eindelijk in rio

maandag 26 juli 2010

EN DAN NAAR RIO


We nemen uitgebreid afscheid van onze Duitse vrienden op de camping met wie we een leuke tijd hebben gehad. Bij het afrekenen bij deze CCB (Camping Club do Brasil) krijgen wij korting op onze ANWB-kaart. Leden, ook mensen met een internationale kampeerkaart, betalen veel minder. De CCB-camping in Rio dacht er anders over, waarschijnlijk terecht. Die kampeerkaart moeten we de volgende keer in Nederland maar gaan regelen.

Voordat we Rio inrijden, nemen we een afslag die ons bij de camping zou moeten brengen, maar ons regelrecht een heuse favela laat in leidt. We voelen ons aan alle kanten bekeken en we vallen hier natuurlijk ook verschrikkelijk op tussen allerlei krotten. Maar een vriendelijk moedertje wijst ons de goede weg. Gelukkig maar, hier voelen we ons echt ongemakkelijk.





RIO DE JANEIRO

We hebben een camping uitgezocht om met de bus naar de stad gaan. Maar er wordt gewaarschuwd voor berovingen in bussen en chauffeurs die als maniakken door het toch al razenddrukke verkeer razen. En dus stappen we toch zelf in de auto. Ronald verricht een hell of a job en gaat zelfs als een Braziliaan rijden met een arm uit het raam en de hand op de claxon.
Want Rio is een wereldstad met alle problemen die daarbij horen, zoals verkeersopstoppingen én het parkeren, helemaal een groot probleem met onze auto. Als we het ding al kwijt kunnen, moeten we voor 2 auto's betalen, omdat hij zo groot is. (Zou zomaar een Nederlands idee kunnen zijn).


PAO DO AZUCAR

Bij het Pao do Azucar (Suikerbrood, vraag me niet waarom) kunnen we onze auto parkeren als we de parkeerwacht 10 reaal betalen. Met een grote grijns rijdt hij zijn eigen auto naar het midden en wij kunnen onze auto parkeren. Daar gaan we met een skilift naar boven en we hebben een prachtig uitzicht over de stad. We kijken zelfs boven op vliegtuigen die verderop landen. Bij terugkomst wordt onze auto bewaakt door 2 bewapende militairen en een politiehond. Dat is wat je noemt maximale veiligheid.







DE CHRISTUS

Ook het beroemde Christusbeeld willen we natuurlijk zien. Bij het treintje naar boven kunnen we onze auto niet kwijt en dus rijden we zelf naar boven. We worden begeleid door een gids op brommer die ons voor 15 euro naar boven gidst en en parkeerplaats bezorgt. En ons voor in een ellenlange rij zet, die allemaal wachten op een busje voor de laatste kilometers naar boven. We zijn er uiteindelijk gevlucht voor een krioelende massa mensen op een kleine plek, die allemaal op de foto met Christus willen. Het lukt Ronald net op het laatste moment om mij er op te zetten. Op de weg naar beneden struikelen we over kraampjes vol met Christusbeeldjes in soorten en maten.

De weg naar beneden gaat een stuk sneller, we krijgen politiebegeleiding. Nou ja, eigenlijk een stel diplomaten, maar hij ging netjes voor ons rijden. We hebben hem nog de weg gevraagd naar Copacabana en dat heeft ons waarschijnlijk kilometers omrijden gescheeld.



DE STRANDEN

Copacabana is net zo vol als Zandvoort op een warme zaterdag. Wij vinden Ipenema een stuk leuker. Hier proberen we om een hotel te vinden met parkeerruimte, maar dat blijkt godsonmogelijk. We zijn niet alleen te groot, maar vooral ook te hoog en kunnen dus ook niet in parkeergarages. We kunnen wel in een pousada, maar dan moet de auto aan de weg blijven staan en dat doen we toch maar niet.

Voor het eerst is de auto echt een blok aan ons been! We blijven dus op de camping en op het strand bij Barra, waar wel voldoende parkeerruimte is, als je vroeg komt tenminste.

We zien er voet-volleybal, drinken er kokoswater uit gekoelde kokosnoten (erg lekker), genieten van de zon en zee na een week regen. We lopen op de boulevard onder de palmbomen. We zien er mooie meisjes in de Braziliaanse bikini, die meer wel dan niet laat zien. Prachtig als je maat 36 of 38 hebt, maar ook maat 42 en meer....hullen zich in drie mini-driehoekjes en achter 1 koordje en nee, dat wil je echt niet zien. Op de boulevards wordt hard gelopen, gefietst, met skateboards gereden enz. We hebben nog even gedacht aan het huren van fietsen, maar de prijs lag op ongeveer 6-7 euro PER UUR. Toch maar niet dus.


EN VERDER

Het centrum van Rio zijn we niet in geweest, Ronald werd sowieso bijna overspannen van het rijden door deze stad met tunnels, dubbeldeks wegen, vol met allemaal claxonerende automobilisten, die elkaar ook nog proberen in te halen in een file. Je moet het meemaken om het te kunnen snappen. En Ronald heeft verstand van wegen en heeft al overal ter wereld gereden. Maar nergens is hij zo vaak verkeerd gereden, tot zijn grote frustratie. Wel eens van verkeersaanjagers gehoord? Ik niet!
Maar er staan langs de wegen in Rio dus mannetjes met fluitjes, die je met handgebaren duidelijk maken, dat je moet opschieten. Dat hebben ze hier nou net nodig!

Rio zal best een geweldig nachtleven hebben, dat maken we dus even niet mee. Maar goed, alcohol en het verkeer hier én in het donker, dat gaat zowieso niet goed samen. Jammer!

We zijn een aantal ervaringen rijker geworden, dat wel. Maar we hebben eigenlijk wel mooiere stranden gezien, hier in Brazilië, zij het niet zo druk.  Als we Rio uitrijden, van zuid naar noord, zien we de favela's en smog, en wegen, wegen. Voordat we Rio helemaal uit zijn, hebben we zeker al 2 uur gereden! Maar dan is het ook ineens weer GROEN.
Via een weg met geweldige uitzichten rijden we naar het noord-oosten en komen uit in


OURO PRETO

Na een uur of 5 rijden gaan we van de snelweg richting Ouro Preto. Die weg loopt dwars door een andere plaats en bewegwijzering in Brazilië is iets apart. We zien borden met: werk aan de weg, brug over Rio, restaurantjes, de Mariakapelletjes, borden met Jezus redt en Jezus is de weg. Maar wij willen alleen de weg naar de volgende plaats weten en kijk, dàt staat nergens. Komt er dan eindelijk een bord dan volgt er na een 200 meter een T-splitsing en ja. zoek het maar uit.

We slalommen heel wat af, maar komen uiteindelijk via Ouro Branco in Ouro Preto. Bij de toeristeninformatie krijgen we een kaart waarop de weg staat naar de CCB-camping. Maar in Ouro Preto loopt niets recht en bovendien zijn er enorme hoogteverschillen binnen het stadje. En omdat de bewoners lange straatnamen "herdoopt" hebben, rijden we niet helemaal goed. Het ziet er wel héél gezellig uit.

We zetten de auto op de camping en willen een taxi terug nemen. De eigenaar van de camping brengt ons er zelf heen! We gaan de kroeg in en zitten later op een terrasje, de meeste mensen zijn dik aangekleed; de temperatuur is een graadje of 10. We hebben een leuke avond en rollen doodmoe ons bed in.

DE MIJN

In de omgeving van Ouro Preto werd goud gedolven. De mijn is nu dicht maar is 120 jaar in bedrijf geweest. In het begin werden slaven gebruikt uit Afrika. Chico Rei, een negerkoning, moest als slaaf hier werken. Hij kocht zich zelf en zijn zoon én de rest van zijn stam vrij! Pas in 1888 werd de slavernij hier verboden. De eigenaar van de mijn verdient nu geld aan de toeristen, die net als wij met een lorrie de mijn ingaan. Dat kreng gaat loodrecht naar beneden! Ondergronds is een waar doolhof en een heel ondergronds meer met kristalhelder water. Er wordt zelfs gedoken door duikers die onder water de grotten (74 meter diep) bekijken. De gids sprak goed Engels en maakte zelfs grapjes. Zo zei hij, dat sinds kort de Nederlandse toeristen terug naar boven moesten lopen.

In deze omgeving wordt trouwens niet alleen goud gevonden, maar ook allerlei andere stenen, zoals opaal, topaas, enz. Het stikt van de winkeltjes en verkopers van allerlei sieraden.


FITNESS

Nadat we de was hadden weggebracht, reden we onder veel belangstelling door de nauwe steile straatjes omhoog en omlaag. We konden de auto op het centrale plein parkeren en daarna het stadje verder verkennen. Het is een hele work-out, maar de moeite wel waard. Het stadje is een waar open lucht museum met huisjes in koloniale stijl, een stuk of 7/8 kerken en aparte doorkijkjes en uitzichten. Er is een beroemd kunstenaar hier bezig geweest, Alehandinjo ????, en we zijn het werk gaan bekijken. Het is ontzettend barok, de honderden engeltjes en al het klatergoud is voor mij echt te veel van het goede. Ronald is het museum uitgezet omdat hij toch een foto heeft gemaakt, terwijl dat niet mocht.


GOOD MOMENTS

We puffen uit in een restaurantje met een kop koffie en komen weer Jacqueline, Elysa en Roberta tegen, die we 's morgens al ontmoet hadden bij de mijn. We praten gezellig wat heen en weer.  Jackie schrijft gedichten en we krijgen spontaan een gedicht van haar voor ons, dat luidt:

"Good moments bring us good friends and those good friends will stay in our mind forever".

En ook wij zullen het in mind houden.


EN DAN

Horen we 's morgens bij het ontbijt: "volgens mij zijn jullie Nederlanders". En daar staat Peter Vrolijk, die al meer dan 30 jaar Zuidafrikaans is en sinds ruim 5 jaar over de wereld reist met een tent. We horen dat hij en zijn vrouw Ann al ruim 70 jaar zijn en niet meer met reizen kunnen stoppen. 's avonds hebben we een gezellige avond voordat we de volgende morgen afscheid nemen. Maar we moeten nu toch echt richting Brasilia.

Reacties


1
corrie couperus
03/08/2010 14:01
Hallo daar in de Tropen. Ik heb net weer je reisverslag gevolgd. Het blijft genieten. En wat een prachtige foto's. Die houden in dat ook de plekjes prachtig zijn. Schittende arcgitectuur, verrassend, zo modern.
Wij gaan morgen een paar dagen naar Vlieland. Ook leuk. En volgende week een workshop bij Marjan. Bovendien hebben wij ook nog onze onnavolgbare kabinetsformatiesoap. Lezen jullie daar iets over?
Liefs van corrie

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »