ESQUEL/LOS ALERCES

dinsdag 08 december 2009


ROND ESQUEL

Het is verschrikkelijk slecht weer maar het natuurpark Los Alerces heeft indruk op ons gemaakt en we willen er toch nog eens heen. We huren dus een cabana in Esquel voor de aanzienlijke som van 100 pesos per nacht. Esquel is o.a. bekend om El Tronchita, een stoomtreintje, dat nu alleen nog maar voor toeristen rijdt. Het is een overblijfsel uit vroegere tijden toen deze lijn van groot belang was en ook een groot bereik had. De treinreis duurt een uur of 3; dat vinden we erg lang maar met dit weer, waarom niet. Nou, omdat die op deze dag nou niet rijdt, bijvoorbeeld.

Dan maar ons rondje supermarkt, wasserij en het café. Hier ontmoeten we een Canadees, die overwintert in Argentinië in deze streek. Hij geeft ons een aantal tips over reizen in Chili en nog een aantal dingen die we in de omgeving moeten bekijken. Volgens hem wordt het weer snel beter. Dat horen we graag, in de cabana brandt de verwarming.... het is niet warmer dan een graadje of 5-6.

In Nederland zal het misschien wel warmer zijn. Omdat het rond Sinterklaas is, heb ik een gedicht gemaakt en we er dit jaar niet bij zijn. Dat wilen we mailen op zaterdagmorgen, zodat ze het voor kunnen lezen. Op die manier denken we dan toch aan elkaar. Nederland missen we eigenlijk niet echt, maar we leven wel heel erg mee met dingen als Sinterklaas, verjaardagen, de jaarlijkse jachtdag enz. enz.


LOS ALERCES

Op woensdag klaart het weer zowaar op en we gaan weer op weg naar het NP Los Alerces.
Met slecht weer waren we al onder de indruk van dit Nationaal Park, maar nu de zon gaat schijnen, is het helemaal indrukwekkend. Eigenlijk vinden we dit een veel mooier stuk van Argentiniè dan Bariloche en omgeving.

Eigenlijk kan ik het niet beschrijven aan jullie, je bent een keer door je superlatieven heen. Ik ga toch een poging wagen en verder zijn de foto´s een goede aanvulling. Grote meren, waarvan het water zo helder is, dat je het kunt drinken. Ik wist niet dat dat nog mogelijk was, dat moet zo ongeveer uniek zijn in deze wereld.

Besneeuwde bergtoppen, vanaf de boomgrens grote bossen,  een gletsjer,  watervallen, granieten rotsen, het frisse groen, de bloeiende wilde akelei, lupines en grote groepen brem, in de knop staande wilde rozen en fuchsia´s, verschillende vogelsoorten. Een groot gedeelte van dit NP is afgesloten en door het andere gedeelte loopt één weg. Op dit moment is de toegang gratis, maar gedurende het seizoen betaal je als toerist 4x zoveel als een Argentijn. Maar daar hebben wij dus geen last van.

Wel lastig is dat in tegenstelling tot wat het Tourist Office meldde, de campings wel gesloten zijn. Maar we ontmoetten een heel aardige man met een grote drankneus, die druk doende was om een boomstronk in een kunstwerk te veranderen. Hij correspondeerde met een Nederlandse, dus we hadden een streepje voor. En als hij aardig was voor reizigers, waren anderen dat ook voor zijn dochter in Europa, zo was zijn gedachtengang.

We hebben een camper dus we hebben geen last van het feit dat er nog geen faciliteiten aanwezig zijn. We mochten gratis staan op deze plek aan het Lago Verde dat inderdaad een groentint heeft.  Een soort minikoeien dartelen om ons heen, het lijkt wel Doorn. Alleen koeien zijn een soort wandelende strontpompen (Ronald) en daar moet je even op letten. Er is alleen koud water, dat wordt dus even niet douchen, maar een kattenwasje. Waar we even niet op bedacht waren, was een soort vliegenzwerm, die we ineens in de camper hadden. Dat werd een heftige jacht en ´s avonds hadden we in bed toch een kriebelig gevoel.


EEN BEKENDE

Op een wandelcircuit komen we de volgende dag een bekende tegen, die ons spontaan omhelst. Het is Maria, de eigenaresse van Malabia House uit Buenos Aires, waar we een week of 3 verbleven. Hoe is het mogelijk dat we elkaar 3000 km verder tegenkomen tijdens een wandeling. Ze zitten vlakbij ons in een cabana en ´s middags komt ze even langs. Ronald zet haar op de foto met mij en mailt de foto direct door naar Malabia House. Wat verschrikkelijk
jammer dat ons Spaans en haar Engels zo slecht is. Benieuwd of we nog wat horen!

De volgende dag is het prachtig weer met zo´n 22 graden, het meer is als een spiegel en we gaan een boottocht maken over 2 meren, langs een gletsjer en naar de overkant op bezoek bij


EL ABUELA

 waarschijnlijk de oudste boom ter wereld. Het is een Alerce van 2600 jaar oud. Daar staat ons verstand bij stil. Ik voel me heel nietig. Als die boom zou kunnen praten, dan was een leven waarschijnlijk niet genoeg om alles te kunnen horen. Het is niet de grootste boom, maar 57 meter is toch lang voor een boomsoort die 1 cm per jaar groeit.
We maken een paar foto´s, ook van de prachtige omgeving.

Op de boot raakten we aan de praat met een alleenreizende Zwitserse, een stel Argentijnse meiden, die Engels spraken en op weg waren naar Ushaia. En een Engels echtpaar van onze leeftijd die een jaar op reis zijn. Ze zijn ook al onderweg naar het zuiden. Dat wordt nog een gezellige boel daar. Het Engelse echtpaar herkende onze auto. Ze hadden ons gezien op de camping bij de rio Azul toen ze daar aan het raften waren.


LAGO FUTULAUFQUEN

Het eten is op en we willen douchen, dus we zeggen onze camping vaarwel. Gelukkig vlak voor de uitgang van het NP konden we wat eten inslaan en er is een camping vlakbij. We willen eigenlijk nog een tijdje blijven met dit weer. Het is weekend en er is veel dagrecreatie. Hele Argentijnse familie´s met tig kinderen, die na de parilla allemaal aan het strand gaan spelen.
Het water is koud, maar het is me toch gelukt, even snel erin en eruit. Het lijkt wel vakantie! Maar volgens Ronald wordt het op deze manier wel een heel lange wereldreis. Op maandag pakken we in en gaan richting El Calafate.


RUTA 40

is een soort mytische weg in Argentiniè. Alleen de Lonely Planet wijdt er al een paar pagina´s aan. Hoe je je moet gedragen tegenover mede/automobilisten bijv. in verband met het stof en met pech moet je altijd helpen, want er rijden maar weinig mensen over etc. Dat laatste kunnen wij beamen, we zagen in 3 uur geen mens. Kan natuurlijk ook komen omdat Ronald de ex/route 40 koos ipv de echte 40. Zouden we straf of bonuspunten krijgen?

Als je niets of niemand ziet, ga je op alles letten. Heb je dat daar gezien? Waar?
Aan het eind rechts, is dat een paard. Nee, een lama. En verder zijn er schapen en paarden, Struikje links, struikje rechts dat soort. Uiteindelijk komen we uit in Rio Mayo. Zelden een treuriger samenraapsel van huizen en mensen bij elkaar gezien. Er is ook een legerkamp. Die mensen moeten ter plekke zwaar depressief worden. We vluchten verder, ook al werd het al wat donker. Dan maar langs de kant van de weg slapen.

Op 3 kilometer van het plaatsje draaide Ronald de auto een inrit in om de camper achter een grote berg stenen neer te zetten. Tot onze stomme verwondering zagen we een verdieping lager een grote Duitse camper staan. Nadat we iets gegeten hadden, maakten we verder kennis met Dagmar en Dieter. Zij zijn begonnen toen hij met 62 jaar met pensioen ging en  reizen nu al 9 jaar en hebben nog 2 jaar uitgetrokken voor Zuidamerika. Dat werd een heel gezellige avond. Ook zij zijn op weg naar Ushaia, waar ze afgesproken hebben met andere reizigers. Op Kerstavond moet het daar een grote happening worden. Daar willen we bij zijn!

Reacties


1
Bart en Bertha
09/12/2009 11:00
hier even een bericht van ons. Het sinterklaasfeest was gezellig, maar wel een beetje kaal zonder jullie. Veel plezier verder en we laten weer eens van ons horen
2
Theo en Els
09/12/2009 11:04
hallo ronald en rini leuk gedicht!
5-12 was een heel gezellige dag. Wellicht ontvang je via martbro van mij een uitgebreid verslag van deze dag. Gr. Theo en Els.
3
bep en emil
10/12/2009 15:42
hallo Rini en Ronald,
mooi verslag met fotos. Wat ziet Ronald er professioneel uit met die
vishengel!! Lekker voor op de bbq.
Ik bedoel dan natuurlijkhet gevangen visje en niet Ronald.
Volgende week vrijdag is de jachtdag bij Joop. Stuur een
mail hierover.Weer hier is nat en
volgende week wordt het vorst en sneeuw. Misschien een witte Kerst?
Hartelijke groeten van Bep en Emil
4
paul
17/12/2009 16:34
Ha Rini en Ronald
geweldig om jullie zo te kunnen volgen, wordt helemaal jaloers op. Heeft even geduurd voor ik begreep hoe ik kon reageren maar nu moet het goed gaan. Hier gaat alles goed, verhuizing praktijk is aanstaande, gebeurt in januari. Postkantoor erg mooi geworden, we hebbem erg erg veel zin in. Nu eerst een weekje skieen met hele familie in Oostenrijk, nog wat weinig sneeuw maar wat niet is kan nog komen!
Wat me opvalt dat jullie toch in hartje zomer moeten zitten maar dat het toch nog aardig koud kan zijn en veel regen ook! Hier in NL hebben we de eerste sneeuw, dik pak in het noorden, bij ons ruim 5 cm, genoeg om het hele leven te luxeren!! Maar het ziet er allemaal weer erg mooi uit met een witte bedekking.

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »