DE VELE GEZICHTEN VAN INDIA

zaterdag 27 december 2014


Bij terugkomst uit Nederland weten we direkt weer dat we in India terug zijn. Van tevoren is de hotelkamer geregeld evenals de pick-up met een taxi van het vliegveld. We staan om 2 uur 's nachts vergeefs te wachten op onze taxi. Tenslotte pakken we dan maar een ‘vrije' taxi die ons bij het hotel brengt. Daar wacht ons een volgende verrassing: er is geen boeking gemaakt én het hotel is vol! In het hotelregister wijzen we op onze vroegere overnachting en uiteindelijk blijkt er dan toch nog ergens een kamer te zijn. We kunnen in ieder geval slapen. De volgende morgen krijgen we uitgebreid excuses van de hotelmanager en we kunnen nog een nacht blijven. Daarna is het hotel tot de nok toe vol met trouwerijen, die hier groots gevierd worden.

Dit is het seizoen van de trouwerijen: volgens de godsdienst zijn de goden na een lange slaap nu ontwaakt. Dat merken we als we op zoek zijn naar een ander hotel. Eën is er vol, de tweede kan geen buitenlandse gasten herbergen (moet je blijkbaar een speciale vergunning voor hebben) en de derde is gesloten.

De auto hebben we opgehaald van zijn tijdelijk verblijf (één tikje en hij start) en we doen nog wat boodschappen. Daarna rijden we naar het ons vertrouwde benzinestation. En ook daar komt dit keer de oplossing vandaan. Gurkaran weet een eenvoudig guesthouse in een ander gedeelte van Delhi. Pfff...maar we slapen er prima en ook het eten is niet verkeerd.

Ronald rijdt soepel en kalm in het Indiase verkeer alsof hij er dagelijks rondrijdt en niet net uit Nederland is terug gekomen. Dat verandert trouwens wel als we op weg gaan naar het Corbett National Park, waar we de Bengaalse tijger hopen te zien. Alleen Delhi uit is al meer dan 3 uur rijden in het chaotische verkeer en het schiet totaal niet op. Als we voor een rood licht moeten we wachten, worden we aangesproken door de naast ons staande automobilist. Mijn mond valt open als hij vraagt: "jullie zijn zeker Ronald en Rini?" Eh, ja... maar hoe? Jullie zijn lid van de North Indian Offroad Club en ik ook en ik volg jullie al een hele tijd. Gave website en blijven jullie nog lang hier? We leggen uit dat we onderweg zijn naar het Corbett National Park. Jammer, zegt hij en dan springt het licht op groen en weg is hij. Jongens, dit is een stad van 18 miljoen mensen en dan noemen ze je bij naam!


PANIEK?

Na uren rijden gaan we de snelweg af richting Kashipur waarbij ons het gevoel bekruipt de Middeleeuwen in te rijden. Ossenkarren, kinderen op koeien, straten waar je tussen de gaten moet manoeuvreren. Het wordt nog erger als we langs grote afvalhopen rijden waar koeien, kippen, varkens en kinderen in spelen. Verderop is er één grote recycling aan de gang. Alles wordt uitgezocht en zo mogelijk hergebruikt: plastic, kleding, schoenen (waarvan de zolen apart worden verzameld) en verdere rotzooi, die weer in grote zakken wordt afgevoerd. Ergens staat een grote afvalfabriek die alle restafval verwerkt. De hele omgeving is bedekt onder grote lage as. Je hebt hier stoflongen voordat je een jaar oud bent. Een beeld uit de hel voor de armen van India.
Ondertussen wordt het steeds donkerder. Er is voor ons een schitterend resort geregeld tegen een gereduceerd tarief, maar onze GPS kan het adres niet vinden. We rijden over drukke en slechte wegen waar de auto's allemaal met groot licht rijden. We rijden het plaatsje in waar we moeten zijn, maar waar is dat resort? Dan krijgen we ook nog een ongelukje. Ronald tikt de auto voor ons aan en hoewel we nauwelijks vaart hebben, kan een doorsnee TATA slecht tegen onze bumper. Binnen de kortste keren hebben we een aantal boze Indiërs om ons heen, terwijl ik net ons hotel aan de lijn heb. Door een politieagent worden we naar de kant gedirigeerd, waar Ronald een heftig gesprekje heeft met de automobilist en mijn portier wordt opengetrokken door een ander familielid die ook al niet blij klinkt.

Ronald regelt de schade voor 2000 roepies (25 euro) en ik bel weer naar het hotel, dat iemand stuurt om ons op te halen. Ronald vindt dat ik wel erg gauw in paniek raak tegenwoordig. Pardon?! Dat zou nog een pittige discussie zijn geworden, maar gelukkig komt net de chauffeur van het hotel er aan en rijdt ons voor naar het adres, dat nog een leuk stukje verderop ligt.


AAHANA RESORT

Er is niet een kamer maar een hele suite voor ons in orde gebracht, het eten is geweldig en we knappen zienderogen op. De volgende morgen gaan we op safari door het National Park waarbij we een heleboel zien, maar geen tijger. Geluk hebben we wel de 2e keer en hoe!

Het gaat er wel anders aan toe dan in Afrika. We zien de tijger naar ons toekomen over het pad en alle auto's in de buurt zetten hem in de achteruit. Mensen gillen, want iedereen is doodsbenauwd om te dichtbij te komen. We staan praktisch vooraan en we klikken dat het een lieve lust is. Wat een geweldig dier en dan is dit nog een vrouwtje (een stuk kleiner dan de mannelijke versie). We zien ook nog een mannelijke tijger - in een flits springt hij van links naar rechts over de weg in één sprong. We kunnen hem niet meer terug vinden.

De derde safari zien we olifanten en herten en zelfs nog een grote hornbill We ontmoeten nog een professionele fotograaf Montou, die gespecialiseerd is in vogels. Hij wil ons graag meenemen en de volgende morgen staan we heidens vroeg op, dik ingepakt, want het is stervenskoud. Maar hoe verder we rijden, hoe meer mist er komt en uiteindelijk moeten we het opgeven. Jammer. En het is onze laatste dag, we worden opgehaald door de chauffeur van Babbi, een van de vrienden van Navin, onze vriend uit Delhi en eigenaar van het benzinestation.


BABBI

Babbi woont niet al te ver van het Corbett park in een groot familiehuis. We krijgen hier een uniek inkijkje in het Indiase leven. De eerste avond zitten we beiden met alle mannen in de ‘hang-out', een soort buitenbar. Er is ook familie uit het buitenland aanwezig: er is een bruiloft geweest in Punjab. Een feest van 5 (!) dagen met 1000 genodigden uit allerlei windstreken. We vertellen ons verhaal en laten de foto's van de tijger zien. Direkt wordt het plan opgevat om nog een keer naar het park te gaan, want nu wil iedereen natuurlijk de tijger zien.

Er wordt gebeld en er wordt wat geregeld. Want je kunt niet zomaar in het park logeren, dat moet maanden van tevoren geregeld worden. Niet voor deze familie: de volgende morgen gaan de mannen met Ronald op pad. Ik blijf bij de vrouwen van de familie. Tot mijn grote verbazing zijn de vrouwen eigenlijk de hele dag bezig met kletsen, TV-kijken, eten. De vrouw des huizes heeft de organisatie in handen van de staf, die alles regelt. 's Morgens krijgen we koffie op bed. Het huis heeft een centrale ruimte en keuken waar alle kamers met badkamer op uitkomen. Iedereen komt en gaat en eet op het moment dat het hem/haar uitkomt. Vlakbij staan nog 2 huizen; daar wonen tantes, neven en nichten, maar iedereen noemt elkaar brother/sister. Lekker makkelijk.

Er is ook een boetiek, waar prachtige Indiase kleding wordt gemaakt. De stoffen worden gekocht door de vrouw van Babbi en ook zo ontworpen. Ze worden geborduurd en genaaid door een aantal mannen. Ik krijg 2 mooie sjaals als geschenk. Vooral met de zwart-witte ben ik heel blij. De andere is met gouddraad bewerkt en daar moet ik nog aan wennen!

De vrouwen trouwen in de familie en maken er een belangrijk onderdeel van uit. Ineens begrijp je waarom de familie het huwelijk regelt: je kiest de toekomstige vrouw des huizes, waar alles om draait. Een zware verantwoording. De zoon staat voorlopig nog niet te trappelen....

Ronald heeft een heel andere dag. Bij aankomst in het Nat. Park wordt alles de mannen uit handen genomen. Er mag geen alcohol in het park komen, maar er wordt wat gesmoesd en de bagage wordt niet gecontroleerd. Bij de safari's hebben ze minder geluk: de tijger laat zich maar af en toe even zien. Er worden wel foto's gemaakt maar lang niet zo mooi als de eerste keer. We blijven nog een paar dagen en gaan dan terug naar Rajastan.


RAJASTAN

Op de express highway Delhi Agra wanen we ons ineens in Duitsland: 6 baans-weg alleen bestemd voor autoverkeer en (misschien omdat het zondag is) uitermate rustig. In Agra kamperen we in de tuin van het Hill Top View hotel waar de hygiëne nog steeds te wensen overlaat. Vandaar naar Jaipur waar we lunchen. Hoewel helemaal vegetarisch raken onze darmen wat overstuur. En dat is geen genoegen in India waar altijd wel bevolking, huizen of bedrijven zijn maar zelden een toilet. We moeten heel wat improviseren om een rustige plek dan wel een restaurant met toilet te vinden.


PUSKAR

Puskar is een echte hippie-stad; je ruikt overal wel marihuana (officieel verboden in India!). In een bar waar we koffie drinken, is de eigenaar nog zo van de wereld dat hij zo weer in bed duikt. Bij een tempel slapen een aantal bedelaars op een stenen bank en komen eind van de middag in actie. We komen langs een Hindutempel met een groot bord: verboden voor buitenlanders - maar we hebben inmiddels zoveel tempels gezien, dat we wel uitgetempeld zijn. Als we over de markt lopen, komen we allerlei figuren tegen, de een nog kleurrijker dan de ander en dat geldt echt niet alleen voor de Indiase mensen. Het heilige meer kent verschillende plaatsen waar gelovigen een bad nemen. Je kunt eraan meedoen, als je de gelovigen respecteert. Toch maar niet. Langs de snelweg komen we weer een spiernaakte man tegen, die bidt voor een tweetal mensen, alweer een Indiaas geloof, in dit geval de Jains.


KRISHNA FARM

Vanuit Puskar rijden we naar Udaipur en komen terecht op de Krishna farm, eigendom van Denisz en Francine (Nederlandse). Denisz heeft zijn bedrijf van de grond af opgebouwd, bij elkaar gespaard met enige rupees per maand. Een geweldige prestatie! Nu staan er enkele cottages, een goed restaurant en verschillende paardenboxen. Hij maakt tochten over het platteland en door dorpjes en ook safari's door de heuvels van meerdere dagen. We kunnen er kamperen en hebben het er geweldig naar ons zin.

Dat heeft zeker ook te maken met het Australische echtpaar, Darleen en John. Het klikt onmiddellijk en we krijgen ze zover dat ze nog een dag blijven. En zij overtuigen mij dat ik de volgende dag mee ga paardrijden. Na een val in Argentinië had ik me eigenlijk voorgenomen om dat voortaan maar te laten. Wat ben ik blij, dat ik toch met ze ben mee gegaan. Ik krijg er helemaal een kick van.
We gaan 's middags met zijn vieren een boottocht maken over het meer bij Udaipur en 's avonds rond het open vuur wordt het heel gezellig! De chauffeur van John en Darleen drinkt wat met ons mee. Die heeft daar de volgende morgen nog last van, want hij is alcohol niet gewend. Uiteindelijk gaat iedereen op pad, maar we beloven kontakt te houden. Ronald wil door naar Goa, ik had het hier best nog even uitgehouden.

PATEL FARM

Van Denisz krijgen we nog het adres van een paardenfarm in de buurt van Ahmedavabad, waar goede bekenden van hem wonen. Hier ontmoeten we alweer een bijzonder mens. Deze man fokt paarden, dat is zijn grote passie. Het Indiase paard, marwari Is een zeer bijzonder dier. Van oudsher gebruikt als oorlogspaard, is het bijzonder geschikt voor lange afstanden. De oren van de paarden wijzen naar binnen, waardoor de opening op een hart lijkt. Het zijn prachtige dieren (dezelfde die Denisz gebruikt) maar de eigenaar verkoopt ze niet, nee: hij GEEFT ze weg!! Wel met allerlei restricties, maar toch. Hij werkt van 9-16.00 uur en daarna is hij elke dag op de farm, als ontspanning. Zijn familie doet dit al jaren, maar door een verkeersongeval is zijn broer overleden en een halfjaar laten de vader door een hartaanval.

We worden er rond geleid, zien er trainingen en krijgen een bungalow als slaapplaats. 's Avonds zitten we met een heel gezelschap rond het vuur. We krijgen nog een uitnodiging om naar Gyr te gaan, waar de enige Aziatische leeuwen nog in het wild leven. We worden heel erg in verleiding gebracht, maar Ronald wil op 23 december absoluut in Goa zijn en dat is nog wel een 1500 kilometer. Heel jammer want hierdoor missen we ook nog Ajanta caves, de wereldberoemde grotten en de eeuwenoude stad Hampi. Maar ja, ook een wereldreis bestaat uit geven en nemen...

De regio Gujarat is de staat met de meeste industrie en ook heel welvarend. Alle staten schijnen zo een eigen ‘specialiteit' te hebben. Punjab is het meest agrarisch en Rajastan verdient het meest aan het toerisme. Ook horen we dat de voornamen van mensen op de staat wijst waar ze oorspronkeljk vandaan komen. Patel behoort bij Gujarat, Yadav geeft aan dat iemand uit U.P. komt. Zo leren we nog eens wat.


RIJDEN, RIJDEN

De weg is gelukkig goed maar meer dan 6 uur rijden per dag is geen pretje. We stoppen in Danahu, dat een badplaats in opkomst moet zijn. Dan moet er nog wel het een en ander gebeuren. Voorlopig is het alleen een heel druk dorp met veel afval op het strand. Na een afwijzing bij een groot resort kunnen we kamperen bij het Beach Resort. De eigenaar vindt het helemaal geweldig en we krijgen een diner op zijn kosten. Met moeite kunnen we de volgende morgen het ontbijt afrekenen.

Dan de laatste etappe: vroeg weg, om Mumbai heen en weer uren rijden. Op de weg staan overal borden met waarschuwingen: onderweg niet stoppen op geïsoleerde plekken, voor welke reden dan ook. Dat kan best zo zijn, maar een hotel is er ook niet. Uiteindelijk vinden we een ja, geïsoleerde plek tussen het suikerriet. Het ziet er veilig uit maar al die waarschuwingen geven me toch een ongemakkelijk gevoel.

De grote wegen zijn meestal tolwegen waarbij ik elke keer moet steggelen om de prijs. Ze willen ons steeds het dubbele vragen van het tarief van een personenauto. Meestal lukt het me om met de bon van de vorige tolpoort weer het normale tarief te betalen. Soms passeren we zelfs gratis: het Nederlandse kenteken kan niet overal in de computer worden ingevoerd. Vlak voor Goa moeten we toeristenbelasting betalen: 250 rupees oftewel 3 euro. We worden een aantal keren gefotografeerd waarop Ronald roept dat het tarief 250 rupees is. Voor driewielers is het tarief 100 rupees, dus ik zeg dat we nog even tijd nodig hebben om er een wiel af te halen. Lachend laten de mannen ons doorrijden.

Eindelijk, eindelijk komen we aan in Goa, Agonda Beach. Op het stand staan al enkele overlanders, vnl. Duitsers. Mooi weer (35 graden) en een rustig strand. Kerst en Nieuwjaar zullen we hier vieren.

Reacties


1
Berdien
28/12/2014 16:43
Leuk verslag weer!
2
Hans Wiegmann
04/01/2015 10:10
Jullie maken wat mee, mooi verhaal weer Rini.
3
Rene
05/01/2015 10:18
Mooie foto zeg van die tijger!
4
Laura en Harry
05/01/2015 12:05
Voor jullie de beste wensen en nog veel reisplezier. Wat hebben jullie geluk gehad met die tijger en wat een prachtige foto.
5
Henk en Marianne Nijlunsing
05/01/2015 16:38
Jullie ook een reislustig 2015 en blijf gezond.
Mooie scherpe tijgerfoto.
Knap dat jullie Goa op tijd hebben gehaald.
Wij stonden daar met 4 Landcruisers achter elkaar op het strand.
6
agnes en hein
05/01/2015 21:48
allereerst goede wensen voor 2015 en laat het een jaar of deel van een jaar worden met mooie tochten en nog mooiere verhalen
7
Marjolijn
08/01/2015 11:10
Hee daar, een goed en kreatief 2015.'Liefs van Marjolijn
8
Corry Koedam
10/01/2015 18:37
Allereerst de beste wensen voor 2015, gezondheid en veel reisplezier.
Ben wat laat met de reactie, want ik kom net uit Doorn.
Kor en Annemarijke zijn 10 dagen naar wintersport geweest.
Groetjes Corry.
9
Annemiek Tubbing
10/01/2015 22:33
Allereerst nog de beste wensen voor 2015. Maak er wederom een mooi jaar van! Jullie zijn vips inmiddels. En inderdaad: wat een geweldige foto's van de (vrouwelijke) Bengaalse tijger. Fijn dat het gelukt is. Na Goa iets minder haast? Als ik mij goed herinner hadden jullie toch genoeg tijd? Je komt er vast niet zo nog een keer. Ik hoef gelukkig straks alleen te nemen ;-)

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »