HEEN EN WEER √ČN TERUG

donderdag 28 april 2011

HEEN EN WEER ÉN TERUG


SAN GIL

Overal in Zuid-Amerika is Santa Semana (Paasweek) hoogseizoen. Iedereen trekt er dan op uit en het is overal een drukte van belang. We zijn in San Gil in een luxe resort met camping aangeland, waar we de eerste buitenlanders zijn en dus komt de rest van de bezoekers (én personeel) bij ons langs “op bedevaart”.  Goed voor de Spaanse conversatie en er worden weer heel wat foto’s gemaakt.

Het dorp zelf barst ongeveer uit zijn voegen door alle toeristen. Het is vooral bekend om de vele soorten sporten die je hier kunt bedrijven. Speleologie, parapenten, abseilen,  canopying, en dan nog hikes en tracks. De meeste toeristen zullen hier wel niet aan toekomen.

Wij zien weer een processie en zijn  onder de indruk van deze diep-religieuze mensen. Sommigen lopen met tranen in de ogen, andere raken de beelden aan en slaan kruisen, kinderen worden opgetild om Maria te kussen.  In een galerie zie je zelfs abstracte kunst met Christus en het kruis.  In de kerken zijn altijd mensen te vinden, zelfs als er geen mis wordt opgedragen.
’s Avonds is er een concert op het grote plein van 2 gitaristen; de mensen op het plein zijn enthousiast. Wij vinden het minder, maar als ze de volgende middag in een café spelen, klinkt het héél goed.


EEN ONTMOETING MET VERVOLG

In een café in San Gil raken we in gesprek met  Hernand, Leslie en Uma. Zij wonen iets verderop in Barichara. Als we daar naar toe gaan, kunnen we de auto bij ze in de buurt parkeren. Iets om te onthouden.
 
Als we Barichara inrijden, zien we direkt een Franse camper met kano staan. Dat kan maar 1 ding betekenen: Bernhard & Gill zijn hier ook! We doen een briefje op de deur, dat we rond een uur of 5 terugkomen.  In de tussentijd verkennen we het mooiste dorp van Colombia. De huizen zijn hier allemaal wit en de straten zijn geplaveid met de mooie warmrode steen uit de omgeving. Er zijn hier dan ook veel beeldhouwers en steenhouwerijen.

Het adres van de familie kunnen we niet direkt vinden. Als we iemand de weg vragen, pakt hij zijn quad en rijdt ons voor naar het huis. Daar zit Uma op de stoep te wachten; ze heeft zich buiten gesloten. Hernand en Leslie zijn naar het perceel waar hun nieuwe huis gebouwd gaat worden. We nemen Uma mee en rijden er naar toe. Hiervandaan heb je een geweldig uitzicht over het landschap en dorp. Het perceel ernaast van 5000 m2 is te koop voor € 100.000,-- en dat is heel duur in dit land. We worden in verleiding gebracht, maar toch maar niet.

We worden uitgenodigd voor een verfrissing in het huidige huis. Een pláátje met een zeldzaam hoog afwerkingsniveau. Maar Hernand is dan ook niet voor niets professor in architectuur geweest in de USA. Aan de achterkant is het huis helemaal open, zoals de meeste huizen hier. De muur staat verderop en is direkt afscheiding. Het vlakbij gelegen hotel wordt gebeld of we daar kunnen staan met gebruik van douche/toilet. Om 16.30 uur zullen we het weten.

Wij gaan terug naar Gill & Bernhard, die net terug zijn van een dagtocht. Zij overnachten naast een winkel op een balkon. Het lijkt ons niet verstandig om er naast te gaan staan, want het balkon is al behoorlijk beschadigd. We spreken af om elkaar de volgende dag te ontmoeten bij het Park Chicomocha. En dan reizen we samen naar Venezuela.

We gaan terug naar de familie, het hotel heeft nog niet gebeld. Hernand en Ronald gaan samen andere mogelijkheden in de buurt bekijken. Dat lijkt te lukken, vlakbij de kerk. Hernand  belt de politie die het in de gaten zal houden. Het is erg gezellig en als de avond vordert, komt Hernand op het idee, de auto op de binnenplaats te stallen. Dat lukt, maar we kunnen er niet slapen omdat het dak niet ver genoeg open kan. Dat gaat dus niet door.

Om het kort te houden: we slapen uiteindelijk bij ze thuis!  Ik ben helemaal verrukt van de buitendouche; de eerste warme douche sinds een dag of 10! We worden verwend met een diner en allerlei lekkere dingen uit Colombia. De volgende morgen krijgen we een ontbijt met de eerste arepa (maiskoek) in Colombia die écht lekker is.

We praten heel wat af met deze interessante mensen (Leslie is arabiste en Uma is leraar meditatie in India) over allerlei onderwerpen. We hebben het gevoel ze al heel lang te kennen en nemen afscheid als goede vrienden. Ronald maakt nog even snel wat kopiën en dan rijden we weg. Als ze ooit in Nederland komen, zijn ze van harte welkom!


V.V. EN TERUG

Gill & Bernhard wachten op de afgesproken plek, maar het park blijkt gesloten. We praten wat heen en weer en als we het over fotokopiën van dokumenten hebben, wordt Ronald wat wit om de neus. Bij kontrole blijkt er maar 1 pas te zijn, de mijne. De hele boel wordt doorzocht, maar we komen al snel tot de konklusie dat pas en rijbewijs nog in het kopieerapparaat moeten zitten. Dus: weer terug! Als we op 10 km van Barichara zijn, blijkt de weg te zijn geblokkeerd door een ware waterval. We moeten 1,5 uur wachten tot we er weer door kunnen. Mooi moment voor brood en koffie.

De familie heeft de pas gevonden en er alles aan gedaan om ons te bereiken: via email, website en zelfs het park gebeld en de politie gewaarschuwd om ons aan te houden vóór de grens met Venezuela! Bij het 2e afscheid krijgen we de volgende wijsheid mee: soms moet je een omweg nemen omdat God je voor erger onheil wil behoeden. Iets waaraan we nog wel eens zullen terugdenken....


OP WEG NAAR VENEZUELA

Al bij Bucuramanga gaat het mis: we komen op een toeristische route terecht, die steeds slechter wordt en verderop geblokkeerd is. We moeten helemaal terug en via een andere weg naar Bucuramanga, waar we bij Carrefour nog even allerlei lekkere dingen inslaan. De weg naar Pamplona is zwaar beschadigd en vlakbij Pamplona worden we staande gehouden door militairen. De weg is geblokkeerd, we kunnen er alleen komen door een uur of 3, om te rijden.

We komen door bergdorpjes waarvan de bewoners met stomme verbazing de invasie van verkeer zien langs komen. En als er dan ook nog 2 buitenlandse campers langskomen, waarvan één met een kano op het dak, moet het einde van de wereld toch wel nabij zijn. Zelden zulke wezenloze blikken gezien.

We moeten ook nog ergens zien te overnachten en op deze smalle wegen is er nergens een mogelijkheid. Tot we een steengroeve tegenkomen. We hebben een aperitif bij Gill & Bernhard en als Ronald naar buiten wil stappen, staat hij oog in oog met een zwaar bewapende militair in camouflagekleding. We moeten uitleggen, wat we hier doen. Vervolgens krijgen we te horen, dat we rustig kunnen gaan slapen, ze houden de wacht! Nou, wat kan ons dan nog gebeuren?


PAMPLONA

Na het ontbijt rijden we Pamplona binnen, waar we even willen tanken en brood halen.  Het brood is geen probleem, de diesel wel. Wij hebben genoeg tot aan de grens, maar de Fransen gaan dat niet halen. Ze kunnen 40 liter bijkopen van een truckchauffeur. Op weg naar de grens worden we weer tegengehouden. Ook deze weg is geblokkeerd en voorlopig niet klaar. Volgens de politie kunnen we pas weg als God wil meewerken. Vandaag moeten we in ieder geval hier blijven; in het uiterste geval moeten we terug naar Bucuramanga! De politie brengt ons naar een plaats waar we kunnen overnachten, maar er zijn geen sanitaire voorzieningen.


HOSTAL NORMANDY

Dan komt er een Fransman langs, die ons vraagt waarom we niet bij zijn hotel komen staan. Hij heeft warme douches/toilet en internet en dat alles gratis! De man is door en door Frans en dolgelukkig dat hij weer Franse gasten heeft. Mijn Frans gaat met sprongen vooruit hier. We weten niet wat we meemaken.

We worden verwend met koffie met cognac, zelfgemaakte paté, jams en crêpes, calvados enz. Ronald zucht vergenoegd, dat hij nooit meer opstapt. Philip heeft hier zo zijn adresjes: er is heerlijke salami te krijgen bij een Duitser. De volgende dag maakt hij soep voor ons, het houdt maar niet op. Hoe gaan we dit regelen? Gill & Bernhard hebben Franse boeken en films waar Philippe heel blij mee is. Wij moeten maar eens op zoek naar een goede fles rode wijn.


NOODTOESTAND

De volgende dag horen we dat de weg verder afgebrokkeld is en voorlopig afgesloten blijft.  Het heeft ook tot gevolg dat bijv. diesel niet meer leverbaar is. En dat gaat met meer dingen zo.  Kinderen kunnen niet meer naar school. Als Philippe geld uit de ATM wil halen, zit de bank zonder geld. Als hij cement wil kopen, zijn er geen stenen en cement meer...

Half Bogota staat onder water en de belangrijke wegen raken ook geblokkeerd. Via internet zien we dat de noodtoestand is uitgeroepen in Colombia. We nemen kontakt op met familie maar in Nederland is verder niets bekend hierover.

Het nieuws over de wegen verschilt van dag tot dag: de ene dag kun je wel naar Cucuta over een bergweg (9 uur rijden), de volgende dag is zelfs deze geblokkeerd door truckchauffeurs. Ze zijn boos, dat deze weg voor zwaar verkeer wordt afgesloten. En dus mag niemand er meer door!
De weg vanaf Bucuramanga naar het noorden schijnt goed te zijn, alleen dat eerste stukje...misschien morgen. En dan horen we dat deze weg open gaat. Pfff.. morgen naar het noorden! En 's avonds krijgt Philippe bericht dat de weg naar de grens provisorisch gerepareerd is en dat er over 1 baan gereden kan worden. We nemen er een goed glas wijn en calvados op.

En zo rijden we de volgende morgen weg bij onze gastheer/vriend Philippe, die we aan alle reizigers in deze richting kunnen aanbevelen: stoppen bij Hostal Normandy in Pamplona!
De Fransen gaan Venezuela in, wij nemen het zekere voor het onzekere: naar het noorden.
We hebben wel moeten denken aan de uitspraak van de familie in Barichara: voor welk onheil zou God ons nu weer behoeden?

Reacties


1
Frits Asselbergs
01/05/2011 17:53
Hola amigos !Que tal ?
Geniet nog even van Colombia.Venezuela is een heel ander verhaal.
Mocht je in de Andes terecht komen ga dan naar Timotes en vooral La Mesa de esnoujaque en Jajo
De wereld heeft daar stilgestaan.
In La Mesa waren twee leuke hotelletjes jaren geelden:L'Europe en Miraflores.Mevrouw Kayat ,een Hongaarse met een Iranese man was daar de eigenaar.Ze moet nu hoogbejaard zijn.Zij was een enig mens.
Toen Ingrid en ik in Maracaibo waren een paar jaar geleden werd et ons verboden om naar La Mesa te reizen vanwege het gevaar.
2
corrie couperus
04/05/2011 10:55
wow, wat een verhaal! gek, dat je er hier in nederland niks over hoort. iedereen is druk met de dood van osama bin laden en daarvoor met koninginnedag en daarvoor met het beroemde engelse huwelijk.
fijn dat jullie weer op weg zijn. een hele opluchting.liefs, corrie
met mijn hand gaat het wel goed, maar ik baal wel.

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »