JALAPAO

vrijdag 20 augustus 2010

DIE BRAZILIANEN TOCH


Aan het eind van deze week vroegen we ons weer af waar het beeld toch vandaan komt van die gevaarlijke bandieten, want wij ontmoeten alleen maar schatten van mensen. Oordeel zelf maar.

JALAPAO

is trouwens een parel van een natuurgebied, totaal onbekend bij het grote publiek. Wij hebben genoten met volle teugen. Hydromassage in een waterval, rivieren met kristalhelder drinkwater, prachtige strandjes enz. Vrij basic campings maar wel met lunch en ontbijt. en schoon. Ze hoeven hier geen douche te hebben. Je wast je gewoon in de rivier.




Ruige 4x4 paden, dus ook Ronald kwam aan zijn trekken. Bij een grote waterval ontmoeten we een tweetal Italianen, die  's avonds met pech tegenkwamen. Wij weten alles van 1 lekke band, maar twéé, dan kun je dus echt niet verder. In een dergelijk woest gebied laat je mensen ook niet staan. En dus ging de achterklep open en gingen er veel makke schapen achterin. Onderweg pikten we nog een gids op, die aan een wandeling van 20 km was begonnen om hulp te gaan vragen. Vlak voor donker kwamen we bij Las Dunas aan. Een omweg van een 80 kilometer....Hier stond de auto van de Italianen, die nu verder konden. Wij konden er overnachten en er werd zelfs een diner in elkaar geflanst. De eigenaresse keek naar een soap; een wel heel schril kontrast met haar eigen werkelijkheid..


HANDICAPS

Deze week werd ik ook weer eens geconfronteerd: voor het eerst in 2 jaar had ik een lichte epileptische aanval, af en toe ben ik aan de beurt. Later zag ik een jonge vent met maar één oog maar zonder prothese.. en hij wist zich geen houding te geven. Ik heb uitgelegd dat ik een prothese droeg en dat je dan er heel goed mee kunt leven. Of het helpt, weet ik niet maar ik vond dat ik het moest proberen.


LAS DUNAS

De volgende morgen heel vroeg gingen we op pad en zagen de beroemde duinen van Jalapao, met prachtige vergezichten. De klim is verboden bij 40 graden. Pfff, dat moet je echt niet willen!
We gingen samen met een Belgisch gezin met gids. De oudste van het gezin had in Brazilië gewerkt daardoor was zij van het bestaan van dit gebied op de hoogte. 

Na de Dunas waren we wel weer toe aan wat water en dus sloegen we af bij een bord met Camping Rio Novo. Helemaal beschaduwd met bomen en geleid door een stel gastvrije en hartelijke mensen, die ons direkt wilden verwennen met een heerlijke lunch. De vrouw was verpleegster en toen ze wat plekken op mijn been ontdekte, kwam ze direkt met een zalf aanzetten. Ik ben blijkbaar ergens allergisch voor.




's Avonds arriveerden er een aantal Brazilianen op de motor. We hadden het heel gezellig ondanks het taalprobleem. Met handen en voeten komen we een heel eind tegenwoordig. Een minpunt zijn de ontelbare MUGGEN! Zodra de zon ondergaat, worden we aan alle kanten belaagd. En niet zo'n klein beetje gestoken ook. Kunnen ze daar nou eens niet wat aan doen?


FERVERDORO

Via een stoffig dorpje waar verder ook niks te beleven viel, kwamen we bij een vreemd fenomeen, de Fer verdoro. Je loopt een soort poel in en zakt weg in een soort drijfzand. Net voordat de paniek toeslaat, wordt je door de opwaartse kracht van het water weer omhoog geduwd. Aparte ervaring.



MUMBUCA

is een gehucht waar we rond de middag langs kwamen. We wilden er brood kopen, dat ging niet maar... en ja hoor, mee-eten. Heel eenvoudig bonen en rijst met een beetje vlees, maar toch.
Dit plekje staat bekend om hun handwerk : ze maken hier sieraden van ...gras! Nog nooit zo iets gezien. Prachtig glanzend gras (capim dourado - gouden gras) en daar maken ze dus allerlei mooie dingen van. Zo jammer, dat we niets kunnen meenemen. Maar ik koop wel een paar armbanden, kan ik altijd dragen. Nee, dit is echt iets bijzonders, heel anders dan de gewone kraaltjes en andere meuk.


DE DUITSERS

Vanuit Mumbuca gaan we terug naar Mateiros en vandaar door naar Dianapolis, dwars door het gebergte. Een totaal verlaten gebied, niemand gebruikt deze weg ooit nog. Behalve een dier met een grote, katachtige afdruk dan. Een poema? Zou zo maar kunnen.... het blijft bij het spoor.
Als we de bergen uitrijden, weten we even niet wat we zien. Ineens is alles vlak en bebouwd met soja, mais en katoen. Inmense vlakten strekken zich voor ons uit, km's lang. Als we een klein gehucht inrijden (Panambi, officieel bestaat het niet) proberen we bij een pousada te overnachten. Hier maken we kennis met Traudi en Rudi, Brazilianen van Duitse afkomst. Hij werkt op een boerderij van 10000 ha en zij runt de pousada. Het is er erg druk, want er is die avond een bierfeest in de buurt en de bezoekers komen van heinde en ver. Ronald gaat niet, want geld pinnen was nergens mogelijk. Wij moeten even op een houtje bijten.

Wij krijgen een plaats achter het huis met gebruik van toilet en douche en de volgende morgen nog ontbijt toe! De Duitse familie is ontzettend schoon en dat mag hier een wonder heten, het is ontzettend stoffig. Er wordt de hele dag geveegd en gedweild.


DE RALLEY

In Brazilië wordt de belangrijkste ralley na Dakar gereden en er rijdt een bekende van ons mee, nl. Gustavo uit Lages (van de familie die ons geweldig heeft geholpen met het vinden van een goede arts voor de arm van Ronald). We hebben het programma in de gaten gehouden en hopen hem hier te zien.




We parkeren de auto voor de ingang van het terrein waarop de rijders verzamelen en al druk opgebouwd wordt. Rond een uur of 4 vinden we Gustavo en zijn vader Sergio is ook onderweg. Gustavo is navigator en Jorge is de rijder en ze hebben een slecht begin van de race gehad, de auto kon alleen nog in de 4e versnelling rijden. Het probleem is inmiddels opgelost. Wij worden uitgenodigd met de auto bij de mannen te gaan staan en we overnachten dus te midden van allemaal mecaniciens en ralleyrijders.

Ik leer een heleboel bij over het autoracen wat trouwens ook niet zo moeilijk is. Nooit geweten wat er allemaal bij deze sport komt kijken. Catering, opbouw, overnachtingen, mecaniciens enzn.
We maken zelfs een briefing mee.


INTERVIEW

Wat we ook nooit verwacht hadden, is dat wij nog eens in een Braziliaans 4x4 blad zouden komen. Onze auto is een ware trekpleister en moet deze dag wel een van de meest gefotografeerde auto's van Brazilië zijn! Ronald staat de persvoorlichter van de ralley te woord met een flair alsof hij net zelf de ralley heeft gereden. Nou hebben we natuurlijk wel aardig wat off-road ervaring zo langzamerhand.... Er worden foto's gemaakt en het artikel krijgen we opgestuurd per email. Ben benieuwd hoe dat er uit gaat zien.

Er lopen meerdere Engelssprekende mensen rond hier en dat maakt het voor ons makkelijk om kontakten te leggen. De hele auto wordt van binnen en buiten bekeken door de kontaktpersoon van Dakar van Brazilië. Hij ziet de auto wel zitten als extra overnachtingsmogelijkheid. Zijn 2 zoons zijn in de race met de motoren. En hier zijn natuurlijk alleen maar echte autogekken. Die Duitser ( Tom degene die de onze auto bouwde ) gaat het nog druk krijgen.

De volgende morgen wordt er al vroeg gestart met het ontbijt en daarna wordt er als een speer opgeruimd en afgebroken. We nemen afscheid van Gustavo, Jorge en Sergio en alle anderen en rijden naar de speciality om de start te zien. Tijdens het wachten spreken we nog een Duits echtpaar van de 3e/4e generatie met nog steeds een Duits paspoort die in een Duitse enclave leven en ook hun kinderen tweetalig opvoeden. Komt ons bekend voor....

 Vandaar uit rijden we door naar Ilha de Bananal.

Reacties


1
Rudi en Berlinda Kerst in Ushuaia
22/08/2010 21:57
Beste Rini en Ronald, We hebben tijdens ons verblijf van 5 maanden in Vlaanderen genoten van jullie blog, prachtig gemaakt! Wij beginnen nu aan onze reis van 4 maanden, stukje Uruguay, Entre Rios, Salta en stukje Boliviƫ. Wie weet zien we elkaar nog ergens onderweg. Groetjes en geniet nog van al het moois.
2
roelant en wil
23/08/2010 12:37
ik volg jullie af en toe. prachtige reis maken jullie. wij zijn net terug uit peru. hebben jullie skype
groet roelant

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »