IN HET HART VAN AFRIKA

donderdag 18 augustus 2016


CONGO BRAZZAVILLE

We gaan zonder problemen over de grens van Gabon naar Congo I. Ook hier zijn er vrij veel roadblocks, maar de oplossing blijkt simpel: niemand spreekt Engels en wij uiteraard geen woord Frans... Dat is voldoende voor het sein doorrijden.

De toch al niet beste weg wordt snel slechter, we schieten niet echt op. De eerste overnachting is bij de sous-prefecture van een iets groter plaatsje. We vragen toestemming aan de politie en die geeft antwoord in een mix van Frans/dialect. We verstaan er geen woord van en we worden bij de commissaris gebracht. Dat gaat een stuk beter. We kunnen op de binnenplaats overnachten. Het toilet bestaat uit een gat in de grond.

We staan er veilig en redelijk rustig, want het is vrijdag en dus is er overal muziek, eerst westers maar later Afrikaans begeleid door trommels. De commissaris wil alles van ons weten, heeft bijv.nog nooit een e-reader gezien. Dat lijkt hem een handig ding. Voor het ontbijt krijgen we bananen en de belofte dat de weg beter wordt.

We vragen ons wat later af wat een slechte weg hier eigenlijk is? We gaan door een straatarm gebied, met links en rechts dorpjes met stenen huisjes. We hebben hier geen geld nodig, want er is letterlijk niks. Ook de volgende overnachting is bij een post van de prefecture.
VISA VERGISSING

We komen tot de ontdekking dat we pas op 1 augustus de grens over kunnen met Congo 2. We moeten een kleine 10 dagen gaan overbruggen. Wel kunnen we al naar Angola, want we hebben een multiple entry. In onze oude reisgids wordt Cabinda genoemd als een redelijk luxe bestemming. Op weg dus.

ANGOLA - CABINDA

De grens over is zo gepiept en we rijden met een heel andere verwachting Angola in dan we te zien krijgen.... Overal zien we afval langs de weg en ook de stranden liggen vol. Hoe moeten we hier 10 dagen doorbrengen??


MISSAO CATHOLICA

We arriveren bij de katholieke missiepost van de priester Futi. Alles in de omgeving ademt katholiek. Tegenover de grote, oude kerk staat een levensgroot beeld van de paus. Er zijn dag én nacht gebeden: muziek, gospel, trommels, veel gelovigen met verschillende kleuren hoofddoek: iets andere geloofsrichting.

Vader Futi blijkt een heel bijzonder mens: hij heeft aan de Sorbonne gestudeerd en is in Frankrijk tot priester gewijd en ook in Portugal heeft hij gewerkt. Toch heeft hij er na een jaar of 10 voor gekozen om terug te gaan naar zijn geboortestreek. Hij spreekt vloeiend Engels en drinkt graag een gin/tonic met Ronald. Zijn bijnaam is de bouw-priester. Aan hem hebben we Europese toiletten en douches te danken. Voor de gelovigen levert dat soms een probleem op. Niet iedereen weet hoe deze toiletten te gebruiken. Dat heeft hij dus moeten uitleggen!


ANGOLESE KWANZA'S

Angola staat bekend als een van de duurste Afrikaanse landen en voor de visa ging dat zeker op. Maar op de zwarte markt krijg je 3x de officiële koers! Dat maakt het land voor ons goedkoop. Aan de grens hebben we gewisseld en ook hier wordt het geregeld met behulp van de priester.

 

We worden gewaarschuwd dat we alles moeten binnen zetten anders kunnen spullen verdwijnen. En inderdaad, als we de volgende morgen wakker worden, is ons opstapje verdwenen. Een grote brul van de priester en even later komt een klein jongetje ons opstapje terug brengen. Voortaan ook maar in de auto bewaren.

Enkele jaren geleden is de olieprijs scherp gedaald en daardoor is de hele economie hier ingestort. Overal half afgebouwde gebouwen, straten waar de stenen zijn uitgehaald, afval wordt niet langer opgehaald, machines staan stil; het is te duur om zelfs de diesel er voor te betalen. Alleen de president en zijn dochter zijn biljonair geworden, naar goed Afrikaans gebruik. Omdat alle olie uit het afzonderlijk gelegen Cabinda komt, zorgt dat voor veel spanningen onder de bevolking. Iedereen is bang voor oorlog.


NAAR HET BINNENLAND

Door Futi worden we meegenomen naar zijn geboortedorp en maken kennis met zijn familie. Zijn vader was het stamhoofd en had daardoor 2 vrouwen. Futi komt uit een gezin van 11 kinderen en had ook nog 7 halfbroers. Ongelofelijk. Maar zo gaat het in heel Afrika, de bevolking explodeert.
Futi bouwt hier aan een huis, waar hij over 5 jaar met zijn zussen wil gaan wonen, dan is hij 60 jaar en wil nog even van het leven genieten.Verder zien we nog een paar kerken, wat we een stuk minder interessant vinden.


SUNSET RESTAURANT

Als we boodschappen doen in het stadje (valt nog niet mee), gaan we koffie drinken bij het enige gezellig aan doende restaurant met terras. Al pratend komen we binnen en worden begroet met "goede morgen". Toch niet te geloven? Het wordt heel gezellig met Hassan, een Nederlander (uit Libanon), die 13 jaar in de omgeving van Terneuzen heeft gewoond en daar kok was. Nu is hij bezig met zijn eigen bedrijven i.s.m. zijn broer en hoewel het stukken minder is dan in het begin, is hij toch tevreden.

Hij nodigt ons uit voor de koffie en ontbijt en vraagt of wij zaterdag ook bij hem komen eten. Doen we, maar het lukt ons niet te betalen, ook niet als we de zondag afscheid komen nemen. Nogmaals bedankt Hassan,


ALLES = EETBAAR

Aangezien iedereen zijn best doet om hier te overleven en er aan alles een groot tekort is, kun je het de mensen nauwelijks kwalijk nemen dat ze alles eten: apen, slangen enz., antilopes (als ze er nog zijn), honden, katten, noem maar op. Als we van Hassan horen, dat hij zijn kat kwijt is, weten we waar die geëindigd is.

Futi maakt dat de dagen hier toch nog snel voorbij gaan en we een goed inkijkje krijgen in de levenswijze hier. We nodigen hem uit voor een bbq bij ons en prompt neemt hij ons de volgende dag mee naar een klein restaurantje. We nemen afscheid van iemand die ons dierbaar is geworden met een fles gin en een aantal tonics.


DR CONGO EN STUPID CONGO

Omdat we moeilijk onderscheid kunnen maken tussen DRC en RDC, geeft Futi ons een mopje mee: DR Congo en the Stupid Congo. En vergissen doen we ons niet meer.

Angola uit geeft problemen én hilariteit. Wie blijft er 10 dagen in Cabinda? Onze passen gaan van de een naar de ander tot Ronald boos wordt en roept: uitstempelen NU! En waarachtig, zo gaat het. Het carnet gebruiken we maar niet, dat komt wel als we definitief Angola uitgaan.

DR Congo gaat een stuk makkelijker. Maar we zijn nog niet goed en wel onderweg of er staat een slagboom over de weg: TOL! Eerst wordt me 3000 francs gevraagd, maar als blijkt dat we buitenlands zijn, wordt het bedrag $ 50,--!

Ik kijk nadrukkelijk naar de onverharde weg en vraag of er goud onder zit. Ronald zet de auto dwars voor de slagboom en blokkeert eventueel ander verkeer. We onderhandelen tot $ 25 met betalingsbewijs tot groot ongenoegen van de boekhouder, die meer wil hebben.
Gelukkig dat we een bewijs hebben, want ook als we het land uitrijden, moet er betaald worden als je geen bewijs hebt.

We gaan weer op weg: denken we! De Toyota wil niet starten! Doet helemaal niks en daar sta je dan in de Congo. Dat wil je echt niet hier. Ronald probeert van alles en op een bepaald moment lukt het zo maar: we kunnen verder. Onderweg houden we overal de motor aan tot de overnachting bij een klooster in Matadi (grote havenstad aan de Congorivier waar grote schepen kunnen komen).
Gode zij dank hij start in 1x en we rijden in 1x door naar Angola.

Aan de grens moet ik alles regelen, want Ronald houdt de auto aan de praat. Angola in is weer een probleem, totdat ik er op wijs, dat we een multiple entry hebben.

Dat wordt door iedereen nog een keer bekeken en dan stempelt een opgeluchte ambtenaar ons in.


LUANDA

Enkele jaren geleden de duurste stad ter wereld, nu staan overal gebouwen leeg, kranen stil en winkels maar half bevoorraad. We kunnen hier staan aan de haven en kijken mooi uit over de boten die aangemeerd liggen. We wisselen hier weer geld, maar een zekering voor de auto is nergens te krijgen. Wel kunnen Ronald en de elektriciën van de werf het probleem voorlopig uit de wereld hebben. De kabelschoenen en het relais van het IBS systeem worden vervangen en de zekering wordt gesoldeerd totdat we een nieuwe kunnen kopen.

Als we wegrijden uit de stad, gaan we nog even bij de bakker langs. Ronald parkeert de auto en checkt nog even internet, terwijl ik brood haal. Bij het wegrijden wordt er door een aantal mensen een hoop kabaal gemaakt en op de ramen getikt. Ronald rijdt door tot een politieagent en gaat dan kijken. Wat blijkt? Er ligt een mand onder de auto, bedekt met een doek. Ronald schrikt en is bang dat hij iemand heeft aangereden. Maar nee. Het is alleen een beschadigde mand (die ze er eerst onder geschoven hebben, dat kan niet anders) en daarvoor willen ze geld zien. Ronald stapt in, rijdt terug zodat de mand weer vrij komt en rijdt snel weg.
Er wordt nog op de auto gebonsd, maar we zijn niet helemaal van lotje getikt.


ZUID ANGOLA

Vlak voor Porte Amboin kunnen we aan de kust komen. We drinken koffie en ik zie deze plek wel zitten als overnachting. Ronald vindt dat er teveel mensen rond hangen en we gaan door naar Sumbe, waar een informele camping is.

Een grote stad, sloppen, afval, smerig, bedelaars en ondanks de mooie ligging van de ‘camping' worden we door de politie gewaarschuwd: niet veilig. Bij een plaatselijk hotel mogen we niet parkeren, alleen met een hotelkamer erbij. En daar willen we echt niet slapen.

We melden ons bij de centrale politiepost en vragen of we daar kunnen overnachten. Nee, wel aan de straat en dan wordt er door de bewaking op ons gelet. Ik zie het absoluut niet zitten en denk met weemoed aan het strand. Dan wordt er op de deur geklopt: of we naar een andere politiepost willen? Graag! En zo eindigen we op een bewaakte parkeerplaats aan het strand en slapen als rozen.

Inmiddels is Ronald Angola meer dan zat en wil in 1x naar Namibië rijden. Nou is Angola een groot land, dat lukt zo maar niet.

 

LOBITHO

Gelukkig is de volgende stop in Lobitho, waar we prachtig op een brandschóón strand staan, uitkijkend over de zee en baai. Zulu Restaurant heeft toilet/douche voor ons en schappelijke prijzen voor bier (0,50) en eten. Eindelijk: hier blijven we wel even. Mooi Angola gaat hier beginnen. We besluiten langs de kust af te zakken naar Lubango. De weg hier kent een off-road stuk (100 km!) waarop de auto het zwaar heeft. Vlak bij Lucira verandert dat. We rijden een mooi gelegen dorp binnen, waar we op het strand staan met uitzicht over de vissershaven. De volgende morgen zoeven we over de rest van de weg naar Lubango.


LUBANGO

Komend vanuit de richting Namibe is er een schitterende pas Serra de Leba en bij het uitzichtpunt neemt Ronald een paar mooie foto's. Koffie drinken lukt hier niet, het sterft er van de bedelaartjes. We rijden nog even langs het Christusbeeld (kopie van dat in Rio) en kamperen dan bij de boer in Humpata vlakbij Lubango.

Lubango is een stoffige, Afrikaanse stad met veel expats. Door het heldere water hier staan hier de Cola fabrieken en de Ngola bierbrouwerijen. Er is toerisme en de streek is veel groener met veel landbouw. Niet alles is hier op olie gericht.

Bij Tundavalla gaan we nog de beroemde kloof bekijken en stuiten dan op Wild Camping, de eerste echte camping die we in Angola tegenkomen. Eindelijk hete douches, schone toiletten alles net nieuw. De eigenaar doet van alles om ons ter wille te zijn. Zo neemt hij ons mee naar een electriciën, die ons ook niet kan helpen en naar een Zwitser die zelf kaas en yoghurt maakt. Daar nemen we wat van mee. We wisselen nog een keer geld, rijden langs de Shoprite voor de boodschappen vullen de tanks tot het uiterste. In Angola is het minimaal 3x voordeliger dan in Namibië. Morgen zijn we er: dit keer via West Afrika.

 

 

 

 

 

Reacties


1
Marc Lotz
18/08/2016 16:56
Wat leuk om jullie verhalen te lezen. Wij hebben vorig jaar ongeveer dezelfde route gereden! Dus we herkennen veel van de foto's.
Succes nog verder!
Onze camper staat nu in Windhoek. Wegens zwangerschap zijn we nu even terug in Nederland. Maar volgend jaar gaan we weer terug en reizen via het oosten terug naar Nederland!
Groetjes,
Marc & Els
Www.lotzofmiles.com
2
leo
19/08/2016 11:04
Top
3
Harry en Laura
19/08/2016 21:35
Weer een geweldig verhaal. Goede reis verder.
4
Anand
30/08/2016 19:32
Interesting travel stories Rini.
Can imagine how Ronald would have yelled like he did in Nepal border to clear the customs and paperwork.

Hope to see more pictures.

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »