EN DAN BRAZILIË

zaterdag 05 juni 2010

MONTEVIDEO-BRAZILIË

Montevideo verlieten we in heftige regen die ons vergezelde tot in Punta del Este. De dames van de Toeristeninformatie zaten warm aangekleed met een electrisch kacheltje aan en waren verbaasd dat er in deze tijd überhaupt nog toeristen kwamen. Alle hotels en campings bleken dicht. We hebben de stoute schoenen aangetrokken en het nummer gebeld van de man die ons zijn appartement had aangeboden. En inderdaad, daar hebben we overnacht. We hoefden niet te betalen als we geen geld hadden, maar armlastig zijn we nou ook niet bepaald.... Bovendien gaf het ons een beter gevoel om voor de overnachtingen te betalen.

Punta is een zeer luxe vakantieoord met prachtige stranden en allerhande accomodatie, helaas veelal hoogbouw. We hebben het plaatsje en zijn omgeving bekeken en we vonden Punta Ballenas eigenlijk het mooist. Hier kijk je uit over strand en lagune; bovendien staan hier mooie villa's en hotels. Maar, eerlijk is eerlijk, we zitten in de winter hier en dan is het een soort ghostcity. Je kunt je goed voorstellen dat het hier 's zomers een drukte van belang is. Wij hebben er lekker kunnen uitwaaien.


PUNTA DEL DIABLO

Onderweg naar Punta del Diablo reden we langs de kustweg. Die werd onderbroken door een laguna en hier lag geen brug, maar een pontje, voortgetrokken door een roeiboot met motor. Er kunnen max. 2 auto's tegelijk op het ding, dat bediend werd door 3 personen. Verder langs de kustweg vonden we weer een laguna op ons pad. Hier moesten we afbuigen naar het binnenland om verderop weer terug te gaan naar de kust. Pta.del Diablo is zo'n beetje een hippie-tegenhanger van Pta.del Este, allemaal kleine gekleurde huisjes, verspreid langs het strand, leuke bars en restaurantjes, allemaal dichtgetimmerd. Seizoen over. Jammer, dit ziet er heel leuk uit. We hebben gratis overnacht in het NP Santa Teresa, 5 km verder, dat beheerd wordt door militairen. Het weer is overdag heerlijk, maar zodra de zon weg is, wordt het knap koud.



CHUY/CHUI

is de grensplaats tussen Uruquay en Brazilië. De ene kant van het dorp is Uruquay, de andere helft is Braziliaans. Verwarrend, als je wat koopt want de valuta is dan ook anders. We gaan zonder veel problemen de grens over. Vanuit Chui rijden we over 1 lange, doodsaaie weg naar Rio Grande, zonder een mogelijkheid tot stoppen. Een kleine 300 kilometer pampa's met koeien.

In Rio Grande moesten we eerst geld pinnen en dat viel niet mee. Pas bij bank nr. 5, na een uurtje of 2 zoeken, is het ons gelukt. En dan de taal, help! Spreek ik net een beetje Spaans, krijg je Portugees voor de kiezen en dat lijkt er zelfs niet op. En dan die uitspraak: HIO en geen Rio. Wij heten Hini en Honald. Een simpel woord als restaurant verandert in iets onuitsprekelijks en dan ook nog allerlei nasale klanken. En mijn Braziliaans Portugees/Engelse woordenboekje is maar beperkt.

De bewegwijzering is ook niet alles, Ronald krijgt nog heimwee naar Argentinië. Verder is het leven hier het duurst van heel Zuid-Amerika. En de koers van de euro helpt niet echt mee. Brazilianen letten wel veel meer op hun gezondheid. Volkoren brood en verse groenten/fruit is overal te koop en er zijn veel light produkten en niet te vergeten allerhande vitamines en pillen.

In Rio Grande willen we naar de andere kant van de laguna. In deze toch grote stad hebben we ons mottig gezocht naar de brug, die er niet was. Ergens moet er een ferry zijn geweest, maar we hebben het maar opgegeven en zijn doorgereden naar de volgende plaats Pelotas, dat we in het stikdonker binnenreden. Hier vonden we een hotel met parkeergelegenheid. De volgende morgen kwamen we terecht in


SAN LAURENZO

Zo langzamerhand wilden we wel eens gewoon een dagje rustig aandoen. Volgens de kaart lag hier een plaatsje aan de laguna met strand en camping. Het weer werkte ook mee, heerlijk.
Je treft hier vakwerkhuizen en veel Duitse namen, maar er wordt nauwelijks meer Duits gesproken, wat wel makkelijk had geweest. We konden wel wat woorden wisselen m.b.v. mijn woordenboekje met de enige andere bewoners. Pfff. De volgende dag bleek alles gesloten. We zochten eens op wat er aan de hand was. Wel eens van Corpus Christi gehoord? Ik niet, ondanks mijn degelijke katholieke opvoeding.




GRAMADO

Via Puerto Allegro, waar het een waar volksfeest was en wij gelukkig weer geld konden pinnen, reden we 's avonds Gramado binnen. Onze monden vielen open: een Zwitsers bergdorp in après-ski tijd. Mensen met mutsen, beenwarmers, dikke jassen of truien - alleen de ski's ontbraken. Zelfs Papa Noël werd rondgereden en heeft hier zelfs een kitsch-huis. Weten ze hier wel dat dit Brazilië is? Warme chocolademelk, raclette en fondue op het menu. Je kan het werkelijk niet zo gek bedenken, of het is er. I.v.m. het vrije weekend was het er ook stervensdruk. Alle hotels waren vol en op de enige camping kregen we zo'n beetje de laatste plaats, vlakbij de toiletten. Hier werden we aangesproken door Brazilianen van Duitse afkomst, die het enig vonden om met ons in het Duits te praten. Wij ook, trouwens. Hier vandaan gaan we naar een paar nationale parken in de buurt (en hopen dat het daar niet regent).

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »