GRENSOVERGANGEN

dinsdag 14 juli 2015


TERUG NAAR IRAN

Bukhara is de laatste plaats die wij in Oezbekistan bezoeken; we gaan door naar Iran, het eerste land op onze wereldreis waar we voor de 2e keer heengaan. We vertrekken heel vroeg bij het hotel want we hebben een lange dag voor de boeg met 2 grensovergangen.

Van verschillende kanten hebben we verhalen gehoord over de Oezbeekse grens. Er zou geld geteld worden -je mag niet meer geld meenemen dan je opgegeven hebt toen je het land inkwam- en de registratieslips van de hotels moet je laten controleren. We hebben er geen problemen ondervonden en gaan op weg naar de Turkmeense overgang.


TURKMENISTAN

Tja, wat zal ik zeggen: het neemt even tijd hier. Je krijgt 10 verschillende formulieren en we betalen 24 dollar bij een man met een bordje ‘bank' waar iedereen op zijn beurt wat geld stort. Waarvoor? Dat weten we eigenlijk nog steeds niet. De auto moet worden gedesinfecteerd; we moeten door een bak rijden. Het paspoort wordt tig keer bekeken en als de auto even bekeken is door de douane, moet er opnieuw betaald worden. Roadtax, verzekering, compensatie voor diesel en het desinfecteren, totaal 92 dollar. Kassa!
We krijgen een kaartje van het land waarop vier steden staan aangegeven: Farab (grens), Mary, Temzen en Sarakks. Dat is de route die we mogen rijden in 5 dagen.

Dat we die 5 dagen niet zullen gebruiken, is wel duidelijk. Ik kan me niet herinneren dat ik het ooit zò heet heb gehad. In de woestijn, links zand en rechts ook zand, erg aantrekkelijk is het niet. Ook de auto heeft er moeite mee. De airco koelt wel maar kan nauwelijks tegen de zon op. De koeling van de koelkast moet hoger en de zonnepanelen werken minder met deze temperaturen (Voor dit soort landen heb je andere panelen nodig). En de temperatuur van de motor loopt op. Iets om naar te laten kijken.

Tegen een uur of drie zijn we halfweg de route bij Mary, waar meerdere hotels moeten zijn. In de buurt liggen oude ruïnes bij Merv, de enige echte toeristische trekpleister op onze route. Maar bij deze hitte daar rondkijken is pure dwaasheid. We rijden nog een uurtje of anderhalf door. We komen in de buurt van een stuwmeer en de omgeving is ietsje groener. We gaan op zoek naar een overnachtingsplek. We kunnen niet aan het meer staan maar een paar kilometer verderop kunnen we kamperen. Tegen een uur of 7 begint het wat af te koelen en in de nacht is het een graadje of 24, waarbij we prima kunnen slapen.

Na het ontbijt stappen we vroeg in de auto en gaan weer op weg. Ronald heeft ontdekt dat er een kortere route is naar de grens. Ik deel zijn enthousiasme niet direct, want het is een behoorlijke hots- en klotsweg. Soms rijden we naast de weg door het zand, dan weer om de gaten in het wegdek heen. In die gaten kan een auto verdwijnen...of zijn assen breken en andere leuke dingen. Het zou me niet verbazen als dit ook nog een smokkelroute is.

Na een paar uur, op een 10 kilometer van de grens, zien we ineens een slagboom over de weg. Een militaire checkpost! In the middle of nowhere. Maar we zijn er mooi klaar mee. We mochten niet van de route afwijken en dat hebben we dus toch gedaan. We geven de GPS de schuld, die de kortste route heeft aangegeven. Maar deze weg staat niet op het kaartje zegt de man verwijtend en beschuldigend. Ze zullen ons toch niet terugsturen?? Nee, dat gaat niet gebeuren, maar er moet driftig worden overlegd met superieuren en daarna met de grenscontrole. Maar na een uurtje is het goed: we mogen door.


WAAROM??

Na paspoortcontrole komen we bij het volgende loket: deze man heeft blijkbaar contract gehad met de mensen van de checkpost. We krijgen een heel verhoor. Waarom zijn we van de weg afgeweken? Waarom gaan we nu het land al uit, we hebben toch nog een aantal dagen? Als hij hoort dat we rond de wereld reizen, is helemaal het hek van de dam. Waar we geweest zijn, hoe we Turkmenistan vinden en waarom we er dan toch niet langer blijven. We wijzen op de temperatuur, waarop de man terecht zegt, dat we dat toch konden weten! Ja, maar soms heb je het niet voor het zeggen, lopen visa af of moet je gewoon doorreizen.

En zo gaat het even door. We moeten vriendelijk blijven want dat is de beste manier om snel een grens te passeren, maar soms valt het niet mee om ernstig te blijven. Want ja wat moeten we van Turkmenistan vinden in een goeie dag? Dat de mensen er aardig zijn - we hebben er niet te veel gezien, want ook Turkmenen blijven liever binnen met dit weer. Uiteindelijk krijgen we een stempel en kunnen weer verder. Een metertje of 10, want daar staat de volgende controle. Ronald maakt een grapje dat niet helemaal goed valt bij de man, die zegt: ‘not good' en wegloopt met de passen. De man die de passen gestempeld heeft, zegt dat we door moeten lopen, maar we wijzen naar de ambtenaar die onze passen heeft. Die verschiet van kleur als hij hoort door wie we ‘goedgekeurd' zijn en geeft schielijk de passen weer terug. We kunnen door naar Iran.


IRAN

In 2012 waren we binnen het uur over de Turks/Iraanse grens zonder enige problemen. We maakten ons dus niet al te veel zorgen. Ik heb een dunne lange broek aan en mijn langste blouse en doe vlak voor de grens mijn sjaal om. Bij binnenkomst geef ik de passen af, terwijl Ronald parkeert. Voor hij goed en wel de auto uit is, wordt hij al weer teruggestuurd. Hij kan het gebouw niet in met een korte broek! Snel verkleedt hij zich in de auto en mag dan pas de passengers hall in.

Samen moeten we wachten want iedereen gaat eerst naar de dokter. Als we aan de beurt komen, is het snel klaar: een briefje met allerlei symptomen van diarree tot koorts, verkoudheid enz. We vullen overal ‘nee' in en dat is dat.
Dan is het afwachten tot de passen gestempeld zijn en dan gaan we in de rij naar de douane. Ook deze man neemt alle passen weer in en gaat ermee aan het werk. Daarna wordt iedereen afgeroepen en de bagage gecontroleerd. Wij zijn de laatsten.


AUTO CONTROLE

Ronald moet een papier laten afstempelen en de man loopt met me mee naar de auto, kijkt er in en stelt wat vragen. Eigenlijk allemaal niet zo spannend. Dan wil hij weten wat er in de kist op het dak zit. Tja, eigenlijk allemaal dingen die we niet vaak gebruiken. Hij wil het zien. Ik geef hem de sleutels en zeg dat hij het dak op kan. Letterlijk en figuurlijk. Ik heb hem niet verteld dat dit van binnenuit mogelijk is, want dan moet de hele auto leeg. Hij loopt om de auto en klimt er dan bovenop, via het tafeltje, dat ik rap ondersteun. Hij brandt zijn handen aan de kist, maar krijgt hem uiteindelijk open. En natuurlijk zit er niets bijzonders in. Net als hij rondkijkt hoe hij weer van de auto af moet, komt Ronald aanlopen; diens mond valt open. ‘Wat doet-ie nou??'. De man komt tot een besluit en springt tegen het hek op en laat zich naar beneden zakken. Ongelofelijk, je moet wat overhebben voor je baan...

We kunnen doorrijden via een soort wasstraat waar de hele auto bespoten wordt met een anti-bacterieel middel. Ook dit hebben we nooit eerder zo meegemaakt, maar de auto kan best wel een beurt gebruiken. Dan volgt er een soort zoekplaatje. Ronald wordt van het kastje naar de muur gestuurd, er moet nog een stempel komen. Een andere figuur geeft aan, dat er met wat geld veel opgelost kan worden. We rijden terug naar de ambtenaar, die op het dak is geklommen. Hij belt naar de uitgang en dan moet het goed zijn. En ineens gaat het gebeuren: het duurt even, maar het wordt afgehandeld. Pfffff....welcome in Iran!!


MASHAD

Iran bezoeken in de Ramadantijd is geen goed idee. Bij de grens staat al aangegeven, dat het verboden is om zichtbaar voor publiek te eten en te drinken. Alle restaurants en de meeste winkels zijn gesloten, er zijn zelfs geen geldwisselaars aan de grens te bekennen. Ook de kontakten met de bevolking zijn anders; we werden de vorige keer overal uitgenodigd door allerlei mensen, ontzettend leuk. Maar de meeste mensen ontmoet je nou eenmaal tijdens picknick, eten of drinken in een bazaar enz.

In Mashad staat het grootste heiligdom van de Sjiïeten, de schrijn van imam Reza in een van de grootste moskeeën ter wereld. Elk jaar wordt de moskee door miljoenen gelovigen bezocht en ook nu is het er een drukte van belang. Een hotel zoeken hier valt niet mee, maar uiteindelijk komen we terecht bij hotel Tara.We spreken een prijs af en de manager belooft voor ons wat dollars te wisselen. Hier gaat wat mis, wat de volgende dag uitloopt op een fikse ruzie. Ronald wil het geld hebben, want we gaan op pad. De manager zegt, dat het bestemd is voor de overnachtingen. Dat heeft hij er niet bij verteld. Dat lijkt hem logisch, je moet toch vooruit betalen...meneer, dit is een land zonder creditcards!

Dat zal best, maar dan had hij wel wat duidelijker moeten zijn, dan hadden we zelf wel geld gewisseld. Het personeel biedt uiteindelijk zijn excuses aan voor het gedrag van de manager...

We willen dit keer niet zo lang in Iran blijven en ik wil daarom niet nòg een ondraagbaar islamitisch kledingstuk in de kast hebben. Het was in eerste instantie niet de planning om nogmaals door Iran te reizen, dus ik draag nu een lange broek met een overhemd met lange mouwen, maar voor de strenge opvattingen hier is de blouse absoluut te kort. Je hebt het gevoel dat iedereen naar je kijkt, vooral de vrouwen; het is hier veel conservatiever dan in de rest van het land. Ook blootvoets in slippers is natuurlijk uit den boze, maar hé, het is hier wel 40 graden.


DE MOSKEE

Bij de moskee wordt het tijdelijk opgelost: hier krijg ik een chador te leen; een zwarte lap die alles bedekt. Een aardige Iraanse, die mij ziet tobben om het ding op de goede manier om te doen, komt me helpen. Eerst mijn gewone sjaal even anders vouwen en de chador er strak over heen. Voor mijn eerste bezoek aan de moskee ben ik goed gekleed...dacht ik. Want bij de vrouwen-ingang word ik er op gewezen, dat ik sokken aan moet in mijn slippers, maar ik mag deze keer doorlopen. Pfff...
Als je naar al die vrouwen kijkt, word ik sterk herinnerd aan de ouderwetse kloosterzusters. Iran verandert al zijn vrouwen in nonnen!

Ronald wordt ook gecontroleerd met name op de camera, die hij vernuftig verstopt in zijn handen. Hij neemt vrolijk foto's; iets wat hem de 2e keer niet lukt. Dan worden we opgevangen door een vrijwilliger, die ons het museum (oude karpetten) van de moskee laat zien. En precies aangeeft, wat we wel en niet mogen doen. Tot zover en niet verder; de heilige schrijn zelf is ‘alleen voor moslims'. Een camera was ooit de oorzaak van een aanslag bij de heilige schrijn en is daarom verboden. Dat maakt het iets begrijpelijker, maar het zal Ronald niet weerhouden.

Deze moskee is een van de grootsten ter wereld. Er is niet alleen een bidruimte maar ook restaurant, wasruimte, school, twee musea enz.


PELGRIMSMAALTIJD

De laatste keer gaan we 's avonds, dan is de hele moskee verlicht - een feeëriek gezicht. Ook worden we uitgenodigd voor een maaltijd die de moskee aan pelgrims verstrekt. Wij leggen uit, dat we niet in die categorie passen, maar de imam brengt ons toch naar het restaurant (over meerdere verdiepingen!) van het uitgebreide moskee-complex. Met een bonnetje in de hand worden we naar een tafel geleid, waar meerdere mensen aanschuiven. En dan is het wachten op de gong, die aangeeft dat het zonsondergang is en er gegeten mag worden. Het eten is prima, we krijgen het niet allemaal op, maar de familie aan tafel neemt het allemaal mee. Niemand spreekt Engels behalve een jongen van een jaar of 12 met wie we een moeizaam gesprek voeren. Hij vraagt op een bepaald moment of ik mijn sjaal af wil doen. Zijn ogen worden 3x zo groot, als ik dat even doe. Waarschijnlijk ben ik de eerste vrouw buiten zijn familie die hij zo ziet. Een meisje verderop aan tafel, lacht breeduit; haar moeder vindt het minder leuk.

Als we na het eten weer buiten komen, is het een meer dan fantastisch gezicht. Duizenden en duizenden mensen die allemaal op een groot tapijt rondlopen, praten, bidden, handen wassen of gewoon de schitterend verlichte moskee bewonderen. Ronald blijft fotograferen, niet alleen als we in de moskee zijn, maar ook vanaf het dakterras van ons hotel. Hier treft hij een stel giebelende meisjes zonder sjaal aan, die verschrikt opkijken en zich snel weer ‘aankleden'.


MAHAMMED UIT ABAS ABAD

Na Mashad reizen we snel door naar de Kaspische Zee, waar de temperaturen wat aangenamer zijn. Onderweg wordt de muziek van de I-pod onderbroken door een alarm en aankondiging. Wat zou er gebeurd zijn? Met een gedragen stem wordt er iets in het Farsi voorgelezen. Khamenei of de president overleden?? We kijken naar vlaggen, maar die hangen niet half-stok. Het bericht krijgen we niet weg en het duurt uren. We zetten de radio maar uit, misschien weet de familie waar we naar toe gaan wat er aan de hand is.

De vorige keer zijn we hier uitgenodigd door Mahammed, die we ontmoetten in Tabriz. Als we hem bellen, weet hij direct wie hij aan de lijn heeft en we krijgen aanwijzingen hoe we naar hem toe moeten rijden. Hij wilde destijds ook gaan reizen, maar zijn vrouw wilde niet. Als we hem zien, is het eerste dat hij zegt: "ik reis nu ook, alleen en op de motor". Zijn vrouw is een streng gelovige moslim, die zich strikt aan de voorschriften houdt. Dat het bij Mahammed niet diep zit, weten we nog wel van ons vorige bezoek. Bij de overgang van het oude naar het nieuwe regime had hij een goede baan, maar verloor die uiteindelijk omdat hij heeft gezegd dat hij kwam om te werken en niet om te bidden. Sindsdien is het niet meer goed gekomen. Hij maakt de indruk dat hij zo gek is als een deur, maar is een van de weinigen die doet waar hij zin in heeft in dit land.

Na het eten neemt hij ons mee naar de villa, waarachter we kunnen kamperen in de ‘happy garden'. En we zijn niet de enigen. Hij had al een stel jongelui uitgenodigd. In elk normaal land zou hier niets mis mee zijn. Drie meiden, gekleed in lange broek met topje en drie mannen, die samen wodka drinken. Maar in Iran is het een soort doodzonde. Dit land houdt er rigide denkbeelden op na over de omgang tussen mannen en vrouwen - totale segregatie van de maatschappij. Alcohol is streng verboden. En dus riskeren met name de vrouwen heel veel: gezichtsverlies van de familie, ze zetten hun toekomst op het spel (je moet een gelovige moslim zijn voor de meeste banen) en misschien zelfs wel een of andere lijfstraf. Het zijn ware helden!

Bij Mahammed thuis ontmoeten we ook een Iraans/Nederlandse vrouw, die sinds 3 jaar weer in Iran woont. Haar hele familie woont nog in Nederland en ze heeft last van heimwee. Ze is nu zwanger en hoopt voor het eind van het jaar de familie weer te zien. Ze heeft vitamine D tekort, net als veel Iraanse vrouwen, want ze zien veel te weinig zon. Bizar eigenlijk, bij deze temperaturen. Zo nu en dan probeert ze op het dakterras te zonnen. Ze weet te vertellen wat het alarm op de radio inhoudt: halfweg de ramadan zijn er 3 dagen van rouw. Iets uit het verre verleden vermoedelijk. Dit land is werkelijk ongelofelijk. Voor iemand die uit het liberale Nederland komt en hier gaat wonen, is dit land een hele opgave. Stel je voor, dat er een alarm op de autoradio komt met Goede Vrijdag waarna een hele dag vol preken volgt!


DE DIESELKAART

Iran is een land waar we goedkoop kunnen tanken, ongeveer 9 eurocent per liter. In het verleden moest je een dieselkaart kopen aan de grens, waarbij je onderhandelingstechniek bepaalde hoeveel geld je er aan kwijt was. De vorige keer werd het ons niet gevraagd en we hebben overal voor de binnenlandse prijs getankt. Nu is het systeem veranderd, iedereen betaalt hetzelfde. Alleen kaarthouders hebben een beperkt aantal liters voor de lage prijs. Het is ons overal gelukt om voor 9 eurocent te tanken, eenmaal bij een illegale pomp.


HET STRAND

We zoeken een kampeerplek op het strand en krijgen hulp van een man op motor die ons ziet. Een eenzame plek waar ik mijn sjaal wel af kan laten. Dacht ik zo maar. Een vergissing. Binnen de kortste keren zijn we het middelpunt van belangstelling. Auto's en motoren komen langsrijden. Ik moet op de foto met een aantal vrouwen en heb meer bekijks dan onze auto. De meeste mensen vinden het heel bijzonder dat ik dit durf. Maar we zitten niet zo ver meer van de grens en waarschijnlijk loop ik alleen de kans dat ik een dag eerder het land wordt uitgezet...Niet iedereen kijkt me vriendelijk aan, een auto vol vrouwen met een afkeurende blik komt langs en draait bij ons direct weer om. Zucht, het is maar een sjaaltje...


DE GRENS MET ARMENIE

Iran uit gaat vrij gemakkelijk. Als we bij de Armeense grens komen, vraag ik de ambtenaar of dit Armenië is. Natuurlijk zegt hij. In één zwaai trek ik mijn sjaal af. Ik krijg een grote grijns terug en we kunnen verder. Armenië is een christelijk land te midden van islamitische buurlanden. Maar eerst nog even de grensformaliteiten. Je begint met een papier en aan het eind heb je er een stuk of 6, die je weer moet zien kwijt te raken. Dan moet je betalen voor het laatste papier, een tijdelijke invoervergunning voor de auto en dan kunnen we het land in. Direct over de grens is een verzekeringskantoor en niet ver daarna een politie-checkpost. Ronald steggelt over de prijs van de verzekering. Gevraagd: 10.000 dram = 21,- euro, maar ze worden het eens over de helft. Voor een periode van 14 dagen waarschijnlijk nog te veel.

Via Armenië reizen we door naar Georgië en Turkije. Armenië is een straatarm land met een bloedige geschiedenis, die zijn weerslag heeft op de bevolking. Want ze hebben wel wat meegemaakt: overheersing door Turken en Russen, genocide, diverse oorlogen en de verhouding met Azerbaidjan is nog steeds gespannen na het laatste conflict. (Nagoro-Karrebach) en alle grenzen met dat land zijn dicht.

De mensen zijn wel vriendelijk, maar vooral in het zuiden erg gelaten. In Iran wordt tenminste nog gelachen, hier is het leven een moeizame zaak. De Russen hebben hier in het communistische tijdperk kolossale huurkazernes neergezet, spuuglelijk en ze weerstaan de tand des tijds slecht. Voor de steden hoef je hier niet te komen, al maken we één uitzondering: in Yerevan zijn we niet geweest. Het landschap en natuur zijn daarentegen van een immense schoonheid. We rijden door berglandschap met geweldige vergezichten. Bij Tatev overnachten we bij de overblijfselen van een oud kerkje en een historisch dorpje. We rijden te snel door, want hier staat ook een beroemde, oude Armeense kerk, die via een kabelbaan bereikbaar is. Als we er later foto's van zien, zou Ronald zo weer terug willen. Dat doen we toch maar niet.

Armenië is bij uitstek geschikt om wild te kamperen. Aan hotels (relatief duur voor wat je krijgt) geven we hier geen geld uit. Eten en drinken is niet duur, het brood is heerlijk en ook worst maken, kunnen ze hier goed. Ronald koopt de Armeense cognac die hij mee wil nemen naar Nederland. Ik ben benieuwd of de fles Nederland gaat halen...


SEVAN MEER

Bij het Sevanmeer moeten we even wat meer moeite doen om iets te vinden, want alles is bijna afgezet. Van medereizigers horen we dat hier veel muskieten zitten. Weer anderen die we ontmoeten bij het bezichtigen van weer een Armeense kerk, waar het in dit land vol mee staat, horen we tegengestelde berichten. We zijn benieuwd.

Het meer heeft prachtig blauw helder water, ik wil er zo in. Als we uiteindelijk een plek vinden waar we de auto kunnen neerzetten, volgt eerst een grote was- en schrobbeurt. Na een weekje kamperen met kattenwasjes is dat wel nodig. Muskieten zien we er niet, maar wel een hinderlijk soort vliegjes. Maar als de wind opsteekt, hebben we er geen last meer van. Dat is de volgende morgen wel even anders. Ronald is nog geen 5 minuten buiten als hij roept: we moeten hier weg!! Verbaasd kijk ik om de hoek en zie duizenden van die hinderlijke vliegjes die letterlijk overal zitten. Inpakken & wegwezen dus!


EEUWENOUDE KLOOSTERS

Na de tempels en moskeeën zijn we nu dus weer op kerkbezoek. Eeuwenoude stoere kerkjes die overal in het land verspreid staan. We gaan naar de twee meest bekende kloosters, Sanahin en Haghpat. Via de schilderachtige Debed Canyon rijden we naar Sanahin. Bij dit klooster probeert Ronald nog zo ongeveer naar binnen te rijden, zoals de GPS aangeeft. Dat brengt ons naar de achterkant van het klooster. We kunnen niet verder en kunnen alleen met hulp van de bewoners de auto keren en terugrijden. Maar de moeite is het wel waard, we zijn bepaald onder de indruk. Het verschil met de Iraanse architectuur kon nauwelijks groter zijn. De oudste gedeeltes van dit kloosters dateren uit de 10e eeuw. Beide kloosters hebben World Heritage Status.


ALWEER EEN GRENS

Na het bezoek aaan de kloosters is het tijd om een overnachtingsplek te vinden. De GPS heeft een slechte dag, want hij stuurt ons naar een boerenpad met aan het eind een diep ravijn. Er zitten een aantal boerenknechten die ons verbaasd aankijken en ons weer terugsturen. Dan maar een stuk verderop zoeken. En nog een stuk. Waar o waar? Dan rijden we een file in. Zou er een ongeluk gebeurd zijn? Ronald neemt poolshoogte en komt terug: "zoek de papieren maar op, we staan aan de grens!". Wat heeft die GPS vandaag? De drukte komt door vakantiegangers, het hoogseizoen is begonnen en de grensambtenaren hebben er de handen vol aan. Voor we het goed en wel beseffen, rijden we na een kleine week, het volgende land al weer in.

Reacties


1
Annemiek
24/07/2015 21:41
Wat een avonturen weer in erg verschillende landen. Vergt een snel aanpassingsvermogen. Erg mooie foto's, met name van die moskee in Iran in het donker. Inderdaad een sprookje. Het gaat nu snel voor jullie na al die jaren. Extra genieten nog het laatste stuk. Groeten
2
Josien Schippers
30/07/2015 13:33
Net terug van vakantie heb ik weer een aantal verhalen achter elkaar zitten lezen en er zoals altijd van genoten, echt geweldig. Over 2 dagen weer in Doorn, wat een raar idee zal dat zijn! Goede reis het laatste stuk en tot ziens bij de Noot :)

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »