EEN VOORTDURENDE NACHTMERRIE

donderdag 26 mei 2011

EEN VOORTDURENDE NACHTMERRIE

SANTA MARTHA



Tot nu toe hadden we Colombia ervaren als een redelijk schoon land, de laatste 100 km tot de kust is het ineens overal een verschrikkelijke rotzooi. Welk plaatsje we ook inrijden, het is er vies. Laten we hopen dat het op het strand beter is. Ronald wil vanavond op het strand kamperen en als hij iets in zijn hoofd heeft…. Het Nat.Park Tayrona was geen optie, want daar mogen we alleen op een parkeerplaats staan en bovendien vragen ze daar ca. 40 euro entree…daar komt het kamperen dan nog bij. We rijden iets verder en vlak naast het NP komen we op een camping aan het strand terecht. Heerlijk!

Hier ontmoeten we Dominique met een bijzondere kijk op de geneeskunde. Hij is al een maand of 5 onderweg op de motor, samen met zijn vriend. Die heeft zich verliefd op een Colombiaanse schone en wil nog niet verder trekken. Dominique wil deze week hoe dan ook naar Panama, desnoods alleen. Hoe dat af zal lopen…


PUNTA GALLINAS

Het meest noordelijke puntje van Zuid-Amerika lijkt ons wel een goede afsluiting van onze rondreis. Het moet er bovendien adembenemend mooi zijn. Alleen om er te komen, neemt even tijd! Vanuit Santa Martha naar Rio Hacha is ongeveer 2 ½ uur rijden. Daar informeren we bij de toeristen informatie, die zegt dat het gebied alleen bereikbaar is met een goede gids.  Als we uitleggen, dat we beschikken over GPS, benadrukken ze dat het gebied geen wegen kent. We kunnen het natuurlijk altijd proberen. Het eerste stuk is geen probleem.

Maar dan….RECHTDOOR???
Dat is hier een betrekkelijk begrip – er zal best wel een weg rechtdoor gaan, maar vaak lopen er ook nog zijwegen, zowel links als rechts. Aan de GPS hebben we hier niet veel. Een kaart van het gebied is er ook al niet, dus wordt er soms in het zand de weg getekend… niet altijd even nauwkeurig.. Als we na een paar uur weer terug komen op hetzelfde punt besluiten we nog één keer de weg te vinden.  Als we even later een verhoging van het terrein zien, besluiten we om erop te rijden. En daarvandaan zien we één grote vlakte, waar auto’s rondracen, als ware het het circuit van Monaco.

We gaan achter een auto aan die dezelfde richting opgaat als wij moeten hebben. Dit stuk schiet lekker op. Dan gaat de auto duidelijk een andere richting op en we zijn weer op ons zelf aangewezen. Na een aantal kilometers zoeken, komen we terecht bij een paar gebouwtjes met een grote auto van Medical Assistance, die ons verder meeneemt naar het plaatsje Paraiso. Vandaar uit worden we nog een uur of 2 voorgereden door een indiaan op een motor, die we daarvoor een vorstelijk uurloon betalen. Maar het wordt al donker en we  willen dan wel zijn waar we wezen moeten.

PUNTA GALLINAS

We staan ´s avonds aan het strand van de Atlantische Oceaan vlakbij de vuurtoren van deze punt. Voor de rest is er weinig te bekennen. Wel komt er een indiaan op een mountainbike langsfietsen,  (waar vandaan?) die ons het hemd van het lijf vraagt. De volgende morgen horen we wat vissers die met de boot vertrekken. We zien veel geiten lopen en verder is het uitgestorven. Wat een plek! We zwemmen en ontbijten wat en als het te warm wordt, gaan we het schiereiland verder verkennen.

Onderweg zien we af en toe wat hutjes staan en we passeren zoetwaterbronnen waar zowaar een vrachtwagen drums met water staat te laden. Ook komen we af en toe indianen op mountainbikes tegen. Heel populair vervoermiddel hier. Dan stuiten we op een werkelijk prachtige laguna. We rijden naar beneden en willen aan het strand gaan staan, als de auto ineens verzakt met het achterwiel.

MURPHY´S LAW

Als we rondkijken, zien we wel wat bomen, maar niet stevig genoeg om ons eruit te trekken. Ik herinner me de vrachtauto en besluit er naar toe te lopen.  Jammer genoeg valt het dorpje aan de linkerkant me totaal niet op, dus ik loop en loop maar zie geen vrachtauto meer. Dan besluit ik hulp te vragen bij een soort hospedaje. De vrouw aan wie ik iets vraag, begint in een mobiel te rebbelen. Ik kan er niks van maken, maar dan dringt het tot me door, dat ze geen Spaans spreekt maar Indiaans! Dat kan nog leuk worden. Als haar man zo´n kwartier later komt, kan ik het hem min of meer duidelijk maken.

Ik moet wachten, hij gaat kijken en komt een half uur later inderdaad terug met de vrachtwagen. Gelukkig! Ik klim achterop en we rijden naar het strand waar Ronald ons opgelucht ziet komen.
Maar dan begint de ellende: de lier wordt electronisch bediend en kan wel uitgedraaid worden, maar dan stopt het ding! We proberen van alles, maar nee hij doet het niet meer! De man wil al wegrijden, als we het met de ballon gaan proberen. Onze uitlaat geeft ook te weinig druk , dus daar gaat het niet mee – met die van hem ook niet want hij heeft er geen….We bedanken hem en hij gaat weg en belooft wat mensen te waarschuwen.

EEN VOLSLAGEN NACHTMERRIE

Na verloop van tijd komen er uit alle hoeken en gaten indianen aanrijden, gewapend met scheppen. Er blijkt een dorpje bovenop de rots te liggen. Dan zie ik zowaar nog een auto aankomen, deze heeft jammer genoeg een lekke uitlaat…. Als onze uitlaat vrij wordt gemaakt, krijgen we de ballon niet helemaal opgepompt, hij krijgt de auto niet omhoog maar zakt verder naar beneden. Dit is een soort drijfzand!

En de auto ziet geen kans om ons er uit te trekken, zelfs niet met ons kinetisch touw. Het wordt dus toch het nobele handwerk-graven, graven en graven.
Als het donker wordt, zijn we nog niet veel verder. De indianen gaan eten en wij worden ook uitgenodigd. Ze eten kreeft, dat laten we ons geen 2x zeggen! ´s Avonds slapen we in de auto; ik achterin op de bank en Ronald op de voorstoel.

Het is nog heel vroeg als we de volgende morgen naar het dorpje lopen, maar iedereen is al wakker. Er wordt een senorita gehaald dat is een sterke handlier. Pfff, …wat een opluchting. We ontbijten met zijn allen en dan gaan de mannen met scheppen en hout naar het strand beneden.


WAT NU? DE RAMP

Boven aan de klif denkt Ronald nog even dat het nevelig is beneden. Tot het tot hem doordringt, dat het geen nevel is, maar rook! De mannen vliegen naar beneden over de rotsen, maar als ze bij de auto komen, slaan de eerste vlammen er al uit!! Ronald trekt de achterklep open en rukt de computertas en de waszak naar buiten. Dan begint de claxon te loeien – als een alarm. In het dorpje schrikken de vrouwen en ik op. Ook wij rennen naar beneden, ikzelf brullend omdat het duidelijk al te laat was.
 
Een indiaanse vrouw slaat haar armen om me heen en streelt me over mijn haar. Ze probeert me het zicht op de auto te ontnemen. Dan klinkt er een harde knal. Het is afgelopen…. Er kan nu alleen nog maar geblust worden met zeewater.  Emmertje voor emmertje. En dan wordt alles wat er nog over is eruit gehaald en bij mijn voeten neergelegd. Het is niet veel meer…
Alle spullen worden verzameld en in een gebouwtje neergelegd. En dan moeten we gaan sorteren. Truien en shirts met grote gaten, mijn mooie stola´s, allemaal weg.  Schoenen, toiletspul alles verbrand. Mijn nieuwe computer, camera´s weg.

Tot onze verrassing zijn er ook nog wat dingen gaaf. Zoals de babykleding voor Meike & Rutger, waar alleen rookschade is. Mijn schilderkwasten lijken ook nog goed, tot ik ze vastpak. Alle haren zijn bros. Wel heeft de satellietontvanger praktisch geen schade. Maar verder hebben we eigenlijk alleen de kleding en schoenen die we aan hebben. En de auto was niet te verzekeren, het is een totale ramp geworden. Alles wat we nog hebben nemen we mee in 2 Humanitas zakken. We krijgen een schoudertas mee van de Indiaanse bevolking, die ons eten en drinken geeft en waar we ook nog een nacht kunnen blijven.

VERTREK

De totaal uitgebrande auto kan niet meer worden vervoerd. We moeten hem laten staan.  Totaal in shock worden we de volgende dag weg gebracht met een boot naar de andere punt van het schiereiland (ruim 2 uur). Hier worden we op het strand afgezet waar een taxi ons komt halen om ons 2 uur later weer in een dorp af te zetten, waar we met een taxi naar Rio Hacha  (2 uur verder) worden gebracht. Daar vandaan is het nog 7 uur met de bus naar Cartagena. De taxi brengt ons naar een hotel, waar we van tevoren moeten betalen. We zagen er natuurlijk ook niet uit.

HULP

Als ze in het hotel merken, wat we meegemaakt hebben, krijgen we van alle kanten hulp. En dat hebben we ook wel nodig. We zijn totaal van de wereld en blokkeren verkeerde creditcards, vergeten dat we naar de politie moeten enz. Op het laatste moment lukt dat toch nog. Maar als ze ons daaraan niet herinnerd hadden….ik weet het niet. Van Cartagena zien we niet veel, we moeten nog wat dingen aanschaffen, zoals ondergoed, bril en toiletartikelen. En verder verpakken we alle verbrande spullen in zakjes, zodat het in de kamer niet zo stinkt naar de rook.  Het hotel wast onze kleding heel snel zodat we die direkt weer aankunnen. Dinsdag vertrekken we naar Nederland. Onze familie lichten we zo laat mogelijk in en benadrukken, dat we zelf ongedeerd zijn.


Is natuurlijk de hamvraag. Want we hebben ruim anderhalf jaar rondgereisd en dat hadden we NOOIT  willen missen. Het mag eigenlijk niet zo eindigen. Maar kunnen we dit nog een keer doen? Want de strop met de auto is natuurlijk GIGA. We gaan eerst maar eens goed uitrusten en nadenken. Maar opgeven ligt niet in onze aard.

Een nieuwe auto vinden valt nog niet mee: als iemand een goede 4WD camper te koop weet of een Toyota 105 of Landcruiser die we verder dan zelf opbouwen: LAAT HET ONS WETEN!


Reacties


1
Annemiek Tubbing
02/06/2011 22:09
Nou ja, zeg wat een verhaal. Ik dacht gezellig even jullie laatste avonturen te lezen, maar dit is inderdaad een nachtmerrie. Het gekke is dat je het zo keurig hebt genoteerd allemaal. Ik zou helemaal niets meer weten. Onvoorstelbaar. Ik hoop dat jullie gauw een geschikte camper vinden, maar natuurlijk even bijkomen van deze malheur. Sterkte! Annemiek
2
marjolijn
07/06/2011 18:13
He daar,
Hebben jullie al een ander vervoermiddel gevonden? En...waar zitten jullie nu? Jammer dat het niet gelukt was om naar Elst te komen.
Liefs, Marjolijn
3
Corry Koedam
08/06/2011 13:03
Wat verschrikkelijk,om dit te lezen,ik kreeg er kippenvel van.
Ik zie het gewoon voor me , jullie ontsteltenis om dit te zien, hopende dat jullie er gauw weer bovenop zijn en weer spoedig vervanging hebben en de reis weer voort kunnen zetten.
Heel veel sterkte en groetjes, Corry

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »