ECUADOR UIT

zaterdag 02 april 2011

ECUADOR UIT, COLUMBIA IN

BANOS

In Banos kun je je wentelen in maar liefst 4 thermale  baden, waarvan 1 zelfs door heilig water van de maagd….. Dat bad is dan ook extra druk; aan ons is dat niet zo besteed, wij nemen een wat minder bekend en dus niet zo druk bad. Alle vrouwen moeten verplicht een douchekapje op. Ik protesteer: mijn haar is niet zo lang als dat van Ronald! Het helpt niet: ik moet zo’n ding op. En blijf denken: wie heeft de vorige keer dat ding op gehad?  Maar het water is heerlijk. Vervolgens gaan we steil omhoog naar de vulkaan, die zich helaas niet helemaal laat zien. De zon wel en dus zitten we uren op dit verder van alles verlaten plekje.
De elektriciteit van Banos maakt internetten e.d. niet eenvoudig; een paar uur niet, dan weer even wel en misschien morgen ook… Regelmatig zie je winkels en restaurants in het donker zitten. En Ronald moppert heel wat af; het valt niet mee om alle foto’s op internet te krijgen.
We overnachten héél veilig hier: op de parkeerplaats bij de politieschool, onder het wakend (en nieuwsgierig)  oog van de bewaker. Na 2 dagen hebben we Banos wel gezien en vertrekken naar


TENA (Amazonas)

De bergen laten we even achter ons en we gaan naar het laagland, waar het een stuk warmer is. Het verbaast ons toch nog, hoe koud het af en toe is, werkelijk óp de evenaar. Soms komt de temperatuur in de bergen niet boven de 15-18 graden!  In het laagland is het al gauw 25-30 graden, alleen het regent hier pijpestelen, het heet niet voor niks het regenwoud… Na 2 dagen regen geven we het maar op. We willen naar Otovalo en komen onderweg weer langs een thermas, veel groter  mooier én schoner dan Banos, maar ja zonder heilig water. ..


OTAVALO

Op de camping ontmoeten we Bernhard & Gill, een Frans echtpaar dat net als wij ook al 18 maanden onderweg is.  Ze laten ons een aantal tijdschriften lezen, want ze schrijven voor het Franse Landroverblad. Ronald en Bernhard wisselen de voor-en nadelen van Toyota en Landrover uit, maar de eigenaren van Toyota en Landrover  worden het nooit  eens, welke auto beter is.

Otavalo is voornamelijk bekend om zijn grote indiaanse markt, maar is ook verder een leuk stadje. Op zaterdagmorgen vroeg gaan we als eerste naar de veemarkt. Hier zou de Partij van de Dieren een dagtaak hebben! Schreeuwende varkens en biggen, die aan een touw worden meegesleurd door de nieuwe eigenaren, koeien/stieren en kalveren worden aangeprezen en er wordt driftig onderhandeld. Kippen en ander pluimvee is gestapeld en wordt in de hand meegenomen. Verder zijn  er hanen te koop, speciaal voor hanengevechten. Kleine hondjes kun je voor 1 dollar meenemen. Ook de “cuy” (een soort marmot) kun je hier levend meenemen – die wordt hier veel gegeten en Pasen is natuurlijk al dichtbij….

Op de veemarkt  zie je nauwelijks toeristen, misschien vanwege het vroege uur, maar Indianen genoeg. Het is ook een heel sociaal gebeuren – er wordt heel wat afgekwebbeld.  Praktisch iedereen is in klederdracht.  De weg naar de markt in het dorp zelf hoef je niet te zoeken, je kunt zo met de menigte meelopen.  Hier is het een stuk drukker en langzaamaan zie je ook meer toeristen tussen de indianen. Ik schaf een poncho aan, heerlijk warm- dat had ik eerder moeten doen. Ook wil ik graag een T-shirt hebben, maar de meesten zijn afschuwelijk bedrukt. Uiteindelijk vind ik er een met een schilderij er op van Guayasamin.

Zaterdag is trouwdag in Zuid-Amerika en dus ook in Otavalo, waar we deze “bruidsstoet” zagen. De bruid en bruidegom zaten in de voorgaande auto, maar is dit geen plaatje?
 We gaan terug met de bus naar de camping. De bijrijder roept om en haalt het geld op, maar moet onderweg ook nog een kaart laten afstempelen, waaruit blijkt, dat de bus op tijd is langs gekomen.


TECHNISCH

Dennis, de eigenaar van de camping, wil onze gasflessen wel vullen, maar de aansluiting past natuurlijk weer niet. Ronald moet weer sleutelen, maar uiteindelijk lukt het. Gelukkig, want we zaten praktisch zonder.  Verder blijkt Bernhard een handige buurman, hij is electriciën geweest en Ronald heeft wat problemen met onze acculader. Dat weet hij snel te verhelpen door een draadje te solderen. Probleem opgelost!


SHATI-KAJAG?

Op zaterdagavond wordt er op het grote plein een gratis voorstelling gegeven door een groep, waarvan de naam ongeveer zo klinkt. We gaan er met zijn vieren heen en eten samen eerst een hapje. Als om 21.00 uur de band begint, zijn we aangenaam verrast. Dit is werkelijk klasse! Dat hadden we nooit verwacht. Het schijnt een groep mensen uit Otavalo te zijn, die naam hebben gemaakt in het buitenland en nu weer terug zijn in het moederland. Later op de avond wordt er in groepjes om ons heen in een soort polonaise gedanst.  En wij hebben een geweldige avond.

EL MIRAGE

Is een heel bijzonder restaurant in Ecuador en wij vieren daar mijn verjaardag, (wat verlaat) met een lunch. Het restaurant/hotel hoort tot de Chateaux & Relais keten; het eten is buitensporig goed en de prijzen navenant. Ons budget van max. 50 dollar per dag wordt dan ook fors overschreden.  Maar voor Europese begrippen is het   nog steeds heel betaalbaar.  We krijgen een amuse opgediend in een speeldoosje, wat een idee hé? Het plaatsje Cotacachi waar het hotel ligt, is bekend door de leerbewerking. Je kunt hier zelfs designer-jassen kopen in leer.  Niet ver van Cotacachi ligt


LAGUNA QUIQUICHOA

Een mooie laguna, waar we een schitterend uitzicht op hebben. We besluiten hier te overnachten, net als Bernhard & Gill die hier ook al staan. Heerlijk rustig, totdat er ’s avonds een aantal jongeren met muziek en drank aan de gang gaan. De jongens en meisjes hebben andere gedachten aan hun hoofd dan het mooie uitzicht. Gelukkig wordt het behoorlijk koud en om een uur of negen houden ze het voor gezien. Wij worden bij Gill & Bernhard uitgenodigd voor het aperitief en we nemen alvast afscheid van elkaar. Ze gaan morgen een trektocht maken van een dag en vertrekken dus vroeg. Maar ook zij gaan naar Colombia, dus wie weet, komen we elkaar nog ergens tegen.


NAAR COLOMBIA

Wij gaan nog even langs  Peruche, waar de schapenvachten en wol aan de waslijnen te drogen
hangen en kopen er nog wat kleinigheden.  Vlakbij is een waterval waar we nog even een kijkje nemen en dan gaan we via Ibarra richting Colombia. We vinden een overnachtingsplek bij een zwembad. De volgende morgen vertrekken we heerlijk opgefrist naar Tulcan. Natuurlijk niet via de snelweg, Ronald ontdekt een (kortere?....) binnenweg dwars door de bergen. In Tulcan wisselen we wat geld bij een geldhandelaar en dan begint het wachten bij de grens met Colombia.

COLOMBIA

Bij de immigraciones van Colombia krijgen we maar 60 dagen voor verblijf. zowel voor ons als voor de auto. We kunnen eventueel nog verlengen in Cali of Bogota. En dat gaan we zeker proberen, want als dat niet lukt, komen we in de problemen door de terugreis naar Nederland. Want onze auto moet op een veilige plek gestald worden. In Colombia hebben we daarvoor een goed adres, maar als de auto te lang in het land is, wordt hij in beslag genomen! Dat risico willen we niet nemen. Een veilig adres in Venezuela hebben we nog niet; misschien horen we dat nog van de een of andere reiziger. Maar anders zit er niets anders op dan de auto te verschepen naar Panama en daar bij de douane achter te laten.  Maar we hopen dat we kunnen verlengen.


VERZEKERING

Dat moet  je altijd per land regelen. In de grensplaats Ipiales hebben we een adres gekregen, maar we kunnen het verzekeringsbedrijf niet vinden. Wel krijgt Ronald bepaalde voorstellen van een stel travestieten….maar daar zit hij niet op te wachten. We vertrekken naar Pasto, want we rijden niet graag in het donker, zeker hier niet.


De weg naar Pasto is prima en de uitzichten werkelijk fantastisch. Een heel verschillend landschap in vergelijking met Ecuador, eigenlijk ongelofelijk over zo’n kleine afstand. In Pasto kunnen we de auto prima kwijt in een afgesloten garage bij hotel Fernando, waar ik een deal maak voor 1 nacht verblijf. Iets wat we inmiddels wel geleerd hebben; er is altijd te onderhandelen.  We hebben hier weer internet en kunnen zelfs weer even skypen. En de volgende morgen loopt er iemand met ons mee naar het plaatselijke verzekeringskantoor. Klasse!  De verzekering sluiten we af voor 6 maanden en hopen dat we ook zo’n lange verblijfsvergunning kunnen regelen…


IN HET KORT: ECUADOR

Een land met veel gezichten: de Galapagos – fantastisch, mooie stranden met heerlijk weer, het regenwoud: warm en vochtig en het hooggebergte met veel natuurschoon, waar het wel behoorlijk koud kan worden. Vriendelijke mensen, een groot gedeelte Indiaans en veelal in klederdracht. Het land maakt ook een welvarende indruk. Er rijden bijv. veel nieuwe auto’s – dat is goed te zien, want het eerste halfjaar kan je rijden zonder kenteken. Wel moet het opgeschreven onder de voorruit liggen. Het is ook een schoon land, zeker in vergelijking met bijv. Peru. Het land is relatief klein en daardoor makkelijk te bereizen. 



 

 

Reacties


1
ricbekkers
03/04/2011 12:52
Beste Ronald en Rini
prachtige foto's en mooie verhalen
heb de vulkaanfoto als achtergrond voor de computer gebruikt ,een wereldse foto

gr ric
2
corrie couperus
07/04/2011 19:22
Hoi, hoi, wat leuk om te lezen over Otovalo. Ja, die veemarkt is niet niks.
Wat jullie doen per auto is wel heel wat anders dan wat wij deden met openbaar vervoer. Jullie zien veel meer.Maar ik geniet met jullie mee.
Zaterdag zijn Marjolijn en ik naar de expositie van Ike geweest. Heel mooi werk!! Ze hangt in Soest. Ik zal de website doorsturen.
de lente heeft hier definitief toegeslagen.
Liefs van Corrie

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »