Mali-Togo

zaterdag 14 mei 2016

DE VISA-LOTERIJ


Een wereldreis maken is niet alleen maar genieten, maar ook werken en afzien... Niet zo negatief Rini. Maar toch is een temperatuur van 45 graden overdag en 38 s'nachts niet echt lekker. Wat doen we hier eigenlijk? Nou, een visum voor Ghana halen! Eigenlijk was de planning dat we aan de stranden van Ivoorkust zouden zijn of misschien Ghana.

Maar ja, Ghana heeft zo zijn eigen regels. In Dakar horen we dat het visum aan de grens te krijgen is. Onderweg bericht een medereiziger dat dit helemaal niet kan. Guinee kunnen we niet in, omdat Ivoorkust de grenzen heeft gesloten i.v.m. ebola. Ook in Ivoorkust is een Ghana visum niet te krijgen. Dat houdt in, dat als we naar Ivoorkust willen, we eerst een Ghana visum moeten hebben. Of ‘eventjes' op en neer naar Dakar rijden. We hopen dat het in Mali, Bamako wel gaat lukken.

In the Sleeping Camel waar we logeren, zijn ze niet optimistisch, de een krijgt het wel en de ander niet. We doen ons best, maar het gaat niet lukken. Bij de gratie Gods kunnen we een kopie van het paspoort achterlaten, dan willen ze in Accra wel voor ons informeren. Ja hoor. Ivoorkust kunnen we dus wel vergeten. We moeten noordelijker naar Burkina Faso. Voorlopig niks geen strand dus. Het wordt alleen maar heter (zucht, pfff). In Burkina is de laatste optie om een visum te regelen. Zo niet dan kunnen we in ieder geval via Togo en Benin verder.

Bij the sleeping Camel komen ook veel politie en militairen, ook uit Nederland. We vragen tot welke grens we veilig kunnen rijden. Veel reizigers uit eerdere jaren reageren dat we toch ook Mopti en omgeving moeten zien. Maar 2011 is geen 2014 en 2014 geen 2016. Levensgevaarlijk daar, er wordt regelmatig geschoten, daar kun je absoluut niet naar toe is de mening van alle politie/militairen/bewoners. Ook wordt in het weekend door militairen gewaarschuwd, dat we niet naar de markt in de stad moeten, er is een waarschuwing afgegeven. (Later lezen we in de krant dat de dader van de aanslag op het Radisson hotel is opgepakt). Gelukkig doen Phil en Matt er van alles aan om het ons naar de zin te maken. We maken een boottocht op de rivier en op zondag wordt er stevig ingeschonken. (Happy Sunday). Vlakbij kunnen we gaan zwemmen in het zwembad van een ander hotel, ook even lekker.


BURKINA FASO

Tot voor kort was dit een van de stabielere landen in de regio. Ook hier doen islamisten kun uiterste best om het land in chaos te storten. Na de aanslagen in januari is het toerisme totaal ingestort. Veel mensen moeten het daar van hebben. Onderweg zien we veel armoede en weinig hulpverlening. Net als in Mali, zie je de grote landcruisers van de NGO's en UN hoofdzakelijk in de hoofdstad!


BOBO-DIOULASSO

Afgekort tot Bobo. Hier vinden we overnachting bij Auberge Awadi, op een beschaduwde plek onder de mango-bomen. Daar moeten we de auto niet onder zetten, want ze vallen op dit moment als rijpe mango's van de bomen. We willen de zonnepanelen heel houden. Deze bomen zijn een zegen voor dit deel van de wereld. Ze geven heel veel schaduw en overal zitten mensen onder de bomen, de mannen bij de mannen en de vrouwen bij de vrouwen. De vruchten worden opgevangen en dus verkoopt iedereen mango's aan de weinige toeristen en truckrijders.

Bobo is een leuke stad met een oude moskee (1850) die van leem en hout gemaakt is. De vervangende imam moet ons rondleiden, tegen een entreebewijs van 5000 CFA. Na afloop wil hij nog graag een extra fooi, maar daar beginnen we niet aan. Ook voor de oude stad met lemen huizen worden entreebewijzen verkocht (1000 CFA) en die is het zeker waard. Mensen willen hier graag op de foto, maar willen wel geld zien. Begrijpelijk misschien, maar Ronald wil geen ‘gemaakte' foto's maar uit het leven gegrepen. En zoals altijd, lukt het hem ook wel om leuke foto's te maken.

In Bobo krijgen we ook iemand die de auto wil kopen. Er wordt driftig gebeld, maar blijkbaar is de auto toch te duur. Terwijl Ronald een SIM-kaart koopt, heb ik op straat een heel gesprek. Er wordt me weer eens een ‘petit cadeau' gevraagd. Waarop ik zeg, dat we nu 2 jaar in Afrika zijn. Hoe vaak denkt hij dat we deze vraag al hebben gehad. Hij lacht, maar zegt tegelijkertijd dat hij vanmorgen niet gegeten heeft. Ik kijk deze stevige vent eens aan en moet lachen. Ik wijs op zijn buurman en zegt dat ie het een stuk beter kan gebruiken. Een grote grijns terug. Ook wil hij naar Europa en ik probeer uit te leggen, dat dit niet de beste tijd is. Maar Europa, dat is voor deze mensen net zo iets als de hoofdprijs van de loterij winnen. Hoop doet leven.


BEDELENDE KINDEREN

In elk land kom je ze tegen: bedelende kinderen. Uit principe geven we nooit iets, want dan stimuleer je dit fenomeen alleen maar. In de West Afrikaanse landen zie je groepen kinderen met bakjes om geld in te zamelen. Heel, heel vaak voor de moskee of de plaatselijke imam, maar ook andere religies kunnen er wat van. In Bobo fotografeerden we een bord, waar we het helemaal mee eens zijn.

Vert.: Kinderen uit bedelen sturen, heeft niets te maken met religie of cultuur, maar alles met exploitatie


NATIONAAL PARK

Halfweg Bobo en Ouagadougou (kortweg Ouaga) ligt een nationaal park waar ook een kampeerplek zou zijn. We gaan bij Boromo de weg af en komen via allerlei paden op de bestemde plek aan. Ongelofelijk! Een droomplek. Aan de rivier met een overdekte veranda, een werkend toilet en stromend water. En niemand te zien. We installeren ons en vragen ons af of er dieren in het park voorkomen. We denken eigenlijk van niet en in de hitte zullen we ze wel helemaal niet zien.

Ronald heeft veel last van de hitte. Ik ook wel, maar ik maak kleding en haren nat en na elk halfuur weer. Als ik terugloop zie ik ineens een bekende beweging...dat is toch een olifant! Of vergis ik me? Nee, het is een kudde van zo'n 20 olifanten. Ik roep Ronald en zijn fototoestel en we hebben een spannend halfuurtje. Daarna verdwijnt de kudde in de jungle. De eerste wilde dieren van West Afrika zien we in Burkina Faso.


OUAGADOUGOU

In Ouaga gaan we eerst even lunchen bij de Alliance Francaise, waar we buitengewoon lekker eten. Het zoeken naar een hotel hier valt niet mee. Dicht, niet goed, te duur voor het gebodene. Uiteindelijk komen we bij Les jardins de Koulouba waar ze een kamer met eigen badkamer hebben. En een zwembad.

Ook in Ouaga hebben ze zo hun problemen. In de regio is het erg droog, en het wordt er steeds droger. De elektriciteit die voor een deel door water wordt opgewekt, valt dus regelmatig uit. Ook de waterdruk kan zo maar weg zijn. Er zit water-rantsoenering aan te komen.

Bij het hotel komt een man, die allerlei dingen aan ons wil verkopen. Uiteindelijk vindt Ronald een armband, die hij wel wil hebben. En dus veel te duur koopt, maar hij krijgt er een ketting bij, die ik niet wil hebben. Even stress dus.
's Avonds komt er iemand langs die goede connecties heeft bij de Ghanese ambassade (zegt hij) en hij wil er ons wel heen brengen. De volgende morgen staat hij klaar... met een brommer! Hij brengt ons er één voor één heen. De brommer maakt onbestemde geluiden en ik hoop dat het ding het overleeft. Op de terugweg zullen we maar een taxi nemen.


DE GHANESE AMBASSADE

Als ik de regels voor een visa zie, ben ik somber gestemd. We moeten hier ‘resident' zijn, net als in Bamako. Ik heb een brief geschreven, zowel in Engels als Frans waarom we het visum niet in Nederland hebben aangevraagd. We moeten uitnodigingen van Ghanese hotels hebben. We hebben wel adressen, maar ik leg uit dat we met deze temperaturen wel een goed werkende airco nodig hebben en dat willen we graag ter plaatse kontroleren.

We kunnen de formulieren inleveren met de pasfoto's - dat is al verder dan we ooit gekomen zijn. Waarom we niet eerder in Afrika een visum hebben aangevraagd. Tja, als hij er nou om vrààgt, dan wil ik het verhaal van Dakar best vertellen. En ook dat we van medereizigers zò een aantal emails kunnen laten zien, die dat verhaal bevestigen. De aanvraag wordt in behandeling genomen na ontvangst van 70.000 CFA met de verzekering dat we het geld terugkrijgen, als de aanvraag niet kan worden behandeld. Dat is in ieder geval wàt. De afspraak is: als er morgen geen telefoontje komt van de ambassade, kunnen we woensdag de visa ophalen. Dat wordt een spannende dag.

We gaan terug naar het hotel met een taxi. In de meeste taxi's zitten meerdere mensen. Als Ronald zegt dat we een private taxi willen, worden er 2 taxi's aangehouden. De passagiers van de taxi's worden samen in een taxi gepropt en wij krijgen de andere. Als Ronald naar de bank is, koop ik mango's en mandarijnen. Er is geen wisselgeld, dus we krijgen meer dan we wilden, maar zo lossen mensen hier dingen op.

Bij het hotel horen we 's avonds dat er problemen zouden zijn met onze passen. Daar staat geen adres op en daarom is er moeite met de visa. Zouden de Ghanezen nou ook nog onze paspoorten willen veranderen? Uiteindelijk krijgen we het visum zonder veel problemen. Van Henri, een Zwitser die in het hotel is, krijgen we nog een contactadres mee en dat blijkt hard nodig.

We horen van Henri over een verdwijntruc van 120 miljoen euro t.b.v. de ontwikkeling van rijstvelden, waarvoor hij zaden en mest zou leveren. Van de 5 jaar zijn er 4 verstreken. De grond ligt er nog net zo bij, al het geld is weg. Wie het weet, mag het zeggen.


AAN DE GRENS

Ook met visum ben je niet zo maar Ghana binnen. Er wordt gecontroleerd op:
- ebola virus
- temperatuur wordt gemeten in oog - 34,5 graad??
- er moet weer eens een formulier worden ingevuld
- en het kontaktadres wordt gecontroleerd - de ambtenaar belt met het bedrijf van Henri en gelukkig geeft de man aan, dat hij ons kent. Vermoedelijk heeft Henri geweten, dat deze controle bestaat.
- Ook het carnet en de auto worden gecontroleerd en goed bevonden. Geen kosten voor een laisser-passer
- Opvallend punt vinden we dat er niet gevraagd wordt naar onze verzekering.

Pff, we zijn in Ghana... waar ze denken dat de heilige graal begraven is o.i.d.
We vragen ons af, waarom hier zoveel geld gespendeerd wordt aan het binnenhalen van toeristen als ze het zo moeilijk maken om het land binnen te komen. Kom je met het vliegtuig dan vragen ze ook hoteladressen en een retourticket!


TAMALE

Hier willen we overnachten en de volgende dag naar het Nationaal Park totdat we van een Nederlandse studente horen, dat er weinig tot niets te zien is. We besparen ons deze rit maar, het blijft toch 300 kilometer. Tamale zou de warmste plaats in Ghana moeten zijn, maar we hebben geluk, het is er heerlijk weer. De kamer met aircon van de RK kerk hebben we eigenlijk niet nodig, maar is wel goed. We maken kennis met een typisch Ghanees fenomeen. De prijs is inclusief ontbijt, voor 1 persoon! De ander moet gewoon betalen. Als ik de receptionist vertel, dat dit echt de allereerste keer is, dat we dit meemaken, krijgen we alsnog deze bonnetjes voor het ontbijt.
Op deze heerlijk zwoele avond eten we Indiaas op een terras. Het eten bevalt Ronald jammer genoeg erg slecht - hij krijgt buikgriep.


KOMASI

Wat een rampenplan deze stad! Als we geweten hadden, dat we zò lang over 250 meter moeten rijden (2 uur!!) dan was het de route naar het meer 100 kilometer verderop geworden. Midden in de stad houdt abrupt de weg op en de rotonde is veranderd in een bouwput. Er is geen doorkomen aan, omdat er ook veel taxi's geparkeerd staan. We komen heel laat in ons hotel aan waar Ronald direkt naar bed gaat omdat hij nog steeds niet in orde is. Het ontbijt voor 1 persoon is nu prima, want deze keer eet ik alleen.

MILLY'S BACKYARD

In Ghana is Milly's een begrip. Van oudsher is dit een overland-hotspot en we vinden er Heiko en Ursi weer terug. Maar overlanders in West-Afrika zijn een zeldzaamheid geworden en nu heeft de plek meer weg van een discotheek met kamers en een parkeerterrein waar we net wat ruimte vinden. Het is een lang weekend en de bevolking van Accra weet Milly's ook te vinden. Een drukte van belang dus en na 3 dagen en nachten herrie vinden we het welletjes. Er is een leuke bar en het terras boven zee is absoluut geweldig, maar deze kakafonie (van 3 kanten verschillende muziek) wordt ons te veel van het goede.


ACCRA

Hier moeten we weer eens een visum scoren, dit keer voor Benin. We kunnen het de volgende dag ophalen, maar om onbekende reden krijgen we een andere entry-datum dan we willen, 2 dagen eerder. We moeten 24 juni het land uit zijn. Als we op zoek zijn naar een nieuwe reserveband, zien we ineens de Togolese ambassade, waar we direkt stoppen. Ondanks het feit, dat ze gesloten zijn, krijgen we toch de visa, maar moeten extra betalen voor de snelle service. Het visum is ook te krijgen aan de zuidelijke grens, maar we willen eerst nog door het merengebied en daar de grens over gaan.

De band is een ander verhaal, dat gaat niet lukken. Wel eens gehoord van het verkopen van een band, zonder dat die gewisseld wordt en uitgebalanceerd? Dat doen ze in Accra! Dan maar niet. Maar Ronald maakt zich behoorlijk wat zorgen over de reserveband. In Nederland werd gezegd dat de band Zuid-Afrika nog wel zou halen. Ondanks twijfel hebben we dat toch gedaan, maar de gaten vallen er nu al in!

Als we in het winkelcentrum rondkijken, schrikken we van de prijzen. En geloof me, als Ronald in de supermarkt op zijn telefoon gaat nakijken of de koers wel goed is, dan is er echt wat aan de hand. Een lijstje: oploskoffie 15,50 voor 200 gram, muesli 8,--, een pot smeerkaas, 7,--. Yoghurt 3,-- per potje enz. Het water gaat hier per drup. Hoe kunnen de mensen hier dat betalen? Dat doen ze dus niet, die gaan naar de kleine kruideniers en wij dus ook. Dit is een winkelcentrum voor expats en ambassadepersoneel.

Voor het eerst sinds tijden kunnen we ook weer eens wild kamperen bij een restaurant (Next door) aan de andere kant van Accra. Heel rustig en de calamares is er lekker. De volgende morgen gaan we naar het prachtige merengebied waar we een paar dagen blijven. Bij de waterfall lodge komen we ons vaste medereizigers weer eens tegen. Als Heike en Ursi het Nigeriavisum kunnen bemachtigen in Benin, willen we samen door Nigeria gaan, rond de 24e. En dat valt niet mee, ze moeten eerst op bezoek bij de ambassadeur voor een interview. Laten we hopen dat ze het visum bijtijds krijgen.


GODSDIENST IN DEZE LANDEN

Zowel in Ghana als Togo wordt God van het kruis gebeden in allerlei soorten kerken. Van Pinkstergemeenten tot Baptistenkerken, R.K., Protestant, en allerlei

, die waarschuwen voor de komst van de duivel, het einde van de wereld enz. Op (vracht-) auto's teksten met: God bless you, Jesus = Love, Jesus= the way. En op reclameborden gecombineerd met allerlei reclame-uitingen, zoals Fashionhouse, Restaurant Huppeldepup.

Bij de waterfall Lodge horen we over een begrafenis van een jonge vrouw, die 7 maanden geleden was overleden. Al die tijd is ze bewaard gebleven in het mortuarium. Hoe belangrijker, hoe rijker, des te langer is de tijd tussen overlijden en begrafenis. Er schijnt al 12 jaar een ruzie tussen 2 families te zijn over de begraafplaats van een belangrijk stamhoofd. En al die tijd ligt de man in de vriezer....
De begrafenis van de jonge vrouw was niet alleen verdrietig, er werd ook nog muziek gespeeld tot in de vroege morgen.


Als we weer eens aangehouden worden voor een politiecontrole, krijg ik tot mijn verbijstering te horen, dat de agent mij als zijn moeder ziet. Die ontbijt voor hem moet klaarmaken. Op mijn antwoord, dat ik 2 zonen heb, die er absoluut anders uitzien, verklaart hij doodleuk, dat ik zijn moeder in Ghana ben. Ik weet zeker van niet, vertel ik hem resoluut en wens hem een goedemorgen. Het moet niet veel gekker worden.


TOGO

We gaan Ghana uit met weer invulling van papieren en gaan de grens met Togo over zonder veel problemen. Wli is een heel kleine grenovergang en voor het carnet moeten we in het volgende plaatsje naar de politie. Ronald legt weer eens uit hoe het carnet moet worden ingevuld en welk papier voor de douane hier is. Lomé, de hoofdstad doet aangenaam aan. We vinden een supermarkt met lekkere dingen voor schappelijke prijzen. We slaan eens flink in en zoeken een camping aan de kust. Chez Antoine is schitterend gelegen, heeft schone Afrikaanse (tot Ronalds verdriet) toiletten en ze hebben een buitendouche. We hebben het rijk alleen. Het weer is heerlijk door de koele wind van zee. Wat wil een mens nog meer?

Een atelier op niveau

 

VISA GABON/CONGO BRAZZAVILLE

Geen hoofdstad zonder visa-aanvraag. We gaan op weg naar de ambassade van Gabon. We worden ingeschreven, maar pas als Ronald andere (dichte) schoenen aan heeft gedaan. Tot vermaak van de portier ziet hij dat Ronald in de auto van schoenen verwisselt. De slippers van mij mogen wel. Ook korte broeken zijn uit den boze. We krijgen een nummer opgespeld en gaan naar de receptioniste en worden (vooruit waarom niet?) nog een keer in het grote boek ingeschreven. Dezelfde gegevens als in het grote boek buiten. We krijgen formulieren en vullen alles in met een aanvulling dat we op wereldreis zijn met onze eigen auto en nu nog niet kunnen zeggen wanneer we waar in Gabon zullen overnachten. Een kopie van het carnet en paspoort inleveren maar ook een kopie van onze Mastercard. Dat vinden we 4x niks, maar wat moet je? De volgende morgen kunnen we de visa ophalen.
Bij het Congolese consulaat (Brazzaville) is het helemaal lachen. Je komt via achteraf weggetjes in een omgeving waar je niet direkt een ambassade/consulaat verwacht. Het ding is dicht, maar we bellen aan en worden direkt geholpen. Afrekenen en instempelen en klaar zijn we! Als we hier ook nog een nieuwe reserveband vinden, die ze er direkt omleggen en helpen op het dak te krijgen, kan Lomé bij ons niet meer stuk.

Met Ursi en Heike plannen we onze reis naar Nigeria. Voor ons zijn er geen belemmeringen meer naar Namibië en Z-Afrika. We hebben onze vlucht naar Nederland geboekt vanuit Kameroen. Dat is nog een klein dingetje. Het visum in Kameroen kunnen we alleen maar aanvragen in Calabar, Nigeria. Dat schijnt geen problemen op te leveren. Maar op visumgebied is hier alles mogelijk. In Nederland vragen we dan Angola en DRC aan.

Reacties


1
Lieve
15/05/2016 10:59
Leuk verhaal en schitterend geschreven. Had je nu echt geen zin, Rini, om er een derde zoon bij te krijgen? 😂
2
Harry en laura
15/05/2016 11:49
Wat een verhalen weer, je zou van die formulieren een sik krijgen. Rini, je krijgt er wel makkelijk een zoon bij.😏
3
Annemiek
16/05/2016 21:00
Tsjonge, wat een toestanden! Maar gelukkig ook nog mooie dingen gezien. Congo/Brazzaville staat bekend om het illegaal kappen van (tropisch) hout en het witwassen ervan. De politie werkt er volop aan mee. Corrupt tot en met, dus het valt nog mee dat hij alleen je zoon wil zijn. Of stak er meer achter. Blijf voorzichtig tijdens het genieten. Groeten
4
Agnes en Hein
17/05/2016 20:30
bewonder jullie geduld om bij deze temperaturen toch de benodigde fomulieren bijeen te harken.In de jaren 70 van de vorige eeuw ontmoeten wij in Kenya een nederlandse dame die al twee jaar in Afrika rondreisde met een prachtig en zeer indrukwekkend paspoort van de melkbrigade van Joris Driepinter.
Misschien een idee?
5
YvonnevanderLaan.nl
21/05/2016 15:44
Wat een avontuurlijke reis maken jullie! Het wordt in ieder geval niet saai met al die toestanden voor een visum. Haha, die agent van die politiecontrole... die had wel humor in ieder geval. :)
6
Nico en Joska
22/05/2016 12:15
Hoi Ronald en Rinnie,

Mooi om jullie blog te lezen. Wij zijn net terug van 10 maanden zuid oost Afrika in een landcruiser en volgen jullie blog omdat we over een half jaar de west kant van Afrika naar beneden willen afreizen. Ik had een vraag: Je schrijft dat jullie t visum voor Angola en DRC in Nederland regelen...vliegen jullie dan terug naar nederland om dit daar te regelen en vervolgen dan de reis weer? Of sturen jullie de paspoorten op?

Met groet en dank voor het leesplezier,

Joska

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »