DOORN-DAKAR

donderdag 24 maart 2016


WEST SAHARA

Wij rijden door West-Sahara op het moment dat dit gebied geteisterd wordt door harde (zand-)stormen en regen! Er bloeien zelfs bloemen. Shovels scheppen het zand van de weg. In de mooie baaien waar we graag willen kamperen, worden we gezandstraald. Er is een groot windmolenpark dus waaien doet het hier waarschijnlijk altijd veel. Laayoune is nauwelijks zichtbaar en we besluiten aan de kust op zoek te gaan naar een beschutte plek, waar we minder zandhappen. We vinden een parkeerplaats achter muren met meerdere campers achter elkaar, we sluiten aan.

Bij het tanken van de goedkope Sahara-diesel waait die over Ronalds kleding!
In Dakla ontmoeten we een Spaans echtpaar Luis en Ermy die met hun Iveco ook op weg zijn naar Zuid-Afrika. En Luis drinkt dezelfde gin als Ronald - vrienden voor het leven! We spreken af dat we elkaar in Nouadhiboud, Mauretanië weer treffen.


FICHES, FICHES

West Sahara en ook Mauretanië is het gebied van de fiches. Een fiche is een A4-tje met daarop al onze relevante gegevens en die van de auto. Het scheelt werk voor de controleurs en voor ons veel tijd. We hebben er zo'n 35 per persoon, maar horen van andere reizigers dat we er misschien nog meer nodig hebben. We beginnen maar eens met het overhandigen van maar 1 fiche, waarop of de gegevens van Ronald of die van mij staan. Geen enkel probleem.. als ze maar een fiche hebben.


MAURETANIË

Aan de Marokkaanse grens wisselen we onze laatste dirhams. En er wordt driftig gewaarschuwd voor het meenemen van alcohol = totaal verboden in Mauretanië en er zijn fikse boetes op. De Marokkanen helpen ons er graag vanaf...Want het is dan wel islamitisch maar de keren dat er bij ons naar alcohol is gevraagd, zijn niet meer te tellen. Er rijdt zelfs een hoteleigenaar langs de grens om eventuele overtollige alcohol over te kopen. Een van de douaneambtenaren: Waarom willen jullie naar Mauretanië? Als Afrika een groot huis is, dan is Mauretanië het toilet! Maar we zijn altijd weer welkom in Marokko!

Niemandsland tusen Marokko en Mauretanië is zo'n 4 kilometer...en een autokerkhof. Iedereen zoekt hier de beste weg om aan de grens te komen.
Het Mauretaanse visum kost 120 euro en is tegenwoordig biometrisch. Iedereen met een ander visum moet een nieuw kopen! Dat geldt ook voor de Duitse rallygroep die gebruikte auto's in Gambia gaat afleveren voor onderwijsprojecten. 100 deelnemers maakt 12.000 euro!! En het neemt een dagje extra. Daarbij komt nog 10,-- euro voor de auto en 25,-- euro voor de verzekering. Wij zijn hier niet langer dan een dag of 5. Eigenlijk wilden we ook nog via de Adrar rijden maar ook hier stormt het dat het een lieve lust is. En natuurlijk ontmoeten we ook nog iemand die vraagt of we een cadeau voor hem hebben meegenomen.

In Nouadhiboud, vlak over de grens, treffen we Luis en Ermy weer op een "camping" midden in het levendige stadje. Ook komen we Oostenrijkers tegen, die geen woord Engels of Frans spreken; Ermy spreekt alleen Spaans. Mijn Frans is een beetje roestig geworden, maar gaat steeds beter. Maar Frans, Duits, Engels en Spaans...ik krijg nog een identiteitscrisis. Ronald moet met de Oostenrijker naar de ATM omdat hij niet weet welke knoppen hij moet indrukken. Dan vraag je je toch wat af.
Ronald's sandalen begeven het en hij probeert ze te lijmen - met succes. Daar zou je in Europa niet eens over nadenken.

De naastgelegen moskee neemt voor elke oproep ruim de tijd en is niet direkt goed bij stem. We krijgen visioenen van de bard van Asterix en Obelix.


DOOR MAURETANIË

De volgende morgen gaan we samen verder, maar niet al te lang: binnen 1 kilometer moeten we 3x fiches afgeven. Ronald heeft het gehad en rijdt bij de controle door, omdat er niemand staat. Wel komt er iemand aanrennen in een trainingsjack. Hij vraag om identificatie en de man gaat moeilijk doen en wordt steeds kwader, net als Ronald trouwens. Ik probeer te sussen, de boete wordt minder maar hij moet terug om te betalen en uiteindelijk rijden Ronald en de ambtenaar naar het kantoor, zo'n 20 minuten terug. Ik rijd verder met Luis en Ermy naar Auberge Les Dauphins van de Spaanse Christine die ook heeft geprobeerd te bemiddelen.

Als Ronald om een uur of twee aankomt, is de boodschap anders dan verwacht. Beide mannen hebben hun verhaal gedaan bij de kapitein en de kapitein is het met Ronald eens! De man zou ontslagen worden, ik hoop niet dat het waar is. Intussen hebben we besloten om bij Christine te kamperen en genieten ook nog van een heerlijke lunch. Zij is verantwoordelijk voor het opzetten van dit ressort en heeft de dagelijkse leiding. Op mijn vraag of dat niet lastig is in dit land, zegt ze: als ze er moeite mee hebben, dat een vrouw de leiding heeft, dan is er hier geen plaats voor ze. Duidelijke taal.

We hebben wel meer saaie wegen gereden, maar de weg van Nouadhiboud naar Nouakachott is beslist de meest saaie. We overnachten bij een mooi restaurant aan het strand op de parkeerplaats. De toiletten en douche hebben alleen geen water, dus we vertrekken dit keer zonder te betalen. Gelukkig maar, we hebben het hard nodig bij de


GRENS MAURETANIË/SENEGAL

We kunnen op 2 plekken de grens oversteken naar Senegal. Rosso schijnt de meest corrupte grensovergang ter wereld te zijn, dus het wordt Diama. Aan de Mauretaanse kant moeten we betalen voor het Nationaal Park, de brug, kosten voor papierwerk en om onduidelijke reden nog 3000 MU die we nog net hebben. Zijn collega treft het minder, we zeggen dat hij maar moet delen met de andere beambte.

De Senegalese politie is erg aardig en zonder problemen worden de passen gestempeld. Bij de douane moeten we wachten, er wordt nog geluncht. Er moet betaald worden voor de opmaak van een laisez passer(voor de auto) en dan moet er nog een verzekering worden gekocht. Zonder mogen we het land niet in. Waarschijnlijk een lucratieve handel voor douaneambtenaar en de enig aanwezige verzekeraar. We onderhandelen straf en de premie gaat naar beneden. Dan moet er geld worden gewisseld. Met de mobiel in de hand hoeven we de koers niet eens te laten zien; hij stelt de koers direkt bij. I.p.v. 120 wordt het 90 euro.


ST LOUIS

Wat direkt opvalt in St Louis zijn de elegante vrouwen. Plaatjes zijn het in lange jurken met opvallend geknoopte sjaals. Fotograferen kan jammer genoeg echt niet zonder problemen te krijgen. Wel maken we nog wat foto's bij de aankomst van de vissersboten.

Hier willen we graag langer blijven, maar de Senegalese overheid heeft in zijn wijsheid besloten, dat het carnet binnen 2 dagen in Dakar moet worden afgestempeld. We blijven 2 nachten bij de Zebrabar-camping en dan moeten we nog 5 uur rijden naar Dakar. Daar kan wat op gevonden worden. Ursi en Heiko (ook al onderweg naar Z-Afrika) hebben een verlenging van nog 2 dagen tegen 40 euro extra. Dat brengt Ronald op een ander idee: kunnen we met 3 anderen niet het carnet laten afstempelen? Dat kan. Uwe is bereid om de 150 dollar te betalen; de chauffeur rijdt dus toch. Maar de kosten delen gaat niet op: ieder moet nog eens 100 dollar betalen. Je reinste maffiapraktijken. Dus niet. Vroeg opstaan en door naar Dakar.


DAKAR

Eén van de belangrijkste steden van West Afrika met een bevolking van over de 3 miljoen. Daar moeten we bij de douane in de haven zijn om het carnet te laten afstempelen. We rijden heel wat rond en vragen het bij diverse douanekantoren na, maar uiteindelijk vinden we het dan. Maar er wordt geluncht, we moeten terugkomen om 15.00 uur. We gaan zelf dan ook maar eten bij een italiaans restaurantje. Ronald doet geld in het kistje en zegt tegen mij, dat we nog geld terugkrijgen. Geen probleem bij het weggaan, pak ik het wisselgeld. Bij het douanekantoor geef ik het aan Ronald en wat blijkt: ik heb het volle bedrag teruggepakt....omdat in Afrika de bediening verantwoordelijk is voor de betaling, betekent dit dat de man dit moet terugbetalen. Na het afstempelen van het carnet, (wachttijd 1 uur) gaan we terug naar het restaurant en de opluchting is van de gezichten af te lezen.

Vervolgens moeten we op zoek naar Sunugal Hotel, daar is aan het strand een mogelijkheid om te kamperen. Alleen, er wordt verbouwd dus geen mogelijkheid meer. Ook bij het hotel zelf gaat het niet lukken. We zoeken verder maar het komt er op neer, dat we 's avonds laat, helemaal uitgeput, toch weer bij dit hotel uitkomen. De auto staat er veilig, er is een zwembad en de datum van mijn verjaardag nadert. We gaan er het beste van maken.


VISAJACHT

Veel van onze tijd gaat op aan het aanvragen van visa voor Guinee (wachttijd 2 dagen) en Ivoorkust (1 dag). We moeten nog een SIM-kaart zien te krijgen en willen nog wat boodschappen halen. Bij Seaplaza, zeer luxe mall, is er een bijna overdreven beveiliging; we moeten de bijl en de pepperspray afgeven. De hele auto wordt gecheckt. Ze zijn als de dood voor aanslagen o.i.d. We vinden de SIM-kaart en de Casino-supermarkt is vol van allerlei westerse luxe, en onbetaalbaar, maar we nemen een aantal dingen mee. En we eten er een heerlijk ijsje, waarschijnlijk de laatste keer in Afrika.

Het lijkt wel of Ronald in Dakar is geboren, hij weet binnen korte tijd hoe hij waar naar toe moet. Parkeren is wel een groot probleem, maar bij de ambassades lukt het gelukkig wel. Verder krijgen we een aardig beeld van deze stad, want er zijn overal markten, soms dwars over de weg en we staan ook regelmatig stil. Het is trouwens voor het eerst, dat ik paard en wagens over een rotonde zie rijden. Veel wordt er in Senegal nog met paard en wagen gedaan, ook in Dakar.

 

Dan horen we dat de grenzen met Gambia dicht zouden zijn en dat de grens Guinee/Ivoorkust niet open gaat. Dus op het laatste moment gaan we ook nog langs de ambassade van Mali en dat blijkt het goedkoopste visum en het snelst. Inmiddels zijn we al meer dan een week in Senegal en hebben nog niet al te veel van het land kunnen zien door de administratieve rompslomp. We willen op pad!


LAC ROSE

We kamperen samen met Luis en Ermy bij een hotel met een geweldig zwembad en kunnen gebruik maken van douche en toilet. Toch gaan we hier weer vrij snel weg want we staan hier op een parkeerplaats waar ook nog aan het hotel gewerkt wordt. Nee, dan ligt de camping La Caloa ons veel beter. Ze hebben er een mooi zwembad en de koude douches nemen we graag voor lief. Ook Heiko en Ursi zien we hier weer en we hebben eindelijk een paar dagen rust.
Het meer wordt roze onder felle zon, dus vanaf een uur 11 tot een uur of 3. Er wordt hier zout gewonnen en we zien mensen tot aan de oksel in het meer staan om zout te steken. Het wordt gedroogd en daarna verpakt. We nemen een zakje mee als souvenir.

We gaan samen op weg richting de delta Siné-Saloum. Bij Djidjak zien we elkaar weer. Om daar te komen moeten we een behoorlijk stuk off-road, over zandwegen. Ronald is in zijn sas. Onderweg treffen we bij de dorpen en steden ontzettend veel afval, plastic zakken en lege waterflessen bederven veel van het landschap.

Bij Djidak worden we hartelijk ontvangen door het Zwitserse echtpaar. Er is een leuke camping bij en we eten er 's avonds ook een hapje. We maken er een boottocht door de delta met mangroves en bezoeken 2 vissersdorpen. Bij het eerste dorp zijn een aantal vrouwen aan het oesters pellen, nadat die zijn gekookt. Daarna worden ze gedroogd. De schelpen liggen in bergen opgestapeld en gaan zo een deel van het eiland vormen. De vrouwen blijven een maand of 4 op dit eiland. Als het seizoen over is, gaan ze weer terug naar huis.

In het tweede vissersdorp wordt de gevangen vis gerookt en meestal geëxporteerd naar andere Afrikaanse landen. En wat heel leuk is: de mensen zijn niet bang/boos om gefotografeerd te worden. De kinderen vinden het alleen maar leuk, zeker als Ronald de foto's laat zien. We worden uitgewuifd als we terugvaren.


BESLISSINGEN, BESLISSINGEN

Waar gaan we heen? De weg naar Z-Afrika zit vol voetangels. Zo was de planning Guinee-Bissau, Guinee en Ivoorkust en Ghana. Omdat ebola inmiddels slachtoffers heeft geëist in Guinee, gaat de grens tussen Guinee en Ivoorkust weer dicht. Guinee-Bissau gaat afvallen, omdat we alleen via Senegal weer naar Mali terug kunnen. En dat gaat weer inhouden, dat we een carnet in Dakar moeten gaan afstempelen....zucht....

De grens met Gambia zit ook op slot of het gaat heel moeizaam. We rijden om Gambia heen naar het zuiden van Senegal en via het NP Niakolo naar de grens met Mali. Als er tenminste niet weer een "verrassing" komt. This is Africa en dingen zijn nooit zeker.

 

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »