DOOR TIBET EN CHINA

vrijdag 29 mei 2015

DE REIS DOOR TIBET EN CHINA


Na de aardbeving, evacuatie, wachten op de auto en het verblijf in Lhasa, is iedereen vooral blij dat we alles zonder veel kleerscheuren te boven zijn gekomen. We gaan eindelijk op pad! Voor Ioannis en Rochelle ligt het even anders, want hun auto moet gerepareerd worden en de onderdelen moeten uit Griekenland komen. De reparatie kan daarna in Golmud gebeuren. Eigenlijk moet de hele groep samen reizen, maar er is een oplossing gevonden, waar iedereen zich in kan vinden. I & R gaan met de trein en krijgen een eigen gids; ze wachten op ons in Golmud. Wij hebben daar een extra dag rust. Tot die tijd reist de groep met een Tibetaanse gids die Mr. Tsering vervangt.

Iedereen die met eigen vervoer reist, kent het gevoel van vrijheid dat nou eenmaal de reden is, dat je op deze manier door de wereld trekt. Met een groep betekent dat je rekening moet houden met elkaar. Dat valt niet altijd mee, maar is ook soms heel vermakelijk. Zo heeft Anand een heel eigen wijze van de bagage stouwen. Elke avond wordt alles eruit gehaald; de volgende morgen gaat het er nooit in 1x in. Ze zijn streng vegetarisch en hebben een lading eten mee genomen, die elke dag tevoorschijn komt en er wordt van gegeten. Het zou dus minder moeten worden, maar aan het inpakken is het niet af te zien. Vervolgens wordt de hele auto gewassen, elke dag weer. Ook al staat de hele groep te wachten, hij gaat onverstoorbaar door.

De motorrijders hebben zo hun eigen problemen. Ze mogen niet op alle tolwegen, want in China kunnen motoren niet zo hard rijden. De motoren van Anja en Hauke zijn 800 cc, dus ze gaan harder dan wij. Maar regels zijn nu eenmaal regels en af en toe moet de hele groep daarom over de nationale snelweg. Ze kunnen ook niet overal tanken, om veiligheidsredenen? kunnen ze alleen tanken bij benzinestations buiten de bebouwde kom. Dan moeten de motoren aan de rand worden geparkeerd en moet er getankt worden in een grote gieter, die dan overgegoten wordt in de motortanks.

Voor benzinestations in Tibet en China moet je je legitimeren, pas dan kun je tanken. Sommige zijn beveiligd alsof het militair terrein is. In Tibet zijn er ook nogal wat politie-checkposten, waar alles weer wordt gecheckt. We hebben in Lhasa een Chinees kenteken en rijbewijs gekregen en de gids moet elke 50 km met het groepsvisa naar de politie. Dat is zo ongeveer het enige dat de man doet, want het is duidelijk dat hij de weg niet echt kent. Hij heeft dit 3 jaar geleden een keer eerder gedaan. Optimistisch blijft hij roepen dat de weg beter wordt. Dat zal best, maar wanneer? We rijden en slapen al tijden op 4500-5000 meter hoogte.

Een laat ontbijt en vroege lunch, 's middags je rot rijden of juist weer andersom. Wachten bij vertrek, eten als je geen zin hebt en niet als je wel wil. Wij willen kamperen, maar we zijn altijd in hotels.

In Golmud zien we Ioannis en Rochelle weer, ze staan uitbundig te zwaaien als we bij het hotel aankomen. De hele groep gaat samen eten en we prikken allemaal een shopstick van heerlijke Chinese schotels. De volgende dag gaan we eten bij de straatstalletjes onder grote belangstelling van de plaatselijke bevolking. We worden uitgenodigd door een stel Chinese jongeren, maar hun Engels is net iets beter dan ons Chinees dus de conversatie blijft beperkt. Maar met handen en voeten kom je ook een end.

I & R moeten hier nog een aantal dagen wachten tot het reserve-onderdeel is aangekomen. De Tibetaanse gids wordt gewisseld voor de Chinese gids, YingChue, die meegekomen is met I & R, die weer een nieuwe gids krijgen, die speciaal ingevlogen wordt. Zij moeten nl. nog een aantal dagen wachten in Golmud waar verder niet veel te beleven is.

De extra dag in Golmud wordt goed besteed; we werken als een speer onze website bij. Maar internet is een probleem, de foto's plaatsen bij het verhaal is een groot probleem. Na 3 foto's en 5 uur verder geeft Ronald het op. Verder laten we de was weer eens doen. Bij de wasserij kun je geen ondergoed en sokken brengen, die zijn te intiem? Dus sowieso elke dag ondergoed en sokken met de hand wassen.

Langzaam reizen we verder met YingChue als nieuwe gids. De 1e dag gaat het helemaal mis. Iedereen rijdt voor zichzelf en we zijn de langzaamste auto, maar Ronald rijdt dan wel langzaam maar wel door. Zo komen we als eerste in Aksey aan. Na een paar rondjes rijden, bellen we maar eens naar de gids. Ze blijken meer dan 100 (!) km achter ons te zitten. We gaan maar vast lunchen maar natuurlijk spreken ze alleen Chinees. Onder veel gelach teken ik rijst, vlees en groenten. De rijst en vlees wordt herkend, maar mijn groenten zien er blijkbaar niet te duidelijk uit. We moeten weer met de gids bellen die het even uitlegt.

Als iedereen aanwezig is en wil kamperen, wordt er aan de bewoners gevraagd waar dat mogelijk is. We worden naar een park meegenomen. De plek is prima, alleen het stadje is niet zo heel groot en waarschijnlijk is de hele bevolking even bij ons langs gekomen...


DE TENT

Bij het opzetten van de tent blijkt dat er iets mis is. Een hydraulische demper werkt niet meer, sterker: de olie komt er uitzetten. En dat ergens in de Gobiwoestijn in China, ja hoor. Wat nu? We bellen Ralph van Custom Campers die best nieuwe dempers wil opsturen, maar waar naar toe? We denken aan Bishkek, de hoofdstad van Kirgizië. Maar wat we in de tussentijd moeten? Ronald gaat er voor zitten en dan aan de wandel. Hij komt terug met 2 stokken en samen met Hauke wordt het dak opgezet en worden er 2 stokken in geklemd. Als hij bedenkt, dat er eigenlijk voor het mooie nog 2 aan de buitenkant moeten worden geplaatst, ga ik op mijn beurt op zoek. En loop tegen een lange lat aan, die door Ronald wordt gezaagd. Zo, deze nacht kunnen we door!

De gids biedt haar excuses aan voor het verloop van deze dag en belooft beterschap. En inderdaad het volgende hostel ligt vlakbij grote zandduinen en heeft aardige kamers. Wij geven de voorkeur aan kamperen. Ronald heeft trouwens een zagerij gezien, waar hij stokken op maat laat zagen waardoor de tent vaststaat. Ik doe de was en verder doen we rustig aan.

Hier vlakbij moeten grotten liggen, die we kunnen bezoeken. Het tarief is 240 yuan per persoon en de kosten van de gids komen daar nog bij. Geen kattepis dus voor 2 films en 9 grotten. Wij denken aan Ajanta en Ellora in India en besluiten dat we de oudste grotten ter wereld al hebben bezoc ht en slaan deze keer gewoon over. Een dagje rust lijkt ons heerlijk na alle toestanden. Volgens Putina en Anand de goede keuze, want volgens hen halen deze grotten het niet bij de Indiase grotten

Anja, Hauke en de twee kinderen beklimmen met groot enthousiasme de hoge zandduinen, de ‘ouderen' laten het bij een wandeling door de omgeving.

In het hostel eten we, tegen een miniem prijsje, met de staf van het hotel mee en die zorgt goed voor zichzelf. Momo's met heerlijke groentenvulling, groene asperges, bleekselderij met vlees, gebakken spinazie, tomaten met ei, en rijst natuurlijk. We hebben nog steeds grote moeite met de eetstokjes, tot groot vermaak van de staf.
Maar ergens vinden ze nog 2 lepels, dat gaat een stuk beter.


NAAR TURPAN

Een vrij korte rit richting Hami, waar de hele groep nu wil kamperen. We zoeken hier in een agrarisch gebied en we hebben al snel door dat het hier niet gaat meevallen. Dan gaat de gids vragen of we bij een boer kunnen staan, een plek die we zelf nooit gekozen zouden hebben. Helemaal afgescheiden door muren is het warm en met de geiten vlak naast ons stikt het van de vliegen. Nog nooit heb ik er zoveel bij elkaar gezien, behalve misschien in Australië. Probeer dan maar eens te koken. Anand heeft het zo warm, die zet de tent op het dak. Slapen doen we er wel goed, nadat Ronald de hele camper heeft volgespoten met anti-insectiden. Gelukkig kunnen de vliegen daar slecht tegen...

De gids deelt de volgende morgen mee, dat Ioannis niet ver achter ons zit. We rijden niet al te ver en gaan vroeg lunchen. En wachten. Er staat een stormachtige wind, die kan wedijveren met die in Patagonië. Er volgt een hartelijk weerzien met Rochelle en Ioannis die lange dagen gereden hebben om ons in te halen. Het reserve-onderdeel uit Griekenland heeft er 3 dagen over gedaan om in China aan te komen. Daarna neemt het nog eens 3 dagen om van Zhangdu naar Golmud te komen....De reparatie zelf viel gelukkig mee. Voor de kosten aan de auto hadden ze beter een nieuwe kunnen kopen.


LEKKE BAND

De weg naar Turpan is lang en saai; de wind neemt in kracht toe; het waait zo hard dat ons zonnescherm als een gek tegen de zijkant slaat. We rijden vooruit omdat onze auto de langzaamste is. Het is blijkbaar tijd, dat er weer iets gebeurt en we krijgen een lekke band en niet zomaar één, hij is totaal aan flarden! Zien jullie het voor je? Ronald moet het dak op om het reservewiel er af te halen, terwijl de wind zo sterk is dat ik me moet vasthouden aan de auto. Een gevarendriehoek opzetten? Vergeet het maar. Gelukkig is het niet druk, maar waar blijft de rest?

Ronald zou wat mankracht kunnen gebruiken. Met een spandraad laat hij het wiel langzaam naar beneden zakken, terwijl ik op zoek ben naar de krik. Net als hij onder onze auto ligt, zie ik in de verte de rest aankomen en ga staan zwaaien als een gek. Samen met Ioannis zetten ze er 2 krikken onder en het wiel wordt verwisseld. Er blijkt een grote spijker in de lekke band te zitten! De hamvraag: hoe komen we aan een nieuwe band? De gids denkt dat het in Turpan wel zal lukken, maar we hebben een afwijkende maat. Ronald weet wat hij de volgende morgen moet gaan doen!
En het lukt - we wisselen 2 banden en denken de andere 2 als reservewiel mee te nemen. Dat lijkt dan wel een goed idee, maar bij het rijden komt er een oorverdovend geluid (resonantie?) en het wordt niet minder. Met pijn in het hart laat Ronald 1 oude band achter op de snelweg.


NAAR AKSE

De weg wordt steeds eentoniger tot we alleen maar zand zien. Je moet de Chinezen nageven, dat ze een infrastructuur hebben neergelegd, waar ze in Europa alleen maar van kunnen dromen. 4-6 baans wegen langs gehuchtjes. waar hele woonwijken de grond worden uitgestampt. In de woestijn wordt hard gewerkt om er nog iets te verbouwen; we komen langs kerncentrales, olieboortorens en kilometers zonnepanelen.

Maar qua uitzicht is er verder weinig te zien. In feite rijden we alleen een soort transit-route van Nepal naar Kirgizië. Van Tibet hebben we natuurlijk vrij weinig gezien en dat gedeelte is het mooist.

Gelukkig vindt de gids deze keer een guesthouse waar we kunnen kamperen. Het ziet er leuk en rustig uit, maar het is vrijdag. Overal in Azië vinden ze karaoke geweldig, dus hier ook. TV aan, microfoon erbij en zingen maar of je het kunt of niet. Maar iedereen door elkaar heen...verschrikkelijk. Ze schijnen er zelf geen last van te hebben. Gelukkig is het tegen een uur of 11 afgelopen.

Voor 80 yuan kunnen we hier kamperen en krijgen een kamer met douche en toilet. Alleen de douche is zo vies, dat we er maar van af zien. Achter de deur staat rattengif. Volgens Punita is het voor insecten. Ik moet lachen en zeg dat het wel grote insecten zijn met een lange staart....


KASHGAR

En zo gaat het langzaam door, etappe na etappe tot we in Kashi of Kashgar zijn.
Dit is een stad die leeft! Er zijn winkels, restaurants, theehuizen enz. Het hotel waarin we logeren, heeft 2 soorten kamers, van 100 yuan en 200 yuan. De goedkope kamers zien er niet uit; zoals Rochelle opmerkt: ‘die is voor onze kameel'. De andere zijn gelukkig veel beter, maar onze kamer heeft wat specialiteiten: het licht doet het niet, we moeten geen kaart in de kaarthouder steken, maar een kam! De afstandsbediening voor de airco ontbreekt en ik kan de deur niet op slot doen! Als ik voor de 3e keer naar de receptie loop, komen ze al aanrennen.. alles is op te lossen. Zelfs de rioolgeur die op een zeker moment in de kamer hangt, wordt weggespoten met een zoete ‘luchtverfrisser'. Maar er is een gezellig café, Johns café, waar je een gezellig biertje kunt drinken en heerlijk kunt eten. Eindelijk iets anders dan noedels.


VEEMARKT

Op zondag is er een veemarkt, waar schapen, geiten, koeien, stieren, paarden en kamelen worden verhandeld door kleurrijke figuren. De aanvoer in kleine karretjes en grote vrachtwagens en soms lopend. Behalve onderhandeld wordt er ook geslacht en gegeten, in kleine stalletjes. Het is er een drukte van belang. Bovendien is het zo langzamerhand ook een grote toeristische trekpleister aan het worden. We kijken onze ogen uit en gaan dan door naar de grote bazaar, waar je werkelijk alles kunt kopen. Voor modieuze kleding hoef je hier niet te zijn, tenzij je een Oeigoer bent natuurlijk. Er zijn wel kramen, waar je bontjassen, bontmutsen, bontsjaals, bodywarmers enz. kunt kopen. Vertel die mensen maar eens, dat je dat in Europa niet meer kunt dragen.


DE GRENS

Na precies een maand staan we weer aan de Chinese grens. We hebben een afstand afgelegd van 4800 km. Ongelogen, onze paspoorten worden 8(!) keer gecontroleerd, terwijl een nerveuze vrouw in uniform enctype="multipart/form-data" enctype="multipart/form-data" ons elke keer toeroept: ‘in the line, in the line'. Blijkbaar moeten we achter elkaar opgesteld staan om naar Kirgizië te kunnen. Maar eindelijk, eindelijk is het zover: we kunnen doorrijden over de Tortugapas. Eerst rijden we zo'n 100 km door niemandsland en dan komen we bij de Kirgizische douane. Van de hete woestijn naar de sneeuw in Kirgizië. Of het komt door het slechte weer of dat de man denkt dat de Chinezen ons wel door en door gecontroleerd zullen hebben, ik weet het niet. Maar we krijgen snel een stempel in onze pas en de auto's gaan zonder enig papier of controle over de grens. Over een mogelijke permit voor de pas wordt met geen woord gerept. Vanuit China hoef je er blijkbaar niet voor te betalen.


OPVALLEND

Kinderen in China hebben een broek aan, die van achter open is. Een vreemd gezicht, maar wel handig. Moet er geplast of gepoept worden, dan wordt dat op straat gedaan. Opruimen met een plastic zakje.
Naast de bekende hurktoiletten bestaat het toilet hoofdzakelijk uit een lange doorlopende goot, soms afgescheiden door deurtjes, een soort latrine.

Het is ongelofelijk hoe schoon het hier overal is, zeker na landen als India en Nepal, maar ook in vergelijking met Europa. Mensen zijn heel gedisciplineerd, je ziet echt nergens iets liggen. Verder liggen er overal strakke 4 tot 6-baans wegen; van elk gehucht naar het volgende en staan er wolkenkrabbers midden in de verder lege woestijn.

Snel een beslissing nemen of verantwoordelijk voor zijn, dat bestaat hier niet. Er wordt altijd doorgeschoven naar een hogere instantie, die het ook weer doorschuift. Totdat je op een niveau bent aangeland, waar er niet meer afgeschoven kan worden.


PARANOIA

Het lijkt er sterk op, dat de Chinezen bang zijn voor de eigen bevolking. Overal zijn politie-checkposten, militairen en militaire voertuigen vooral in Tibet en het Oeigoerengebied. Bij benzinestations moet je je regelmatig legitimeren en pas dan kan er getankt worden.

Internet is zeer beperkt aanwezig; Facebook, Twitter én Google worden geblokkeerd. Wij hebben google-mail dus we krijgen maar mondjesmaat mailtjes binnen. De VPN die Ronald erop heeft gezet, werkt nl. niet altijd. Ook door de Chinese bevolking wordt VPN gebruikt om volledig toegang tot internet te krijgen.

De gids heeft wel een GPS op haar telefoon, maar er bestaan geen coördinaten waardoor je makkelijk je weg vindt. De militairen zijn de enigen die over coördinaten beschikken.

In China leven mensen in welvaart (zover we het hebben kunnen zien dan) maar hun vrijheid is beperkt. Zo kunnen de mensen in Tibet en het Oeigoeren-gebied dat gebied niet uit zonder een permit en zijn hun paspoorten ingenomen.

 

 

Reacties


1
Walther
30/05/2015 07:05
Gelukkig zijn jullie weer goed op weg en dienen de avonturen zich weer aan. Have fun and travel safely!
2
Coen Wubbels
30/05/2015 09:25
Heerlijk herkenbaar!
Blijf genieten.
Adventurous greetings,
Coen
3
Nelleke en Jaap Brouwer
30/05/2015 10:08
Ja zit zaterdagochtend in Rhoon jullie verhaal te lezen en dan denk je ongelooflijk wat jullie alleen al weer in die paar weken hebben meegemaakt. Goede en veilige reis toegewenst en de groeten van ons.
4
corrie couperus
30/05/2015 12:40
Ha, fijn om te lezen. Jullie zijn weer goed op weg. Wat een avontuur he. Geweldig. En wat een vindingrijke oplossingen bedenkt Ronald. Liefs van Corrie
5
henk en Marianne
30/05/2015 15:26
Wij hebben deze route 30 jaar geleden in omgekeerde volgorde gedaan met de bus. De markt in Kashgar vonden wij ook geweldig. Oeigoeren zijn toch hele andere mensen dan de Chinezen.
Groeten Henk en Marianne
6
Ron
31/05/2015 12:28
Wat een avonturen, een genot om te lezen

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »