EILANDEN

maandag 12 juli 2010

CURITIBA

Hoog tijd om hier te vertrekken; alleen de nieuwe banden moesten nog worden uitgelijnd. Dat kon niet bij Eloy zelf, want onze auto was te zwaar. Hooguit een uurtje of 2 werk, dus Ronald en Eloy gingen naar het andere bedrijf, terwijl ik even boodschappen ging doen vlakbij Michelin, waar de hele familie werkt. Enfin, het werd al later en later en ik begon me licht ongerust te maken. Terecht, zo bleek. De auto kon niet meer voor of achteruit, bij het uitlijnen hadden ze zoveel geweld gebruikt, dat de hele as uit de kogel was gekomen.

Er werd naarstig gezocht naar het betreffende onderdeel, maar..... en dus werd er weer een nieuw onderdeel voor de Toyota op maat gemaakt. Elke fietsenmaker waar dan ook kan die auto wel maken, maar de onderdelen is blijkbaar een heel ander verhaal. Voor we elkaar weer zagen, was het achter in de middag. Ronald had samen met Eloy geluncht en ik met Eliane, zijn vrouw.

We werden samen uitgenodigd voor het diner met José en Priscila en na het eten werd er voor ons een bed opgemaakt in het huis van Eloy en Eliane. En weer werd het een heel gezellige avond. De volgende morgen vertrokken wij verkwikt en gelaafd naar


ISLA DO MEL

Het mooiste eiland van Braziliè! Wat een paradijs! Geen gemotoriseerd verkeer, alleen maar bootjes).
Er wonen weinig mensen en er zijn een paar pousada´s en een hostel en je kunt er wat eten.
Prachtige stranden, azuurblauwe zee, wat rotsen en veel groen.

Wij hadden de boot van 15.00 uur en bij Ronald was de oranjekoorts tot grote hoogte gestegen. Voor ik het goed en wel besefte, zaten we al in de boot en waren toch wel wat dingetjes vergeten. Gelukkig lag het hostel vlakbij de aanlegsteiger en konden we de hele wedstrijd zien, samen met een Spanjaard en een Duitse, die Nederland allebei als tegenstander zagen voor de komende finale.

De wedstrijd Spanje-Duitsland was voor ons een leuke wedstrijd om te zien; de Spanjaard rechts riep regelmatig Spaanse krachttermen en sprong wild in het rond. Melanie, de Duitse was in het begin nog optimistisch en riep dan Vorwarts Deutschland. Onze Spanjaard blaakt van het zelfvertrouwen en gaat er helemaal van uit dat zij wereldkampioen worden. De Brazilianen hier denken daar heel anders over (en wij ook, natuurlijk).inmiddels weten we beter

Samen op het terras zien we de zon in de zee zakken. De volgende morgen gaan we een strandwandeling maken naar de andere kust. En aangezien de benenwagen hier het enige middel van vervoer is....we klommen over rotspartijen, waar ik het water snel omhoog zag komen. De rotsen werden nat en hop, daar lag ik met een arm die behoorlijk bloedde, maar verder weinig problemen gaf. Het laatste stuk moesten we door het water waden.


MORRETES

Bij vertrek van het eiland op weg (nog steeds) richting Rio, komen we door Morretes, een heel groen en lieflijk plaatsje met straten van kinderhoofdjes. We lunchen met uitzicht op de rivier en rijden verder door een werkelijk schitterende omgeving. Watervalletjes, rivieren en groen, groen, groen; dat werk.


Eigenlijk zijn we veel te snel weer op de snelweg. Ronald klaagt dat hij steeds maar op asfalt rijdt en dat we daar niet voor naar Brazilië zijn gekomen. Hij heeft geen ongelijk; de regio's die we nu achter ons laten, zijn goed te vergelijken met Zuid-Europa.


VERKEER

is met afstand het grootste gevaar in Brazilië. Ze rijden hier als gekken met ware doodsverachting. De politie laat je regelmatig op de snelweg langzamer rijden langs grote bergen autowrakken; maar het effect lijkt ons miniem. Bij de passerende gehuchten kun je de drempels alleen met een 10 km per uur over, blijkbaar het enige middel om ze hier te laten afremmen. En dat op een snelweg waar je 110 kilometer per uur mag. Dat wil niet zeggen, dat iedereen zich daaraan houdt!

We worden links en rechts ingehaald; trucks rijden zeer langzaam omhoog om zich met grote snelheid naar beneden te storten. Er rijden fietsers aan beide kanten op de snelweg en er zijn hier en daar zelfs zebrapaden . Ronald heeft regelmatig het zweet in zijn handen.

Leuk: we worden luid toeterend ingehaald door een auto met Braziliaans kenteken, die een oranje shirt uit de auto laten hangen met daarop Holland. Als dat geen Nederlanders zijn.... ze laten zich nog even terugzakken en zwaaien nog eens met shirt en schieten dan weer door.

We rijden uren en uren en willen eigenlijk niet langs de snelweg overnachten, zo leuk is dat niet.  En de motels hebben zulke fantasierijke namen dat ze de indruk geven, dat er kamers per uur worden verhuurd, Er is volgens een gendarme een camping 50 kilometer verderop, dus vooruit dan maar. We komen er weer in het donker aan. We schatten de afstanden hier nog steeds niet goed in maar slapen op een camping.  We rijden via Santos verder, dit moet een mooie kustweg zijn. We krijgen alle tijd om het te bekijken, er staat een grote file richting de kust. Nu wordt ook de vluchtstrook gebruikt om ons in te halen... waar ook de fietsers rijden. We kunnen het amper voor kijken.


ILHABELA

is het eiland voor Sao Sebastian, waar we met de auto op de ferry gaan. Mensen naast ons in de auto, laten onze website zien op hun telefoon. Zit je toch even raar te kijken. Ze brengen ons zelfs naar de camping waar we naar toe willen. Geen kwaad woord over de vriendelijkheid en gastvrijheid van de Brazilianen!




4 x 4

Het mooiste strand hier staat in de top 10  van Brazilië, alleen te bereiken met 4 x 4 auto's en lopend. En dus heeft Ronald zich helemaal uitgeleefd en zegt nu te weten wat de auto kan. Ik weet niet of ik het kan, het is verdorie wel ons huis! Op een pad? door het regenwoud komen we een auto tegen met een gebroken as en 1 met een lekke band. Dat houdt de moed erin!




Verder: rotsblokken, diepe sleuven, waterpartijen, steil omhoog en beneden enz. Na en paar uur  hadden we 6/10 km afgelegd en zaten op een prachtig strand. De eigenaren van de auto´s bespraken de prestaties van hun auto. Ronald had weer aanspraak genoeg, terwijl ik heerlijk zwom.


VOOR HET LAATST VOETBAL

We bleven een extra dag hier om DE WEDSTRIJD te zien en anderhalf uur vraten wij ons op van de zenuwen.. Jammer, jammer, we zijn blijkbaar erg goed in 2e worden. Maar ze kregen het niet kado en konden met opgeheven hoofd het veld verlaten. Er kan er maar 1 winnen, alleen jammer dat het niet oranje was.





Reacties


1
bep tammenga
14/07/2010 11:35
Ja, helaas zijn we "slechts"2e geworden, maar toch een fantastische prestatie.De wedstrijd was inderdaad bloedstollend en heel Nederland was enorm teleur gesteld.
Gisteren kregen de voetballers echter een zeer warm onthaal. Eerst in Den Haag, waar de coach en de aanvoerder geridderd werden. Daarna ontvangst door de koningin en per helicopter naar Amsterdam voor een rondvaart en een huldiging op het Museumplein. Het was een groot feest met heel veel mensen langs de grachten. Een zee oranje met spandoeken, vlaggen, juichen enz. Het was super en dat vonden de spelers ook, zodat ook zij de teleurstelling om konden zetten in een blij gevoel.Nederland op zijn best.
Je verslagen zijn weer spannend. Leuk dat je een schilderij verkocht heb. Je bent nu dus een internationaal beeldend kunstenares!! Heb gisteren ook nog een groot schilderij verkocht n.a.v. de atelierroute. Leuk!

Groetjes van Bep en Emil
2
corrie couperus
14/07/2010 14:56
Ja, het is dan wel niet volbracht, maar het is wel voorbij,het voetbal. We doen dus weer gewoon. We kauwen het nog wel uitgebreid na, op de tv, over de radio en in de krant: of de huldiging niet overdreven is en dat de buitenlandse pers negatief over het nederlandse voetbal schrijft en dat van Persie toch niet zo'n geweldige spits is. En dat het ook anders had kunnen aflopen. Het lijkt me een hele leuke ervaring om het voetbal van de 'andere' kant te bekijken zols jullie deden. Wij gaan nou weer verder met het kabinet.
Wat een gastvrije mensen ontmoeten jullie, echt heel bijzonder. Ik zag ook weer een reactie van Marcella. Ze hebben de aardbeving dus gelukkig overleefd.Goed dat het schilderij verkocht is, dan hoef je het niet mee te slepen. Je hangt nu dus ergens in Z-amerika!! Ik ben trots op je!Heb je nu nog doek over? Sjoerd is gevallen met de MTB. Hij heeft een middenhandsbeentje gebroken en een gekneusde rib. Wij zijn dus gewoon thuis gebleven en niet in de Alpen. We genieten nu (plaatsvervangend) van jullie belevenissen.
Veel liefs en take care!!!,
Corrie
3
Melanie Forster
15/07/2010 16:08
Hello!
This is Melanie from Ilha do Mel! I would like to send you some pictures, but I can't find your email adress... Please send me a quick message, then I will send you the fotos :-)
Have a safe trip!
Melanie

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »