JORDANIE

zaterdag 02 juni 2012

ABU DHABI

Hier ontmoeten we de Zwitsers weer met wie we in Oman door de bergen zijn gereden. We krijgen een sticker van de 4WD club uit Abu Dhabi die op de auto wordt geplakt. We gaan wat drinken samen in de nieuwe souk, maar er zijn jammer genoeg geen mogelijkheden om op korte termijn door het beruchte Empty Quarter (barre woestijn) te kunnen rijden. Wel hoor ik dat ik in Saoedie-Arabië wettelijk verplicht ben om een abbaya te dragen. Grrr..moet ik ook nog zo’n zwart gewaad aanschaffen. We zoeken net zo lang tot we een goedkoop ding gevonden hebben. Bij Carrefour voor rond de 20 euro en dat vind ik er al 20 te veel. Maar zowel Ronald als de verkoopster vermaken zich kostelijk als ik aan het passen ben.

 

IN DE GROTE MOSKEE

in Abu Dhabi zijn kosten noch moeite gespaard. Het weerkaatsende witte marmer doet zeer aan je ogen. Ik kan gelijk mijn abbaya aan, het is in ieder geval frisser dan zo’n leending, waarin iedereen loopt te transpireren. De moskee mag groot en duur zijn, het Perzisch tapijt is zelfs het grootste ter wereld, maar we kunnen hem niet echt mooi vinden. Voor ons is de moskee in Esfehan absoluut nr. 1 en de moskee in Istanbul een goede 2e. Nee, ze hadden er veel meer van kunnen maken, maar wie ben ik?

Over de geasfalteerde weg rijden we naar de Liwa Oase in een verder verlaten woestijn en vandaar naar de hoogste zandduin van de Emiraten, waar in de winter kamelen- en autoraces worden gehouden en ook valkenwedstrijden. Er ligt hier een 4-baansautoweg, die in dit lege gebied vreemd aandoet. We razen met grote snelheid (voor ons dan) naar de grens. Er staat een rij vrachtauto’s die al 20 km voor de grens begint... Hemeltjelief, wat moet dat worden?

We overnachten vlakbij op een klein eiland, omringd door militaire posten. We zwemmen in een lauwe zee en overnachten met zelfs de deur open, maar het ìs wàrm in de auto. We zijn er vroeg bij en staan rond een uur of 7 bij de grenspost. In de abbaya uiteraard. En wat blijkt, we hoeven nergens te wachten! Een vrouw in abbaya krijgt blijkbaar overal voorrang! Nou, dat is mooi meegenomen.

Binnen een uur staan we in Saoedi-Arabië, waar we willen ontbijten in een restaurantje. Dat gaat niet zomaar. Ik mag er niet in. Dit gedeelte is alleen voor mannen. We worden verwezen naar de familiekamers....achter het gebouw zijn een stuk of 6 ruimtes, die met een gordijn kunnen worden afgesloten. Er is een bel voor de ober, die kan komen als de vrouwen de sluier weer voor hebben. Dit gaat wel heel ver. Zo hoeft het voor ons niet meer.


AR RHYAD

Na een uur of 5, 6 rijden zijn we in Rhyadd en pas daar zien we de eerste vrouw. Een moderne stad met een paar architectonische hoogstandjes, zoals de Globe en de Halsketting, zoals ze hier genoemd worden. Via een supersnelle lift gaan we naar de 99e verdieping van de Halsketting en met een 2e naar de 125e, waar we op de skybridge een geweldig uitzicht over de stad hebben.  Onder in het gebouw zit een luxe mall, zoiets zijn we nog nergens tegen gekomen. Onvergelijkbaar. Winkelen is hier een soort nationale hobby. Maar het blijft Saoedi-Arabië - het is rond gebedstijd en alles, werkelijk alles sluit tot na het gebed. In restaurants zullen ze je ruim voor die tijd niets anders serveren dan snelle gerechten. Alle mensen zie je snel naar de moskee lopen. Allah moet het er druk mee hebben.

We moeten in 2 dagen naar de grens zien te komen met Jordanië en dus eten we in het hotel en willen bijtijds naar bed. In het restaurant word ik tot 3 x toe lastig gevallen door een vrouw die me tot de islam wil bekeren. Ik moet de koran lezen en van tevoren douchen voordat ik het heilige boek ter hand neem. Dat geloof je toch niet! De 3e keer zeg ik resoluut, dat ik haar bezorgdheid waardeer, maar dat ik nu wil eten. De ober weet er duidelijk ook geen raad mee. Ik mopper blijkbaar wat harder dan normaal en we worden op de schouder getikt door een Nederlandse bankier. Het wordt toch nog gezellig. De volgende dag worden we uitgezwaaid door een groep Nederlanders die voor Philips werkt.

Ze hebben hier maar een stand op het gaspedaal - onderin. Er rijden hier nauwelijks schadevrije auto’s.Ook wij krijgen een kleine aanrijding, als iemand zich over de stoep langs onze auto wil wurmen. Hij blijft met zijn spiegel achter de zandplaat hangen. Gelukkig rijdt hij door. Je bent in een vreemd land en dus altijd in het nadeel.


ONDERWEG

Nog een kilometer of 1200 voordat we bij de Jordaanse grens zijn. Als we uit Rhyadd wegrijden is het 8.30 uur en de temperatuur is al 45 graden (gisteren was het overdag 52! Links en rechts van de weg is er zand en woestijn, nou ja meestal dan. Er wordt ook gesproeid en dan zie je ineens dat er ergens gras wordt gemaaid...voor de koeien die massaal in stallen worden gehouden. Vlakbij staan zuivelfabrieken. Ook zien we regelmatig bedoeïnententen en kamelen. De wegen doen aan de Duitse Autobahnen denken, grote 4-baans asfaltwegen van niks naar nergens. We stoppen rond een uur of 6 ‘s avonds bij een kampement van wegwerkers. Ze zetten 400 km hoogspanningsmasten neer. We kunnen de auto binnen het hek neerzetten en hier overnachten. De avond is heerlijk koel en voor het eerst sinds weken is het zelfs fris! Wat een verademing.

 

TRANSITVISUM ?

Hoe hebben jullie dat voor elkaar gekregen? vraagt de bewaking. Dat is het eerste wat ons gevraagd wordt. We zijn een van de eersten sinds 2007. Toen zijn er een aantal toeristen vermoord en sindsdien zijn er geen transitvisa aan Eeuropeanen meer afgegeven. Sinds een halfjaar worden er blijkbaar mondjesmaat weer wat afgegeven. We staan er mee op het forum van de Lonely Planet. En tot onze verrassing krijgen we een reactie hierop van Henk Bos die in Jordanië woont. Hij wil ons graag ontmoeten als we in de buurt zijn. Doen we natuurlijk!

De volgende dag verloopt ons visum en dus staan we vroeg op. We moeten nog 400 km. We komen rond de middag bij de grens aan. Uit de Emiraten gaat soepel, maar we hebben geen verzekering voor Jordanië en dat moet nog even worden geregeld. Ik krijg een knipoog bij de douane: in Jordanië is hoofddoek en abbaya niet nodig, hoor!

Nee, die worden opgeborgen tot in Sudan.

 

JORDANIË

komen we binnen met een zandstorm. We zetten de auto neer in Azraq, een kilometer of 50 na de grens. Eerst even bijkomen na 3 dagen voortrazen. Bij de lodge waar we gratis mogen staan als we er eten, komen we een groep Italianen tegen, die hier de muurschilderingen van een zandkasteel restaureren. Ze werken hier 2 maanden en komen in de herfst weer terug. We worden uitgenodigd voor een rondleiding. We krijgen een heleboel informatie over het kasteel en allerlei technieken die nodig zijn voor een grondige restauratie. Het kasteel dateert uit ca. 750 en uit de begintijd van de islam. Er zijn schilderingen te zien van dieren maar ook van naakte vrouwen, wat ons verbaast. Maar het gaat hier om een privé-onderkomen, dus dan mag het wel. Toch zijn de fresco’s niet alleen beschadigd door de tijd maar ook opzettelijk door minder soepele islamieten.

AZRAQ WETLANDS

Wetlands in de woestijn. Het is nauwelijks te geloven, maar dit gebied voorziet al jaren in de waterbehoefte van de stad Amman. Hierdoor is de oase nog maar miniem en waarschijnlijk ten dode opgeschreven, zeker sinds de dam in Syrië gebouwd is en veel water tegenhoudt. In de jaren 80 was dit nog een groot gebied met waterbuffels en honderdduizenden watervogels. De oase wordt letterlijk leeggedronken. Maar wat gaat er daarna gebeuren? Jordanië heeft gewoonweg niet genoeg water voor zijn bevolking. We verlaten het natuurreservaat in een bedrukte stemming. Dit is te triest voor woorden.

 

AMMAN

In de hoofdstad hebben we een afspraak met Henk Bos, die hier al jaren woont. Als we bij Books@Café aankomen, is hij er nog niet. We krijgen een sms: ben er net. Wij ook sms-en we terug. Er wordt nog wat berichten heen en weer gestuurd en dan blijkt er nog een books@café te zijn, waar Henk op ons zit te wachten. Tja, dan kun je wachten tot je een ons weegt. Even later zitten we gezellig aan de lunch. Henk is fotograaf en maakt veel tours door Jordanië. Hij heeft daarom ook leuke tips. We overnachten in zijn huis in de buurt van Amman. Daar maken we ook kennis met de buren. Ria en Mohammed hebben 20 jaar in Nederland gewoond en zijn sinds 7 jaar weer terug in Jordanië. Mohammed is van Palestijnse afkomst. Jordanië heeft als enige land de Palestijnen een nieuw thuis geboden aan een groot deel van de bevolking is Palestijn.

De volgende dag gaan Ronald en Henk samen op stap. Er moeten wat dingen voor de auto geregeld worden. Gelukkig kennen ze hier ook een soort Carglass, want we hebben een ster in de voorruit; met dank aan een Saoedische wegpiraat. En er moet een filter vervangen worden. Verder gaan ze ook nog langs de Jordaanse 4x4 club, die onze auto prompt op Facebook zet als “de ultieme Landcruiser”. Ze organiseren deze week een woestijnrit en we zijn hun gast! Leuk!

 

JERASH

Hier liggen de ruïnes van een van de best bewaarde Romeinse steden. En dat kan je niet ontgaan als je het moderne Jerash binnenrijdt: de oude Romeinse poort (11 meter hoog en in vroeger tijden zelfs 22 meter) is het eerste wat je ziet. Er is een hippodroom, waar ook paardenraces worden gehouden, maar deze dag dan even niet.  Een Zeustempel, het Ovalen Plein en het Zuidelijk Theater, het oude stadscentrum, een Artemistempel, een Kathedraal enz.enz. Het is een enorm groot complex en we verslijten er een paar voeten. Ronald blijft fotograferen. We hebben er ook niet alles kunnen zien, daar heb je minimaal een hele dag voor nodig.


AJLUN NATUURRESERVAAT

Het is maar 13 km2 groot en vooral in het voorjaar moet het hier prachtig zijn met veel bloemen. We zijn net een paar weken te laat. We overnachten er en wandelen er wat rond. En de volgende dag rijden we verschillende weggetjes en komen uiteindelijk bij een oude olijfboomgaard die eeuwen oud moet zijn. Volgens de plaatselijke bevolking zijn ze nog aangeplant door de Romeinen en gezien de omvang van de stammen zou dat heel goed kunnen. Dit wordt onze overnachtingsplaats. De volgende dag gaan we op weg naar het noorden via Irbid en Abila. Hier vragen we de weg naar Umm Qais en krijgen weer eens koffie aangeboden en dat levert weer eens een boeiend gesprek op. Je krijgt een goed beeld van de bevolking op die manier.

UMM QAIS

Een drielandenpunt: hier ontmoeten Jordanië, Syrië en Israël elkaar. Je hebt hier vandaan uitzicht over het Meer van Tiberias, de Golanhoogvlakte en de berg Tabor. Palestijnen komen hier vaak om een blik te werpen op het oude vaderland. De opgraving zelf, ja misschien hebben we er inmiddels teveel gezien...de Ottomaanse stad is prachtig gerestaureerd, voor de rest heb je veel fantasie of kennis nodig.

voorgrond Jordanië; Midden Meer Van Tiberias Israel en rechts boven Golan Hoogvlakte

We hebben de parkeerplaats op het oog voor de overnachting; dat is niet naar de zin van de aanwezige politie - kinderen kunnen stenen naar ons gooien. Misschien. Maar goed we rijden achter hem aan naar een veilige plek. Dat is een van de meest bijzondere! We staan midden tussen de ruïnes van Umm Qais, vlak achter de politiepost! Met gebruik van toilet etc... en gratis toegang tot de opgraving. Wat wil je nog meer?

Eén ding niet in elk geval. Als ik de paspoorten laat zien aan de heren zie ik een groot TV-scherm waarvan de camera op dat moment op ons gericht is. Dat is een beetje veel bewaking en iets om rekening mee te houden. Onze tent is iets meer gesloten dan normaal...we houden niet zo van een peepshow...

De volgende morgen merken we dat we bijna door ons geld heen zijn. Even pinnen blijkt hier niet te kunnen. En met 10 JD doen we niet veel. Ronald wisselt zijn dollars voor JD’s bij het restaurant van de opgraving, maar we moeten op zoek naar een ATM hier of daar. Ook onderweg geen ATM.

 

DOOPPLEK JEZUS DOOR JOHANNES DE DOPER

We rijden er langs en willen een kijkje nemen, maar dat loopt even anders. Je kunt alleen met een shuttle (veiligheidsredenen, de grens tussen Israël en Jordanië is hier eigenlijk open, zoals op de foto te zien is.) En er wordt een forse entreeprijs gehanteerd. Er wordt ons een religieuze ervaring beloofd, een tour van 1,5 uur door een subtropisch junglelandschap. Niet dus!


10 min. met een bus heen en weer terug. De wandeling wordt afgeraffeld; de gids roept alleen maar opschieten, zelfs worden er stukken overgeslagen. Bij de doopsite worden, op aan de Israëlische kant (5 meter brede Jordaan is hier de grens) mensen gedoopt en er wordt gebeden. Maar onze groep wordt opgejaagd, d.w.z. tot het moment dat we na de busrit uitstappen bij de souvenirwinkels..! We proberen ons geld terug te krijgen, maar dat lukt natuurlijk niet. We hopen dat deze gids in ieder geval iets te horen krijgt van de leiding. Voorlopig is dit een Afrader en we weten in ieder geval weer waarom wij zo’n hekel hebben aan tours!

 

DODE ZEE

Blauwe zee tegen de bergen en kristalhelder water. We willen op een plekje bij het strand kamperen, maar het valt nog niet mee iets te vinden. Uiteindelijk staan we wel op een unieke plek waar we tot zonsondergang mogen blijven. Daarna is verboden door het leger, maar dan gaan we de bergen in.

De Dode Zee is het laagste punt op aarde (-400 meter). We maken een foto op de weg van de GPS (-390). Het hoogste punt waar we ooit met de auto kwamen was in Bolivia op bijna 5100 meter.

Ja, dat is natuurlijk een ervaring, die iedereen wel wil meemaken. Absoluut onmogelijk om hier te verdrinken. Zittend, liggend het maakt niet uit, je blijft drijven. Het water laat een vetlaag op de huid achter en je moet onmiddellijk erna douchen, maar het is voor de huid erg goed. Vooral psoriasis patiënten hebben er veel baat bij.

Maar het moet niet in je ogen komen, zoals Ronald ontdekt. Het brandt verschrikkelijk en het moet direkt uitgespoeld worden met water. Daarna was de lol er voor hem wel af...

Ook de volgende dag hebben we er nog een heerlijke dag, dit keer aan Amman Beach, waar een ressort is met een aantal zoetwaterbaden en toegankelijk strand aan zee. In het begin voel ik me hier een bezienswaardigheid, want alle vrouwen zwemmen hier in een soort jumpsuit met sjaal! Daar lig ik in mijn badpak en dat merk ik behoorlijk. Zelden zoveel mannelijke belangstelling gehad. In de loop van de dag verschijnen er gelukkig busladingen met toeristen zelfs Nederlanders.

Voor dit ressort moet je natuurlijk betalen, dus van tevoren gaan we op zoek naar een ATM en die vinden we in Madaba, een grotere plaats in de bergen. Pff..opluchting. Hier is ook de berg Nebo waar Mozes uitkeek over het Beloofde Land. We rijden er langs, maar ook hiervoor wordt weer entree geheven. Met de ervaring van de doopplek de vorige dag, besluiten wij maar een foto nemen van de heuvelhelling iets lager. Ik moet zeggen, dat het er bar uitziet. Bergen, een paar bomen en een dode Zee. Het heeft er vermoedelijk toen anders uitgezien, anders had Mozes gevraagd: Ben ik daarvoor uit Egypte komen lopen, Heer, had u niet wat anders in de aanbieding??

 

TERUG NAAR AMMAN

En naar onze geweldige gastheer Henk. Dit keer overnachten we in onze camper naast het huis. Henk brengt ons naar de 4x4 club van Jordanië. We hebben een leuke dag met ze. Toch krijg ik af en toe pijn in mijn buik van de capriolen die ze uithalen. Het is wel ons huis! Ronald komt overal doorheen, maar er eindigen twee auto’s met een gebroken achteras op het stuk waar deze foto is genomen!

 

Er is een lunch, waarna iedereen zijns weegs gaat. Een kleinere groep gaat met ons naar de zonsondergang kijken. Op een mooie plek zien we aan de overkant van de Jordaan Jeruzalem, Bethlehem en Jericho liggen. De Westbank is hier heel dichtbij. Er zijn daarom ook veel legerposten en controles. Je bent je hier heel bewust van de splitsing en de moeilijkheden in het Midden-Oosten. En het lot van de Palestijnen, waar je normaal niet zo bij stil staat. Het is een onmogelijke situatie, die al begonnen is in 1917 toen het land 2x is weggeven: 1x aan de Arabieren met een geheim aanhangsel dat het grote gedeelten werden uitgesloten..en na de 2e Wereldoorlog nog eens. Hoe het moet eindigen??

 

 

 

 

 

 


 

Reacties


1
guus
04/07/2012 22:25
Ha die Ronald en Rini,
Veel te lang sinds ik jullie mooie verslagen las. Zo heel anders dan jullie reis door Z-A. Maar het klinkt wel weer heel boeiend. Top dat julie dit doen!! Lieve groet, Guus

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »