KAMEROEN EN GABON

zondag 24 juli 2016

WEER OP WEG 

Na een geweldig feest in Doorn waar Ronalds ouders hun 65-jarige bruiloft hebben gevierd en we alle vrienden en familie weer hebben gesproken, laten we Nederland weer achter ons.

De terugvlucht is vermoeiend, want Air Maroc heeft vluchten geannuleerd en we krijgen berichten van 2 verschillende kantoren die elkaar tegenspreken. Uiteindelijk hebben we een hotelovernachting in Casablanca en een afgeladen vlucht naar Kameroen. In Casablanca moeten we voordringen(!) omdat we anders onze vlucht missen, er staan buiten al rijen mensen te wachten.

Het vliegtuig is een uur te vroeg in Douala, de chauffeur van de taxi min of meer op tijd en levert ons na 2uur af in Limbe. Het eerste wat we doen is slapen in de auto die er blinkend bij staat door de hoosbuien hier. We overnachten in de botanische tuinen bij Limbe en doen niet anders dan slapen.


TARA BEACH IN KRIBI

Rijdend naar het zuiden knapt het weer zienderogen op. Kribi is een leuke plaats, Tara Beach ligt wat buitenaf maar heeft alles wat we nodig hebben. We staan bijna op het strand en ze openen een kamer voor ons waar we kunnen douchen. En een goed restaurant. Hier kunnen we even relaxen voor we verder gaan.

We ontmoeten hier 2 Franse civiel-ingenieurs, 67 en 69 jaar, die al ruim 40 jaar in West Afrika werken en nog steeds volop aan het werk zijn. Ze nemen ons mee naar de haven, waar we vis kopen, die je meeneemt naar het ‘restaurant' waar de vis gegrild wordt. De Fransen zijn ook zelf bevoorraad met sterke drank en natuurlijk wijn. 's Avonds doen we het nog eens dunnetjes over in een écht restaurant, maar eigenlijk vinden we het havenrestaurant leuker. Je eet hier niet alleen, maar je komt ogen tekort; kleurrijke figuren lopen rond om ook nog wat te verkopen aan de gasten.

Beide heren hebben een gezin in Frankrijk, maar volgens goed Frans gebruik (?) ook een vriendin in Kameroen. De dames zijn rond de 25 en 35 en dragen niet veel bij aan de gesprekken. Ook voor Ronald is het moeilijk want het Frans gaat erg snel. Wel jammer want de heren zitten allemaal in dezelfde tak van sport. Wel zijn ze het er over eens, dat het strand bij Tara rap aan het verdwijnen is door afkalving. Er staat een strandhuisje op de punt van een geul, dat het volgende seizoen niet zal halen. Tot hun verbijstering is er een paar meter verder iemand een huis aan het bouwen dat vermoedelijk ook geen lang leven beschoren.


CHINEZEN

Ook in Kameroen zijn de Chinezen in opmars. We komen ze overal in Afrika tegen en krijgen van de Fransen weer eens bevestigd, dat veel Chinezen afkomstig zijn uit gevangenissen en hier aan de wegen moeten werken. In de krant lezen we dat er een gunstige visa-regeling tussen beide landen komt. Er zullen wel veel mensen uit Kameroen naar China afreizen....

De Chinese bevolking in West Afrika neemt toe en openen her en der Chinese winkels en restaurants. Ze leven meestal apart in wijken.


HOE LANG HEBBEN JULLIE ER OVER GEDAAN?

Die vraag heb ik al vaak moeten beantwoorden; niet zozeer omdat mensen geïnteresseerd zijn in onze reis (komt ook voor), maar het merendeel wil weten hoe lang ze er over doen om naar Europa te komen. Ik probeer een meer reëel beeld van Europa te schetsen en vraag bijvoorbeeld wat voor werk ze willen doen. De meesten komen niet verder dan in de tuin of bij een restaurant werken. Ze geloven niet, dat het enige waar ze op mogen hopen schoonmaakwerk is. Dat je 5 dagen in de week punctueel van 8-17.00 uur moet werken. Dat mensen niet buiten wonen. De gemiddelde temperatuur 18 graden is. (nee, niet in de winter, in de zomer!). Temperaturen onder 0 graden kunnen ze zich ook niet voorstellen.

Langzaam probeer ik ze uit te leggen dat ze met het geld dat nodig is, misschien beter in eigen land iets kunnen opbouwen. Toch dromen de meesten verder van het Europese paradijs...


VOETBAL

In Kameroen misschien nog wel belangrijker dan in Nederland. Elk dorpje heeft wel een veldje met houten stokken en overal zie je kinderen met een bal in de weer. Ook wordt veel speelgoed zelf gemaakt. Een wiel met een stok, een schommel van een autoband, een autootje dat van colablikjes is gemaakt.

Als Kameroen speelt tegen Liberia zien we veel mensen rondom een TV zitten en juichen bij elk doelpunt; Kameroen wint met forse cijfers.


CAMPO

We willen via een nationaal park naar Gabon reizen. De weg naar Campo voert ons door een mooie omgeving maar we doen over 70 kilometer bijna een hele dag. Onderweg stuiten we op de aanleg van een haven in the middle of nowhere. Er worden wegen aangelegd en hele dorpen verplaatst. De Chinezen zijn hier druk aan het werk. Een maf gezicht: je rijdt van de jungle naar een strak aangelegd stuk infrastructuur met scholen, sportvelden en huizen in aanbouw. Daarna weer de jungle in.

We komen in Campo aan, dat niet veel meer is dan een Afrikaans dorpje en kamperen wild aan de rivier met uitzicht op Equatoriaal Guinee. De volgende morgen gaan we het Nationaal Park in via een doorgaande weg naar Ma'an en hoeven daarom niet te betalen. Een meer dan schitterende route voert ons door een ondoordringbare jungle, die steeds verder oprukt. Groene muren met poorten van reusachtige bamboe. Heerlijke geuren en een lawaai van jewelste, maar niets te zien. De luipaarden, olifanten etc. Kunnen binnen 1 meter van ons afzitten, maar door de begroeiing kun je niets zien.

Na zo'n 250 km off-road komen we bij een asfaltweg die naar Gabon gaat. De auto ziet er niet uit, hij heeft een rode kleur gekregen. De Chinese remmen uit Nigeria gaan het niet redden tot Zuid-Afrika, wat we gehoopt hadden. We zullen in Gabon naar de garage moeten. In de hoofdstad Libreville zit een Toyota garage maar dat is een 300 km uit de richting die we willen rijden.


DE GRENS

We komen laat bij de grens aan en kunnen daar ook overnachten. De douane stelt zich voor en de mannen komen de auto bekijken. Naast ons wachten een aantal chauffeurs al 25 dagen op de juiste papieren. Ze zitten op de grond en slapen in een tent onder de auto. Ze eten en bidden samen en er heerst een gemoedelijke sfeer. Als de vlag gestreken wordt, moet iedereen gaan staan, ook wij worden erop attent gemaakt.

Tijdens het eten, komt er een bedelaar langs die niet wordt opgemerkt door de douane. Volgens Ronald zitten ze aan het bier. We geven hem ons brood en daarna laat hij ons met rust.


GABON

Aan de Gabonese kant van de grens krijgen we een zoekplaatje. De douanebeambte belt met zijn baas over het carnet en stuurt ons door naar een post die 30 km verderop ligt. Daar moppert de officier dat hij het werk moet doen van de grenspost. Tja, dat zoeken ze onderling maar uit. Aan de overkant ligt de immigratie en we stempelen in. Alles gaat redelijk soepel. De geruchten dat er moet worden betaald voor het carnet, gaan voor ons in ieder geval niet op.


ROADBLOCKS

De wegen zijn vooral in het noorden goed, maar opschieten doen we voor geen meter. We worden overal aangehouden, en ook hier zijn de bekende spijkerstokken alom aanwezig. Gendarmerie, politie, militairen en douane wisselen elkaar af.

Ook gaan de wegen steil omhoog en omlaag en slingerend door het landschap. De 600 kilometer naar Libreville gaan ons zeker 2 dagen kosten. Wel is dit het eerste Afrikaanse land (na Marokko) dat verkeersborden langs de weg plaatst. Die vaak zo vies zijn, dat je ze toch niet kan lezen, maar goed.

Langs de weg zien we veel dieren hangen aan een stok, apen en dik-diks en op de markt neemt Ronald een foto van wilde dieren die daar te koop zijn.

Halfweg zoeken we een overnachtingsplek in de jungle en voor de 3e keer in successie gaan we wildkamperen. We rijden door een groene omgeving waar het asfalt strijdt tegen het groen. Een betonnen brug die kapot was, is praktisch helemaal door planten overwoekerd, met een jaar zal het beton niet meer te zien zijn. Kleine dorpjes zien we genoeg, maar een hotel of guesthouse is in de verste verte niet aanwezig.

Maar bushcamp heeft zijn charme. Onder de sterrenhemel eten en luisteren naar het geluid van talrijke vogels. Ook 's nachts is er volop geluid, nu van de nachtdieren. Ronald vindt de volgende morgen ook nog olifantensporen (oud).


LIBREVILLE

Volgens de Lonely Planet een westers aandoende stad - dat hebben we nog niet kunnen ontdekken. De wegen er naar toe staan overal op de kop zonder enige logica, stukken goed asfalt wisselt wegen met potholes af. De eerste gang is naar de Toyota garage en die voert ons langs krottenwijken. De mensen in het noorden zijn beter af. Een derde van de Gabonese bevolking leeft in deze stad.

We maken een afspraak bij de garage nadat onze auto door de manager en hoofd reparaties is bezichtigd. Ronald weet wat hij morgen moet doen....

Dan moeten we nog op zoek naar een hotel met parkeerruimte. Het aangeraden hotel zit vol! Eerst maar een SIM-kaart kopen, dan kunnen we op internet iets zoeken. De hotels blijken voor Afrikaanse begrippen duur, zeker t.o.v. wat ze bieden. De GPS is warm gedraaid o.i.d. want we worden door markten en steegjes geleid....gèk worden we er van. Maar uiteindelijk, tegen 17.00 uur vinden we een plek en gaan direkt door naar het restaurant, want na het ontbijt is er nog geen tijd geweest om iets te eten.

Als Ronald naar de garage onderweg is, wordt hij om 07.00 's morgens aangehouden door de politie. Heeft u een bewijs dat u in Libreville mag rondrijden? Eh, nee... Volgens de politie moet dat. Ronald laat dan het carnet maar zien en na lang nadenken wordt dit als bewijs geaccepteerd. Maar er wordt nog rond de auto gelopen en zoals hij er nu uitziet, kan hij hier echt niet rondrijden. Hij moet schoongemaakt worden! In een stad waar alleen maar wrakken rondrijden! Maar Ronald zegt dat hij onderweg is naar Toyota. Hij mag doorrijden met waarschuwing, dat bij een volgende controle een niet-schone auto een bekeuring oplevert....

Nee, Afrikaanse steden zijn niet echt een genoegen. We hopen zaterdag weer verder te kunnen reizen, na de reparatie en de boodschappen. Er moet hier een goede supermarkt zijn en voorlopig kon dat wel eens de laatste mogelijkheid zijn tot in Angola.

Langs de kant van de weg zien we de bekende kraampjes waar van alles en nog wat verkocht wordt. Mooi zijn de gekleurde raffia-stalletjes, meer luguber het bushmeat: apen, dik-diks en ander wild.


LAMBARENE,

het dorp waar Albert Schweitzer zijn ziekenhuis heeft gesticht en een groot deel van zijn leven heeft doorgebracht. Lambaréné ligt verspreid over 3 eilandjes. Het eerste is het gedeelte met het Schweitzer ziekenhuis en museum. Het tweede is het stadje met markten, het derde het uitgaanskwartier. We kamperen hier bij de Zusters van de Onbevlekte Ontvangenis, waar 2 zusters aanwezig zijn. Er is vakantie, zowel voor de school als de zusters. We moeten een kamer nemen en dat doen we dan maar, want het is een mooie plek in de tuin vol bloemen. We slapen in de auto en gebruiken alleen douche en toilet. Na 2 nachten zegt de zuster, dat we alleen hoeven te betalen wat we willen missen. We doen wat extra boven het kampeertarief.

Het Schweitzer ziekenhuis en museum vallen ons behoorlijk tegen. Er hangen wat oude foto's en er staat wat meubilair met oude instrumenten (helemaal onder stof). Er is nog een restant van de oude dierentuin en er staat een guesthouse. Wel is er een nieuw hospitaal gesticht waar iedereen terecht kan, een mooie erfenis.

BEESTJES...

In Gabon is dit de laatste officiële camping of hotel. Van hier naar de grens moeten we nog 1 keer overnachten in de jungle. We vinden een mooie en veilige plek aan de rivier, maar we worden lek geprikt door miniscule vliegjes die zelfs door het muskietengaas komen. Zo gauw het licht wordt, vertrekken we hier. We zitten onder de rode plekken, die jeuken als de hel. Dat duurt nog een dag of 3....


EBOLA-VACCINATIE!

Vlak voor de grens worden we weer eens aangehouden door een Gabonese officier die duidelijk op zoek is naar iets. Na controle van alle papieren, begint hij over de vaccinaties. Gele koorts: oké, cholera: oké enz. Dan zegt hij triomfantelijk dat we geen vaccinatie tegen ebola hebben. Nee, dat klopt. Tegen zoveel domheid is geen kruid gewassen. Ronald geeft gas en rijdt door. We gaan de grens over naar Congo-Brazzaville.

 

 

 

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »