IRAN 3

maandag 07 mei 2012

 

PERSEPOLIS 

Kamperen aan de voet van Persepolis, ‘s avonds prachtig verlicht. De volgende morgen lopen we rond en we worden zelfs uitgenodigd voor een ontbijtje door de bewaker. We hadden ons eten net achter de kiezen, dus nee. Toen mochten we binnen de afscheiding rondkijken. Zelfs de bewakers in Iran zijn heel aardig. Persepolis moet een belangrijke stad in de oudheid zijn geweest en is gelukkig pas in 1930 opgegraven, waardoor nog veel bewaard is gebleven. We zijn onder de indruk van de beelden, de mooie reliëfs en het uitzicht over het geheel. Ronald maakt veel foto’s en ik probeer wat dingen te schetsen.


SHIRAZ

In Shiraz zelf ontmoeten we Adèle en Amir, resp. 78 en 83 jaar die nog steeds rondreizen. Beiden zijn afkomstig uit Iran, maar leven al 50 jaar in Amerika en hebben daar allebei gewerkt als hoogleraar politicologie. We hebben heel wat diepgaande debatten gevoerd. Ze zijn teleurgesteld in Amerika en vinden dat Iran het niet zo slecht doet; iedereen heeft het immers stukken beter dan 50 jaar geleden... Iran heeft verder te lijden van de Westerse propaganda, wat we niet kunnen ontkennen. Je krijgt hier een heel ander beeld van het land dan in Europa. Maar ze kijken wel door een roze bril of willen gewoon graag debatteren....en laten we eerlijk zijn, dat vinden wij ook leuk!

 

DE WAS

die ik bij het Ittic hotel had afgeleverd, kreeg ik terug met een shirt van Ronald vol chloorvlekken! We mochten een nieuw shirt kopen. Maar dat bleek niet eenvoudig, want Ronald wilde ongeveer dezelfde kwaliteit terug hebben en ook in zijn eigen maat. Dus dat lukte niet. We wilden ongeveer de helft terug van onze aanschaf en daarmee gingen ze akkoord, waarbij we te horen kregen, dat het personeel dat zelf moest betalen. Voor hun is  dat natuurlijk een heel bedrag. Maar we hoefden ons geen zorgen te maken; we kregen een rekening voor de was die zo hoog was dat er maar een kleine vergoeding overbleef.

Ook het verblijf was duurder dan in eerste instantie was afgesproken. Dus dit hotel kun je beter mijden of in ieder geval daar niet de was doen!

Shiraz zelf is een prettige stad, we bekijken daar het Parsi-museum met tuin, zeer de moeite waard, net als de bazaar. Hier ontmoeten we ook nog Belgen; hun zoon trouwt met een Iraans meisje en ze hebben net kennis gemaakt met de familie. Ze gaan in België wonen en zijn erg enthousiast over hun toekomstige schoondochter. En dat hun zoon hier verliefd geworden is, heel begrijpelijk want er lopen hier hele mooie vrouwen rond. Sommige meisjes lopen met een pleister over hun neus, die hebben een neuscorrectie gehad. Als je alleen maar een gezicht ziet, dan moet je daar het beste van maken!!

 

HET MOOISTE LAND TER WERELD

moet toch wel Nederland zijn, zo wordt ons verschillende keren gezegd .....Daar keken we de eerste keer vreemd van op. Maar Nederland is bloemenland en die hebben ze hier nauwelijks. Dus een land met de meeste bloemen ter wereld moet dus wel het mooist zijn.

We zijn inderdaad verwend met bloemen en tuinen. Voor de Eram-tuin moeten we een behoorlijke entree betalen en teleurgesteld kwamen we er weer uit. Onze tuin in Doorn was 100x mooier! En de rozentuin was weg, verder waren het violen e.d. Daar lopen we niet warm voor. 

Vlakbij de moskee is een demonstratie. Hé - een demonstratie in Iran, dat verwacht je niet 1,2,3. We vragen wat er aan de hand is en wat blijkt: een aantal vrouwen in chador eist dat alle vrouwen in dit land een chador gaan dragen. Dat geloof je toch niet. Ronald gaat tevergeefs in discussie. Bij de demonstratie worden ze goedkeurend toegesproken door een imam en er is een complete lagere (meisjes)school aanwezig. Over propaganda gesproken.

Het meest dominant in Shiraz is het kasteel, waar wij weer eens een fotosessie hebben. We moeten hier wel honderden keren zijn gefotografeerd. Dit keer is het een school met 16-jarige meisjes. Altijd wordt gevraagd naar onze kinderen. Als ze horen dat we 2 zoons hebben, wordt er enthousiast gegild. Tot ze horen, hoe oud ze zijn...

We kunnen hier ook water innemen langs de kant van de straat; het is de kwaliteit van drinkwater en het wordt nog eens gefilterd in de watertank. We krijgen hulp van winkelpersoneel dat het maar wat spannend vindt.

Onderweg naar Yazd zien we overal nomaden, die onderweg zijn met hun kuddes naar hun zomerkampen. Overal zien we ze tenten opslaan. Weer een ander gezicht van Iran.

 

YAZD

De volgende dag is alles gesloten, het is een nationale rouwdag - de sterfdag van Fatima, dochter van Mohammed. Mannen lopen in zwarte kleding, besmeurd met modder en slaan zichzelf op de schouder met een soort zweep. De rouwstoet wordt vooraf gevormd door vaandels en trommels, op weg naar de moskee. Ronald maakt er een film van.

We overnachten hier op een heel groot parkeerterrein bij een moskee. En we zijn we lang niet de enigen. Op de stoep rond de moskee staan minimaal 70 tenten. Er wordt gegeten, gedronken en uiteraard gebeden. Toch niet voor te stellen, dat in Europa de mensen kamperen bij de kerk om daar de dienst bij te wonen...Alle vrouwen in Yazd dragen de chador, die van alle vrouwen een soort eenheidsworst maakt. Er hangen voor mij misselijk makende posters. Als ik er een foto van neem, wordt ik lelijk aangekeken. Maar hé ik heb ze niet gemaakt en opgehangen!

Yazd is een van de oudste steden ter wereld, er schijnen al 7000 jaar mensen te wonen op deze plek. Marco Polo kwam hier langs en beschreef het als een mooie stad en een handelscentrum. De oude stad bestaat bijna helemaal uit een wir-war van straatjes en bazaars. Er is veel gebouwd van modderstenen.  Overal zie je de windtorens die huizen ventileren, want het is hier behoorlijk warm, zeker met de verplichte shawl, minijurk en lange broek...gelukkig ben ik Iran uit als de echte zomer begint! Inmiddels heb ik een zonneklep gekocht om de shawl beter onder kontrole te houden en dat lukt heel aardig.Daar ben ik blij mee!

We bekijken ook hier een schaduwrijke tuin met waterpartijen, waar we weer eens met iemand aan de praat raken. Als ik zeg dat er hier zo af en toe afkeurend naar mijn kleding wordt gekeken, zegt ze dat dit een heel religieuze stad is. Bovendien is het de vrije dag na de herdenking van de dood van Fatima. Als Ronald zegt, dat hij aangekeken wordt alsof hij de dames ter plekke wil bespringen, moet ze lachen. Ja en ik als een soort dame van lichte zeden...en dat op mijn leeftijd!

 

KERMAN

In Kerman ontmoeten we Lisanne en Roemer uit Amsterdam, die samen op de motor naar Azië reizen via Pakistan. Ze moeten de grens over onder escorte i.v.m. de veiligheid. Ze hebben beiden hun baan opgezegd om deze reis te kunnen maken. In hotel Akhavan waar we kunnen overnachten in de auto, wisselen we heel wat ervaringen uit. Ze hebben hier trouwens heerlijk Iraans eten. Ook zoiets: meestal krijg je hier in restaurants kebab met rijst. Want dat eten ze thuis niet. Inmiddels kunnen we geen kebab meer zien. Een aanrader is khorest, een stoofschotel met rijst, die je vaak in theehuizen wel kunt krijgen.

De eigenaar van het hotel vertelt ons, dat er een paar jaar geleden veel meer reizigers bij hem langs kwamen. Er zijn veel minder toeristen, met dank aan de president en de sancties van het buitenland. Als we gaan tanken, is er bij het benzinestation geen dieselolie en de vrachtwagens staan stil. In een olieland bij uitstek! De mensen hier rijden trouwens bijna allemaal op gas, ze vinden benzine te duur. De prijs per liter is 0,065..

Als buitenlander moet je meer betalen of over een dieselkaart beschikken, die je kunt kopen aan de grens. Dat hebben we niet gedaan. En dus verschilt de prijs nogal: 1x 0,25/liter, 1 x met dieselkaart van een aardige chauffeur: dus 0,065/liter en de laatste keer delen we de winst. 


NIET ONZE DAG???

Vandaag gaan we naar het Kahlutgebergte, een heel bijzonder landschap, veel verder weg dan we denken. Hoe het is ontstaan, daar zijn heel wat theorieën over. Wij denken dat het erosie is, maar goed. We zijn gewaarschuwd: het kan hier heel heet zijn. Pfff..dat is niet overdreven, het moet hier ver over de 40 graden zijn. Zonnescherm op en er is een lekker windje, wel uit te houden zo. Tot er een stevige windvlaag komt en het zonnescherm over de auto slaat. Kapot dus! Ronald schoort het ding aan alle kanten, je kunt hier niet zonder. Maar we zullen moeten repareren of nieuw kopen.

 

OVERVAL OF TOCH NIET  ?

We willen hier overnachten, maar achter in de middag ontmoeten we een groep Italianen waarmee we een praatje maken. We rijden achter ze aan, dieper het gebergte in. En dan gebeurt het: we worden ingehaald en gesommeerd om te stoppen. Dit zijn beslist geen Iraniërs die een praatje willen maken. Ronald geeft flink gas en ze proberen ons in te halen. Nou is onze auto natuurlijk een stuk groter en ze rijden snel door en snijden de taxi die voor de bus met Italianen rijdt. Ronald gooit het stuur om en rijdt met hoge snelheid terug. “We blijven hier niet!” Een geintje of iets ergers - better safe than sorry. 

 

VAN HET BED GELICHT

Jammer, in plaats van in het gebergte overnachten we nu in een park in Mahan. Nou ja, tot een uur of 12 dan. We worden wakker gemaakt door 6 man sterk. Politie!

Het is hier niet veilig - terwijl we overal veilig hebben gekampeerd in Iran in parken. Hier niet zegt de politie en onder escorte rijden we naar het politiebureau. Voor het politiebureau kunnen we slapen. Nou ja, we maken op een dag meer onveilige dingen mee dan in de rest van Iran. Maar we komen in de buurt van Afghanistan en Pakistan en er schijnt hier ook veel gesmokkeld te worden. En er zijn meer drugsverslaafden, waardoor de criminaliteit toeneemt.  Iets om rekening mee te houden.

In Mahan bekijken we de watertuin van Sheherazade en een prachtig mausoleum uit de 15e eeuw. En dan gaan we naar Bandar Abbas, waar we de boot nemen naar Dubai.


DE OPIUMPIJP


Ergens onderweg zoeken we een veilige slaapplaats en zo komen we terecht in een heel klein boerengehucht, waar de hele bevolking uitloopt om ons te zien en niemand een woord Engels spreekt. We zijn uitgenodigd in een huis van 1 kamer mét airco. We drinken thee met het hele dorp, zittend op de grond. En daarna krijgen we een kip-rijstschotel en sla. In de kamer, waar ook geslapen wordt, is een klein deel afgescheiden voor de keuken. 

Alles gebeurt hier op de grond, ook eten klaarmaken. Wel eens vrouwen zien lopen op hun hurken? Hoe krijgen ze het voor elkaar???

Tot onze verbijstering komt de heer des huizes aanzetten met een soort pijp. Ronald denkt dat het een soort opiumpijp is. Krimmels, daar moet ik niks van hebben. Met mijn handen doe ik alsof ik op een fluit blaas. Daar moeten ze hard om lachen. Maar ik hoef dus niet.

 

Voor Ronald is het een stuk lastiger. Elke keer weer moet hij zijn uiterste best doen om niet aan de opium te moeten. Het spul komt rechtstreeks uit Afghanistan. We kijken toe hoe de rest van de mannen duidelijk geniet terwijl de pijp rondgaat. Ze houden de pijp boven een komfoor en dan wordt de opium erop verwarmd. Door de gaatjes roken ze het spul. 

De volgende morgen krijgen we ook nog ontbijt. We printen wat foto’s uit voor de familie, waar ze heel blij mee zijn. En voor onderweg krijgen we dus nog tomaten en komkommer van eigen teelt mee. Gasten moeten verwend worden, maar als je zelf niet zoveel hebt....

 

KERMAN V.V...

Als we weer op weg zijn, komen we tot de ontdekking dat mijn computer in het hotel in Kerman is achtergebleven. Grrrr...Het hele stuk weer terug 370 km. De hoteleigenaar had er goed op gepast en zei dat hij hem ook in Nederland had willen afleveren. Volgend jaar gaat hij in Delft op familiebezoek - had toch ook gekund? En ja, ik moet zeggen, dat we dat ook nog geloven. 

Nu moeten we als een speer naar Bandar Abbas, want we moeten de volgende dag op de boot. We hebben het adres van Sharoos (bedankt Emiel en Saskia) die ons graag wil ontmoeten. Jammer genoeg komen we pas laat aan en hij is teleurgesteld dat we maar zo kort blijven. Wij ook. We leggen uit, dat ons visum afloopt en we deze boot gewoon moeten halen. 

De volgende dag is Ronald de hele dag bezig met papierwerk - gelukkig is er een vriend van Sharoos bij, want anders hadden we het zeker niet gered! Iran in is een stuk makkelijker dan eruit!! Pas om 16.00 uur komt Ronald uitgehongerd aanzetten. Ik heb een leuke dag gehad met Zaoer, de vrouw van Sharoos, die ook schildert. Jammer genoeg spreekt ze niet zo goed Engels.

‘s Avonds worden we bij de boot afgezet en dan begint het lange wachten. De boot vertrekt pas om 10 uur. De zitplaatsen zijn verdeeld in mannen, vrouwen en familie. Die mannen mogen zeker alleen naar hun eigen (gesluierde) vrouw kijken. Op de TV is een voetbalwedstrijd en in de pauze is er: een gebedsdienst door Khamenei. Dat geloof je toch niet. Ik grijns naar Ronald: zie je het voor je in Nederland? We hebben alle ruimte en kunnen goed slapen op de banken. En dan komen we aan in


DUBAI

Ik maak een rondedansje, waarbij de bemanning in een deuk ligt. Voor mij is het sjaaltjesdag - eindelijk weer helemaal mezelf!

Voordat de auto van de boot is en op de weg, moet er nog heel wat gebeuren. We moeten in dirhams betalen maar met veel overredingskracht lukt het ons in dollars. Dat scheelt een boel in koersverlies. En dan weer een aantal loketten langs. Om over tweeën zijn we klaar. 

We verbazen ons over de Emiraten, een supermodern en georganiseerd land. Wat een tegenstelling met Iran. Hier zie je hoe het ook had gekund. Dit land ademt rijkdom. Maar voor de vrouwen is het hier zo mogelijk nog strenger. Je ziet alleen maar mannen in witte jurken. En voor het eerst zie ik hier neusmaskers! Vreselijk.


DE VELE GEZICHTEN VAN IRAN

Iran ademt godsdienst. En je hoeft maar 1 uur in Iran rond te rijden om te weten, wie hier aan de macht is. Overal, maar dan ook overal hangen posters van Khomeiny en Khamenei, door ons al snel het olijke duo genoemd. Bij de moskee, in restaurants en hotels, in de straten, je komt ze overal tegen. De president niet, die is totaal afwezig. Wel hangen in elke stad nog steeds rouwfoto’s van de overleden soldaten t.g.v. de oorlog met Irak uiteraard onder goedkeurend oog van het olijke duo. 

De tentakels van de overheid gaan ver, heel ver in het privéleven van de bevolking. Het toverwoord is hier: stiekem. Want natuurlijk ontmoeten jongens en meisjes elkaar. Maar als dat te openlijk gebeurt, wordt bijv. een theehuis gesloten! De meeste mensen hebben een satelliet-TV. Maar voor de buitenwereld is alles verborgen. Niet iedereen is natuurlijk even gelovig, maar doet dat zelden openlijk. Want een baan bij de overheid is vaak alleen weggelegd voor gelovige moslims. 

Iedereen heeft het redelijk goed, maar er is niet veel luxe. Geen grote supermarkten, weinig restaurants en natuurlijk geen bars. Wel veel theehuizen (merendeels mannen) waar je ook goed kunt eten. Veel mensen zijn hoog opgeleid, maar een baan is niet voor voor iedereen weggelegd. De kleuren van de Iraanse vlag zijn rood, groen en wit. Maar dat kunnen ze beter veranderen in grijs, blauw en zwart. Dat zijn de kleuren die je ziet op straat. Bij de mensen thuis zie je ineens jeans en leuke kleding verschijnen. De avondjurken die in de etalages hangen, worden gedragen op vrouwenparty’s of bij feesten van de familie. 

In Iran maken de mensen zelf de meeste indruk. Nergens ontmoet je zoveel gastvrijheid. We praten met ontzettend veel verschillende mensen, op straat, in parken, onderweg en bij hun thuis. We worden uitgenodigd bij ze thuis, om te eten en te slapen. En dan altijd: bedankt dat je onze gast wilde zijn! Ook samen praten we heel wat af. Iran heeft diepe indruk bij ons achtergelaten. Deze bevolking allemaal terroristen - NOOIT. Maar iedereen hier houdt intens veel van zijn land. Als er ooit een aanval mocht komen, dan zal de hele bevolking zich achter de regering scharen en zich dood vechten. Laten we hopen dat het nooit zover zal komen.

Iran moet je bezoeken om de cultuur en de mensen. Langs het strand liggen: vergeet het maar. Vrouwen mogen niet in publiek zwemmen, alleen in afgesloten zwembaden tijdens bepaalde uren. En in hijab. Op het strand alleen vrouwen in hijab. Dan is de lol er gauw af. Want de religieuze politie is overal. Buitenlanders worden meestal met rust gelaten, maar Iraniërs kunnen gearresteerd worden. Bovendien is hier de sharia van kracht. Dus de straffen zijn niet mis. Het land wordt getiranniseerd door de regering en de politie.

De jongeren zijn het over het algemeen niet eens met de regering, maar ja er is geen keuze. De ouderen en de orthodoxen spreken we over het algemeen niet. Maar een Iraanse lente - nee, dat zit er niet in. Zeker gezien de resultaten in de rest van het Midden-Oosten. En misschien zijn de mensen gewoon te aardig...

Reacties


1
Bart
07/05/2012 21:46
Hallo Ronald en Rini,
Wat een boeiend verslag weer over Iran! Zo zie je maar weer. Elk verhaal heeft twee kanten. Ben benieuwd hoe je oman en saoudi-Arabiƫ vindt. (als je er in komt)
2
Frits Asselbergs
13/05/2012 14:50
Mooie verhalen!
Geniet van Oman want het is een prachtig land.
Kom niet te dicht bij Yemen !

Groeten en een mooie reis verder !

Frits
3
Henk en Marianne
14/05/2012 18:28
Rini, je kunt het heel goed verwoorden, hoe het er in Iran aan toe gaat. Hele herkenbare ervaringen voor ons. Mooie foto's. Jammer dat daar niet meer mensen naar toe gaan.
Veel plezier in de zandbak van Oman.

Groeten uit Tlaxcala in Mexico.
Henk en Marianne
4
meysam
29/06/2012 17:43
we willnot forget you (renin and ronald)
*meysam & mona*

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »