op de Dodenweg en er rijdt tot Chulumani ook nog aardig wat verkeer. De mensen zijn hier een stuk afstandelijker dan in La Paz of Coroico. Bij tijd en wijle op het vijandige af en dat heeft alles te maken met de vele cocaplantages in het gebied Chulumani-Iquirivana. Op de meest steile hellingen zijn mensen aan het werk op terrasvormige coca-akkers. Hoe ze hun evenwicht bewaren? Zelfs de voetpaden lopen in haarspeldbochten...

Wij zijn op zoek naar een hacienda met camping in de buurt die wij pas vonden na vele keren de weg te hebben gevraagd. Volgens de eigenaar zijn de borden naar de hacienda gestolen. Mensen zitten hier niet te wachten op "pottenkijkers".Het natuurgebied bij de hacienda wordt aan alle kanten omgeven door coca-plantages, waar 4 x per jaar wordt geoogst. Ook wordt er veel gebruik gemaakt van allerlei gifstoffen om zoveel mogelijk te kunnen oogsten, wat weer allerlei negatieve gevolgen heeft voor het natuurgebied. Hij waarschuwt ons geen vragen te stellen, omdat er agressief kan worden gereageerd.

In dit gebied wordt de president Evo Morales (zelf voormalig cocateler) op handen gedragen. Volgens hem is coca een kruid dat al eeuwenlang door Bolivianen gebruikt wordt. Dat er in de westerse wereld andere dingen mee gebeuren, is hun keus... De bevolking hier leeft er goed van hoewel ze natuurlijk maar een schijntje verdienen vergeleken bij de grote winsten die er mee gemaakt worden. Maar het is godsonmogelijk dat er hier alleen geteeld wordt voor eigen gebruik.


NAAR IQUIRIVANA

Na Chulumani wordt het gebied leger, soms rijden we op de toppen van de wereld om ons heen. Soms vragen we ons af waar de mensen vandaan komen of naar toe gaan of als we ergens in de diepte weer een hutje zien staan, hoe ze er in vredesnaam komen. En dan rijden we ineens weer een plaatsje in met een verzameling huisjes en iets wat op een school lijkt. Maar waar we brood vandaan moeten halen?

In de groene dalen zijn mensen aan het mango´s plukken. Als we vragen of we wat kunnen kopen, krijgen we er een heleboel gratis mee. Hier zijn de mensen een stuk vriendelijker dan in gebieden waar coca geteeld wordt.

Rond een uur of 5 zien we ineens een plek langs deze smalle weg waar we kunnen overnachten. We bedenken ons geen moment en zetten de auto langs de kant neer. Er komen veehoeders langs en ook nogal wat `woon/werkverkeer`. Zodra het donker wordt, is het doodstil. De volgende morgen blijkt aan de andere kant van de bocht Iriquivana te liggen... en een splitsing in de weg. Bewoners wijzen ons de goede richting naar Independentia.


NAAR INDEPENDENTIA

De weg loopt van 4000 meter naar rond de 2000 meter en Ronald heeft inmiddels spierpijn van het nemen van de haarspeldbochten en het lijken er steeds meer te worden. Independentia ligt aan de andere kant van de rivier en als we uiteindelijk beneden bij de rivierbedding aankomen, staan er alleen peilers...de brug is er nog niet of niet meer. We moeten dus dwars door de rivier naar de steile weg omhoog aan de overkant. Ik ga peilen, het water komt niet verder dan kniehoog, dus dat gaat lukken. En we blijven gelukkig ook niet steken in de blubber.

Het is een heel andere wereld aan de overkant van de rivier. Kaler en ontoegankelijker en er wonen ook minder mensen. Ergens in de middle of nowhere komen we een oud mannetje tegen die met ons mee wil rijden. We laden hem maar in en hij wijst ons de weg naar Independentia. Hij heeft een behoorlijk luchtje bij zich en ik krijg minder aangename gedachten als we onderweg een aantal mensen zien, die elkaar ontluizen. Mmm, straks maar even de spuitbus hanteren....

Volgens de GPS ligt Independentia vlakbij, maar we komen er geen meter dichterbij... Het ligt beneden in het dal en Ronald blijft draaien.. Het is een vreemd plaatsje, waar onze passagier uitstapt. We kunnen er gelukkig wel water kopen, maar er is geen vers brood te krijgen, alleen oud. Voor 2 bollies krijg ik 6 oude broodjes mee. Maar ze zijn zo hard, dat we maar lunchen met fruit en volkoren biskwie. En spreken ze hier Spaans? Ik kan er niks van maken.


DE WEG NAAR COCHABAMBA

En dan gaat het fout. Ronald neemt de verkeerde route naar Cochabamba. Hoe de `direkte` weg is, weten we niet, maar wat we hier onderweg tegenkomen, tart alle beschrijvingen. We gaan hoger en hoger en zien bijv. kinderen van een jaar of 6/8 met koeien, geiten of schapen in de eenzaamheid van de Andes. Oudere vrouwtjes met takkenbossen op de rug of op de rug van een ezel.

En dan stuitten we plotseling op een verzameling hutjes, in elkaar gespijkerd met stukken hout. Kinderen vluchten voor ons weg en de bewoners kijken ons wezenloos aan. En wij hun. Er wordt net een varken geslacht in een kruiwagen. We mogen er een foto van maken.
De bewoners zien er allemaal te vies om aan te pakken uit. Sommigen lopen zelfs op blote voeten. Dat dit nog bestaat.. we zijn er stil van. Ineens wordt heel helder wat de missionarissen in het begin van dit verhaal meemaken.

Waar deze mensen van leven op deze kale bergen, zouden we niet weten. Maar het is misschien een mijnwerkersdorp. Verderop zien de bergen redelijk zwart, dus er zou steenkool kunnen zitten.


EN NOG EEN LIFTER

Langzaamaan wordt ons duidelijk dat we helemaal verkeerd zijn gereden, hoewel iedereen ons vertelt, dat dit de weg is naar Cochabama. Misschien wel een weg, maar niet de kortste. We doen er bijna de hele dag over en dan nog alleen omdat we weer een lifter meenemen die ook naar Cochabamba moet en de weg weet. Mirakels hoeveel kleine weggetjes hier lopen naar god weet waar naar toe.

We komen de man tegen in een geìsoleerd bergdorp, waar het er in ieder geval een stuk beter uitzag dan het vorige. Er liepen zelfs kinderen met een schooluniform enctype="multipart/form-data" rond, dus ergens was er ook nog een school. We waren eigenlijk niet van plan iemand mee te nemen, maar volgens de man was er Urgencia en moest hij snel naar Cochabama. Tja, wat moet je dan. Dat snel is trouwens betrekkelijk, want uren later vroeg ik hem eens hoe lang we nog moesten rijden. Hij dacht een uurtje of 5....

Langzaamaan wordt het steeds drukker; het vrachtverkeer neemt toe, maar ook de tegenliggers.
Op deze weg moet je honderden meters voor je uit kijken, want je moet op tijd op een uitwijkplaats gaan staan. Of achteruit.....en dat wil je niet hier.


COCHABAMBA

Uiteindelijk leveren we de lifter af op de plek die hij wil. Net als de vorige man wil hij ons voor de rit betalen, maar zij kunnen het vast beter gebruiken dan wij. ´s Avonds zitten wij aan de sushi. Waarbij we steeds moeten terugdenken aan het oude brood van ´s middags en het dorp onderweg. Die beelden zijn op ons netvlies gebrand. Deze weg is met recht onvergetelijk.


RICHTING AMBORO NAT.PARK

Waren we in de Andes op een hoogte van ruim 4000 meter, in Cochabamba op 2500 meter, nu dalen we in een record-tempo naar beneden de 1000! Het is lang geleden, dat we zo laag zijn geweest. Daarbij verandert het klimaat ook, we zitten hier in de tropische zone. Mensen zijn bezig op akkers en bij de rivieren wordt gezwommen en gewassen: zowel kleding en auto's als mensen.

We stoppen in Buena Vista, waar we op een camping bij Hotel Buenavista overnachten. De eigenaar is een ondernemend man. Hij heeft niet alleen het hotel/camping, maar ook een heel goed restaurant en zelfs een (Zwitserse) kaasmakerij! Hij organiseert nog een Halloweenparty in het restaurant, maar dat wordt geen succes: als er 20 mensen zijn, is het veel. Misschien vinden de mensen het hier te Amerikaans? Wel wordt Allerheiligen en Allerzielen hier uitgebreid gevierd. Overal zien we onderweg mensen op kerkhoven met kleurige kransen die op alle markten te koop zijn.

Vanuit Buenavista gaan we op weg naar Samaipata, naar de camping van Marga en Piet.

Reacties


1
Hans Wiegmann
03/11/2010 19:50
Hoi Ronald en Rinie, ik volg jullie nog steeds. Geweldige verhalen en Rinie wat schrijf je toch geweldig. Ik wacht al weer op het volgende bericht en de foto's. Geniet er van en tot de volgende keer
2
Andi und Sandra
05/11/2010 15:06
Hallo liebe Freunde
Wie geht es euch?
Wir sind immer noch in La Paz.
Haben holländisches Buch.
Sollen wir es mit in den Norden nehmen oder hier deponieren?
Liebe Grüsse

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »