KIRGIZIË EN HET VISUM CIRCUS

donderdag 11 juni 2015

VERRASSEND MOOI KIRGIZIË

Vanuit de hete Gobiwoestijn naar de toppen van Kirgizië (Kyrgyzstan) is een hele overgang. Onze eerste overnachtingsplek hier en de laatste gezamenlijke van de Chinagroep is Tash Rabat, een oude karavanserai. Hier staan een aantal yurts, waar we kunnen overnachten.

De weg er naar toe is voornamelijk zand, modder en plassen water, bergen, snelstromende beekjes, en hellingen, bevolkt door kuddes paarden en schapen en geiten. De herders zitten hier te paard en rijden als duivels. Dat is nog eens een ander gezicht dan de kale zandvlakten van de Gobiwoestijn. We komen onder de indruk van de yurts (demontabele, ronde tenten) waar we ontvangen worden door een vriendelijke, Engelssprekende(!) vrouw. In de yurt die helemaal geïsoleerd is door dekens brandt een potkacheltje en daarop staat een ketel kokend water. Of we thee willen. Heerlijk.

Er is ook nog een sauna, waar je als het ware in een soort stoombad zit, dat gelijk als douche kan fungeren. Echte diehards rollen zich daarna in de sneeuw en slaan zich dan met berkentakken weer warm. Die zijn vandaag niet aanwezig.

De Indiase familie, afkomstig uit Zuid-India ziet blauw van de kou, want ze hebben geen echte warme kleding bij zich. Zo loopt Yaz op sandalen in de sneeuw en heeft Gia alleen een kniebroek aan. Ook Anand en Putina zien er uit alsof ze nooit meer warm worden. In de ‘overnachtings'yurt is het nog steenkoud, maar drie keer per nacht wordt de kachel opgestookt, niet met hout maar met gedroogde koeienmest.

Wij besluiten om in de auto te overnachten, want het toilet staat op ruime afstand van de yurt en om midden in de nacht door de sneeuwstorm te banjeren. Toch maar niet.
Maar eerst gaan we eten en het smaakt verrassend lekker, alleen waar dient de jam voor? Volgens Anja moet je eerst een hap jam nemen en dan de thee drinken, als een soort dessert.

De volgende morgen staat iedereen verkwikt weer op en na een geweldig ontbijt met zelfgebakken warm brood gaan we allemaal onze eigen weg. Behalve Anand, die alle visa in India heeft kunnen regelen, wordt dat nog een hele toer.


HET VISUMCIRCUS IN DE ‘STANS'

Mensen die uit Europa komen, hebben meestal in het thuisland alle visa geregeld. Voor ons ligt dat anders en dan kun je hier je lol op. We wijzigen ons plan, met de auto van Kazachstan over de Kaspische Zee naar Azerbeidzjan wordt ons te gek. Alles bij elkaar kost het net zoveel als de verscheping van Zuid-Afrika naar Maleisië!

Via Kazachstan en de Oekraïne, een tot voor kort populaire route, is al eerder geschrapt. Blijft over: van hier naar de Baltische Staten via Rusland. Ook dat visum loopt in de papieren en voor je het hebt....Maar goed, dat telt hier voor bijna elk visum. Wij gaan nu via Oezbekistan en Turkmenistan naar Iran. De Oezbeekse ambassade is in Bishkek berucht. De meest onvriendelijke persoon die ze hebben kunnen vinden, zit hier achter het loket. Allereerst moet er een LOI (Letter of Invitation) worden geregeld, die doorgestuurd wordt naar het Ministerie van Buitenlandse Zaken voor goedkeuring. Wachttijd: 8-10 werkdagen. Dan moet er telefonisch een afspraak worden gemaakt. Door de telefoon snauwt de dame: LOI? Zo niet, dan wordt de hoorn op de haak gegooid. Heb je het ding wel, dan moet je de referentienummers doorgeven en je krijgt een afspraak voor de volgende morgen. Wachten op de stoep na melding waar je een nors WAIT te horen krijgt. Na betaling van weer eens $ 70 per persoon ben je dan eindelijk in het bezit van het Oezbeekse visum.

Ook Iran is niet 1-2-3 geregeld. Ook hier moet er een reisbureau ingeschakeld worden, maar het wordt allemaal wat sneller en makkelijker geregeld. Bovendien zit hier een alleraardigste mevrouw die alleen wel de regels moet toepassen. Zo moet ik een pasfoto MET hoofddoek laten maken, hebben ze een kopie van de reisverzekering nodig en moet het geld via de bank worden overgemaakt, waarna je met ontvangstbewijs nog net voor sluitingstijd je pas met visum kunt meenemen.

Alleen met deze 2 visa kun je een transit-visum voor Turkmenistan aanvragen en ook dat is nog niet zo eenvoudig. Van iedereen begrepen we dat we dat in Tasjkent in Oezbekistan moeten doen, maar...goed nieuws: sinds een paar maanden is er een ambassade in Bishkek. Opnieuw formulieren invullen, kleurenkopieën inleveren van paspoort, visa Oezbekistan en Iran, blijven glimlachen en als we geluk hebben, duurt het maar 5 werkdagen. Heel aardige mensen, die betaling en visa-afhandeling op 1 dag willen doen en mocht de goedkeuring eerder komen, dan bellen ze ons even op.

Kirgizië, waarvoor je zelf geen visum nodig hebt, doet goede zaken: toeristen komen makkelijker naar het land en blijven langer omdat ze op alle visa van omringende landen moeten wachten. Het is het gesprek van elke dag in het hostel Sakura waar we zijn aangeland. Tadzjikistan is redelijk eenvoudig te regelen, maar mensen die bijv. naar China willen, moeten eerst op gesprek. Nee, ze hebben het hier uitgevonden.


SAKURA HOSTEL

Bij de grens hebben we onze Chinese yuans omgewisseld voor Kirgizische soms en gelukkig maar. We kunnen namelijk nergens geld opnemen met onze Mastercard. Hier wordt uitsluitend met Visa gewerkt en die kaart kunnen we al even niet vinden. We zijn in Bishkek op het goedkoopste hostel aangewezen, maar ook Sakura is een prettige verrassing. Behalve een zeer schone kamer en toiletten/douche en snelle wifi, ontmoeten we hier een constante stroom van toeristen uit allerlei landen. Meestal is het hier heel gezellig. Toch moeten we ons geldprobleem wel verder oplossen.


DE AUTO EN DE TOYOTA GARAGE

Uiteindelijk vinden we één bank waar we met de Mastercard geld kunnen opnemen. Vervolgens rijden we langs DHL om de demper van ons dak op te halen en dan zoeken we een garage op. De Toyota garage hier doet voortreffelijk zijn werk en Ronald gaat de volgende morgen voor een servicebeurt. Vooraf krijgt hij een overzicht van de kosten voorgeschoteld en hij vraagt tot 3x toe of hier alles bij is inbegrepen. Tot 3x toe wordt het bevestigd. Bij de ontvangst van de rekening blijkt het bedrag het dubbele te zijn! Dat wordt hem toch te grijs en de manager wordt er bij geroepen. De kassier staat op zijn stuk, maar als door 2 mensen wordt bevestigd dat er uitdrukkelijk is gevraagd naar de precieze kosten bepaalt de manager dat alleen dat betaald moet worden. Heel netjes. Alleen de man van de betalingen is het er niet mee eens en gaat er met de autosleutels vandoor. Na een klein uurtje wachten zegt Ronald, dat hij de auto meeneemt met de reservesleutel en dat hij dan aangifte gaat doen van diefstal bij de politie, wordt de persoon opgeroepen en de sleutel afgegeven.

 

KAMPEREN BIJ BISHKEK

Bishkek is een gemoedelijke plaats waar ook nog wel wat te zien is, maar op een gegeven moment willen we ook nog wat van de omgeving zien. Op een 20 kilometer afstand ligt het Nationaal Park Ala-Archa, een prachtig natuurgebied onder handbereik van de stad. Op deze zaterdag lijkt de hele bevolking wel hier naartoe uitgeweken, het is dan ook prachtig weer. Links en rechts wordt gepicknickt. Wij gaan het park in en vinden zowaar ook nog een mooie overnachtingsplek. 's Avonds koelt het af tot een graad of 5. De volgende morgen toch maar een kampeerplek gezocht die wat lager ligt. Ook die bevalt niet echt, want de rivier is ergens afgedamd en het strandje waar we staan, loopt in rap tempo vol. Dan vinden we een uitgelezen plekje tussen de wilde bloemen en aan de rivier. De berghellingen zijn bezaaid met klaprozen, kattenstaarten etc. De hoge bergtoppen hebben nog een witte hoed. En het ruikt hier naar het voorjaar, kruiden en bloemen. We vertrekken pas als we alles opgegeten hebben en opnieuw moeten inslaan.

Het is tijd om het Iraans visum op te halen, een douche te nemen e.d. dus we gaan weer een paar dagen naar Sakura. Hier ontmoeten we Yvonne en Edwin, die al een jaar of 8 rondreizen, meestal als backpacker, maar soms ook met hun Toyota. We kunnen het heel goed met elkaar vinden en er worden veel wijntjes/gin-tonics etc. met elkaar soldaat gemaakt. Het ophalen van de LOI voor Oezbekistan duurt nog wel even en daarom willen we wat meer van het Issey-Kol meer zien, op zo'n 200 km afstand.


ISSYK-KOL EN DE VISACARD

Het meer is inderdaad schitterend gelegen en het is extreem rustig omdat het echte seizoen nog moet beginnen (juli-augustus). We keren de hele auto binnenste buiten om de Visacard boven water te krijgen. Aan het eind van de dag is de camper opgeruimd maar hebben we de Visacard nog steeds niet gevonden. Dan maakt Ronald de opmerking van de dag: "zal ik nog eens goed in mijn portemonnee kijken"? En in een vakje, dat hij al tig keer over het hoofd heeft gezien, zit de Visacard. Heerlijk, dat het hem ook eens overkomt. Gelukkig dat we het ding weer hebben gevonden.

Het meer heet vertaald: het warme meer, het bevriest nl. nooit. En echt koud is het niet, zo'n graadje of 17. Toch trekt het ons niet echt, hoewel er wel gezwommen wordt. We hebben gehoord dat er radio-actief afval gedumpt zou zijn in de Sovjetjaren. Toch was het meer toen al een trekpleister van Russische hotemetoten. Zouden die hun vakantiestek vervuilen? Op internet hebben we geen bevestiging gevonden, maar je weet het maar nooit.

In het oosten ligt een geweldig skigebied met goedkope tarieven voor zowel accommodatie als ski kaart. En veel jongelui in het hostel vliegen voor 180/200 euro enkele reis hier naar toe. Voor mensen die eens een andere skivakantie willen, is dit land een heel goed en goedkoop alternatief.


DE VERKEERSAGENTEN

Op de terugweg naar Bishkek worden we aangehouden door de verkeerspolitie, die bijzonder actief is in het hele land. We moeten met de lichten aan rijden. Jammer, maar we krijgen een bekeuring. Toch valt het ons direct op dat de meeste mensen wel heel snel doorrijden. En inderdaad, de bekeuring kan worden afgekocht tegen een kwart van de boete. We maken er heel halszaak van, het gaat om een relatief klein bedrag en blijkbaar zitten we deze keer fout.

We worden nog een keer aangehouden, maar hier praten we ons onder uit. En heel wat auto's geven seintjes dat er weer een snelheidscontrole is. Nou rijden we wel niet zo hard, maar bij de bebouwde kom mag je hier maar 40 km. Alleen tot wanneer? Zoals vaker in de wereld staat er nl. nergens een bord einde 40 kilometer, dat moeten we maar raden. Volgens de agent is het einde over 25 meter. En na wat heen en weer gepraat, laten de heren ons gaan.

Ook in Bishkek zelf is het soms 2x op een dag raak. De voetgangers hier zijn heilig en moeten te allen tijde veilig kunnen oversteken. Maar om ons dan aan te houden terwijl ze nog op de andere baan lopen? Ook dit loopt goed af. En zo gaat het maar door. Ik word nerveus van al het speuren naar de politiecontroles, want als je er op gaat letten, zie je ze overal. De Kirgizische bevolking is vriendelijk maar hun agenten zijn om op te schieten.

Reacties


1
Stichting Elnura Aleid van der Spek
14/06/2015 13:01
Ja, Kirgizië is een mooi land, het Zwitserland van Centraal Azië. Altijd leuk erover te lezen. Eind september hoop ik er weer te zijn om projecten van onze stichting "op te leveren". Interesse? www.elnura.nl en/of https://www.facebook.com/pages/Stichting-Elnura/860458180646128. Goed verblijf in Kirgizië en een mooie voortzetting van uw geweldige reis toegewenst.
2
Bert en Els Goudriaan
19/06/2015 20:34
Goedemorgen Zus en Zwager.
Mede namens de rest van de familie willen wij jullie heel hartelijk feliciteren met jullie 40 jarig huwelijk op 20-06-2015.
Geniet van deze heuglijke dag en tot een snel weerzien
3
Corry Koedam
21/06/2015 12:00
Net gelezen dat jullie gisteren 40 jaar getrouwd zijn, Rini en Ronald van Harte Gefeleciteerd, en hoop nog vele jaren.
Ben net terug uit Doorn van 3 weken oppassen en ga er eind juli weer voor 3 weken naartoe.
Wens jullie nog een prettige en goede voortzetting van de reis, zonder teveel problemen.
Hartelijke groeten Corry.
4
Annemiek
03/07/2015 22:41
Ha Ronald en Rini,
mooie verhalen en foto's! Een vriend van mij gaat een opdracht in Kyrgizie doen. Hij gaat de milieuhandhaving organiseren! Ik begrijp dat voor de verkeersregelgeving niet nodig is. Ik zal hem wijzen op jullie reisverslag. Van harte gefeliciteerd met het 40 jarig huwelijk. Knap, zeker als je zo op elkaar bent aangewezen tijdens jullie jarenlange reizen. Jullie halen de 60 jaar met gemak. Veel reisplezier verder zonder natuur- en ander rampen. Groeten Annemiek
5
Karin-Marijke Vis
15/07/2015 18:08
Ha, dat verhaal van de visakaart in Ronald's portomonee vind ik het leukst - erg herkenbaar :-)

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »