LAND VAN ZAND

maandag 29 november 2010

HET LAND VAN ZAND

SAN PEDRO DE ATACAMA

Een plaatsje van net 3000 inwoners vormt een eldorado voor veel reizigers. In het noorden ligt de Salar en de route van de Laguna's, in het zuiden de woestijn. Iedereen gaat zich hier heerlijk te buiten aan lekker eten, drinken, uitgaan enz. Ook wij nemen het er van. Het centrum is heel levendig en op de plaza is overal wifi, waardoor er altijd mensen zitten te internetten.

De camping ligt hier praktisch in het centrum en het staat er weer vol Duitsers en Oostenrijkers. Nog even en we spreken met elkaar ook Duits. Maar het is wel weer heel gezellig. En zo langzamerhand kom je mensen tegen die weer mensen kennen die wij ook kennen.

Ook de emails en website moeten weer worden bijgewerkt. En dan komt er een verrassing: onze zoon Ruard blijkt samen met een groep mensen eigenaar te zijn geworden van het bekende Doornse etablissement De Notabelen! Natuurlijk wisten we wel van de onderhandelingen en we bellen hem dan ook direct op om te feliciteren. En dan horen we van de opening... en natuurlijk moeten we dan ook komen. Het valt nog niet mee om een wereldreis te maken!

We blijven langer dan verwacht in San Pedro, want het is hier leuk en daarbij moet er natuurlijk weer brandstof, proviand, water, was enz. geregeld worden. ' s Avonds gaan we naar de


 

VALLE DE LA LUNA

Een héél toepasselijke naam voor een landschap zonder enig groen met veel rotsen en zand. Als de zon ondergaat, geeft het heel aparte en bizarre vormen over het landschap. Ik kan niet eens zeggen, dat ik het mooi vind, maar het is wel bijzonder.  Ronald is druk bezig met fotograferen en experimenteren met verschillende belichtingen om alles in beeld te brengen. En we zijn niet de enige hier, het stikt van de touroperators met toeristen.




IQUIQUE

Vanuit San Pedro vertrekken we via de Panamericana naar de grens met Peru. Via een rechte asfaltweg rijden we door de verschrikkelijke leegte van de woestijn. Allemachtig! We zijn blij als we eens een auto tegenkomen. Of een zandhoos zien, want waaien doet het hier ook. Uiteindelijk komen we bij Iquique, een badplaats aan de kust van Chili. Iquique ligt helemaal beschut tegen de wind in een soort kom tegen de zandheuvels aan. Er zijn dan ook overal bordjes te vinden met "tsunami- vluchtweg". Je moet er niet aan denken, dat zoiets hier gebeurt. Er had aan het begin ook wel een bord verboden te kamperen mogen staan, want dat is nergens mogelijk.

En Ronald heeft zich in het hoofd gezet ergens aan het strand te staan.....dat gaat dus niet lukken. Maar hij is in een dwarse bui en wil absoluut niet in een hotel en zo belanden wij op de Mirador van de parapente, waar we een uitzicht hebben over de hele stad en zee. Na een bezoek aan de zone franca (belastingvrije zone) vertrekken we naar Arica.

Om nou te zeggen dat het landschap er beter op wordt.. nou nee. Alleen vlak voor Arica loopt er een diepe kloof met grote duinen links en rechts, schitterend om te zien.


VERKEER

Sinds 2 november (Allerzielen) zijn alle graven in Zuid-Amerika versierd met kransen. En dus valt het onmiddellijk op langs de kant van de weg hoeveel kruisen er hier staan. Het moeten er honderden zijn, onvoorstelbaar, ook dit is met recht een "dodenweg". Het meest indrukwekkend vind ik een graf waar de familie een auto van hout heeft gemaakt, vol met bloemen en een foto van een jongeman.


ARICA

Vlakbij de Peruaanse grens ligt de bad- en havenplaats Arica met 200.000 inwoners te midden van niks en nergens. Kilometerslange stranden, blauwe zee én een camping vol met medereizigers. Er wordt direkt een heleboel informatie uitgewisseld. Een jong Zwitsers stel Nicolaas en Tania komt uit het noorden en gaat naar Argentinië en vandaar naar huis. Ook Peter en Monica moeten weer naar huis, na 1 maand geproefd te hebben van het reizigersleven met hun vrienden Peter en Ruth (reizen al een jaar of wat) Alle anderen vertrekken naar Peru, Ecuador en Colombia.

Verrassend genoeg zijn er in Arica 2 gebouwen te vinden van Gustave Eiffel (de man van de Eiffeltoren) een kerk en een douanegebouw, beiden gemaakt in Parijs en verzonden naar (destijds) Peru. Vooral het douanegebouw vinden we erg mooi. Ooit stond het aan de kust , maar het is in de loop der tijd een 200 meter opgeschoven door het aangeslibde zand.

Wat Arica ook heeft, is veel VIS. Eindelijk weer eens lekker smikkelen van vis, eerst in een restaurant, daarna maken we zelf. Flesje witte wijn erbij, ja het is een hard bestaan....


EN DAN WEER PERU

Vanuit Arica in Chili gaan we naar Arequipa in Peru; langzaamaan verandert het landschap van woestijn in woestijn met groene oases. Hoge vulkanen vormen de achtergrond van deze stad; een stad naar ons hart.met een groot plein met palmbomen omzoomd door terrassen en altijd veel mensen. En het is de gastronomische hoofdstad, wat door ons ook bijzonder wordt gewaardeerd.
We hopen hier nog een aantal dingen te kunnen kopen.

 

We kunnen de auto stallen in de grote tuin van Victoria (Consuelo 511) een aanrader! We zijn niet de enigen. We maken kennis met Bruce & Leslie en met Ruth & Walter en we zien ook Andy en Sandra weer eens! Ja, dan is het al gauw gezellig (naast visserslatijn heb je ook reis-latijn). 's Avonds gaan we met zijn allen uit eten, maar de volgende dag vertrekt iedereen weer zijns weegs.

We gaan de stad verkennen en zien het grote klooster, waar je gemakkelijk de weg kwijt raakt. We krijgen een aardig beeld van het nonnenleven hier. In het verleden hadden de zusters zelfs slaven en bedienden, maar na een paar honderd jaar werd er toch door de kerk ingegrepen. De bediening mocht niet meer en alle rijkdom verdween naar Rome. In plaats daarvan kwam kuisheid en eenvoud, wat de zusters in het begin niet makkelijk moet zijn gevallen. Nog steeds leven er nonnen van de wereld afgesloten in een afgescheiden gedeelte van het klooster.

 

De volgende morgen ga ik mijn haar weer eens laten knippen, hard nodig. Ik krijg een adres van Victoria en ga op stap. Ronald gaat shoppen met Peter (inmiddels ook hier aangekomen) maar het enige wat ze kunnen uitgeven, zijn 12 soles voor de taxi's. Het gaat mij een stuk beter af. Onderweg kom ik langs de kapel van St. Ignacio en besluit een kijkje te nemen. Dat was de moeite meer dan waard. Jammer genoeg mogen er geen foto's worden genomen. Maar de hele koepel is beschilderd met prachtige motieven in diep rood. En de kleuren blijven prachtig bewaard, zelfs na honderden jaren. Hoe de kleuren zijn gemaakt, is niet meer te achterhalen. Als ik de kapel weer uitga, moet ik via allerlei pleinen naar een andere uitgang. En ja, dan ben ik dus de weg weer eens kwijt.

Als ik eindelijk de goede weg ben ingeslagen, loop ik langs het restaurant van de Alliance Francaise altijd goed voor een lekker hapje. Op de terugweg wip ik nog even langs het museum van Casa de Moral, een huis met interieur uit 1730,  maar daar ben ik niet erg weg van. En als ik bijna bij de deur ben, komt Ronald net van de andere kant. Die was naar me op zoek gegaan...

Reacties


1
Harry en Laura v.d. Salentein
12/12/2010 20:54
zie dat jullie in Peru zijn. Wij vonden het een prachtig land met veel leuke en interessante steden. We hebben ook de Inca Trail gelopen,4 dagen en geslapen in tentjes,fantastisch. Wensen jullie een heel gelukkig en voorspoedig 2011 en een heel goede reis. Harry en Laura

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »