Masai Mara

woensdag 05 september 2012

NAIROBI

Jungle Junction is een trefpunt van overlanders en het is er dan meestal ook een gezellige boel. Iedereen hier heeft wel zijn verhalen. Ga je noord of zuid? is altijd goed voor de uitwisseling van allerlei nuttige informatie. Campings, garages, interessante plekken om langs te gaan enz. Omdat de grens met Ethiopië bij Moyale gesloten is, zijn veel reizigers geïnteresseerd in onze reis langs het Turkanameer. Er gaan er een aantal via die kant naar Ethiopië in konvooi.

We ontmoeten hier Ralph, een Duitser die 5 jaar geleden zijn rug brak bij een motorongeluk. Artsen gaven hem weinig kans, dat hij ooit nog zou kunnen lopen. Ralph loopt hier rond, zij het meestal op krukken. En hij reist nu al zo’n 4 jaar rond in Afrika, waarbij hij onderweg ook wel eens werkt als timmerman, zijn eigenlijke beroep. 

En dan de ouders, die rondreizen met hun kind i.v.m. zijn gezondheid. In West-Europa is het klimaat te nat en te koud voor hem.

Hier kun je ook je auto (laten) schoonmaken, repareren en voor langere tijd laten staan terwijl je zelf naar je thuisland terug bent. En daar staan er heel wat van. Een stel Zwitsers doet het andersom: ze halen hun auto 2 x per jaar voor een week of wat op en reizen dan met hun 4 kinderen door Afrika.

 

FYSIO

Ons verblijf hier staat in het teken van mijn schouder. Het is een raar verhaal, maar ik ben uit ons bed gevallen, met hoofd naar beneden. En we slapen er toch al een paar jaar in. Maar ja, slaperig hoofd, midden in de nacht... maar we zitten er mooi mee. Links niet zien en met rechts niets kunnen, grrr... Ronald is er knap druk mee. Ik krijg van Chris, de eigenaar het adres van een fysyiotherapeut. Die gaat niet veel verder dan een shock-therapie: afwisselend hete en koude pakkingen en een elektrische prikkeling. Er worden foto’s gemaakt en gelukkig is er niets gebroken. Ik vraag zelf dan maar om massage en er wordt een masseuse gebeld. Die ben ik vreselijk dankbaar want zij helpt mij voor een groot deel van mijn klachten af. Door al dit gedoe zijn we veel langer in Nairobi dan gepland.

In Nairobi zelf is niet gek veel te beleven: het Karen Blixen museum hebben we al gezien, de opvang van kleine olifantjes is meer iets voor kinderen. En kathedralen en musea hebben we al veel bekeken. Wel handig is de nabij gelegen supermarkt. Want eindelijk kunnen we onze voorraden eens goed aanvullen. Tegen stevige prijzen dat dan weer wel: een pot Nutella kost hier 5 euro en over een pak cereals moet je heel goed nadenken, want dat kost hier 10 euro! Kaas uit Nederland kost een klein vermogen, maar gelukkig is er ook een Keniase uitvoering van de Goudse kaas die aanzienlijk minder kost.

Het stevige volkorenbrood is ook genieten: weer eens wat anders dan het zoetige witbrood of de ethiopische injera (een sponzige, zurige pannekoek).

En we hebben hier internet, waarmee we eindelijk weer kunnen skypen en de familie weer eens zien en spreken.


NAIVASHAMEER

Na een dag of 9 stappen we op en reizen naar het Naivashameer, een oase van rust en een vogelparadijs. Voor 2 dagen dan, want in het weekend wordt hier het grootste muziekfestival van Kenia gehouden....en niet van Afrikaanse muziek, maar moderne muziek en bekende dj’s. Dat wachten we maar niet af.

Wij ontmoeten hier een stel Amerikanen en ongemerkt raken we aan de praat over de Amerikaanse verkiezingen. Politiek is altijd een heikel onderwerp, maar helemaal als mensen de kandidaten kennen...Zoals ik merk bij het verhaal over de man die beweert dat vrouwen niet zwanger kunnen worden na een verkrachting. Omdat deze man een persoonlijke kennis is, zullen hem wel vertellen, dat ze dit zelfs in Afrika van een Nederlandse te horen kregen....

 

MASAI MARA

Via Narok gaan we naar de Masai Mara, een meer dan verschrikkelijke weg (is het ooit zo erg geweest?). Onderweg komen er grote trucks voorbij denderen. Later horen we dat hiermee olifanten overgebracht worden naar het reservaat. Zo langzamerhand krijg je het idee dat al het wild naar de nationaal parken zijn overgebracht, waar ze tegen een fikse entree door toeristen kunnen worden bekeken.

We overnachten bij het River Camp, 20 km buiten het reservaat.In het Nationaal Park zelf moet je een forse toegangsprijs betalen en dus kamperen veel mensen buiten het Park. Daar hebben ze ook weer wat op gevonden: binnen een bepaalde straal moet je de toegangsfee ook betalen, want die liggen dan wel niet in het park maar wel in het reservaat...ja, ja.

Als we foto’s nemen van enkele Masai en Ronald print die uit, wil iedereen ineens ook op de foto. De beheerder van de camping verruilt direct zijn westerse kleding voor de traditionele dracht en wil ook een foto van zichzelf.

 

IN EN UIT DE MARA

Als we het Nat.park in willen, is dat zo’n 160 euro (24 uur) en de auto nog eens extra. De campings komen op 30/40 euro per persoon per overnachting. Maar een stel Masai wil ons langs de gate loodsen en er weer uit. We hebben er geweldige gidsen aan, dat wel en zien een heleboel wild. Alleen wilden ze zelf de toegangsprijs hebben, “voor de community”. Dat feest gaat niet door: we delen “de winst”.

  

In Jungle Junction was de vraag: welke migratie wil je zien? Er zijn er 2: van de wildebeesten én van de toeristen...Soms zijn er meer toeristen dan dieren. Een sheetah met jong weet niet waar ze heen moet om te jagen door alle auto’s die er om heen staan geparkeerd. Uiteindelijk springt ze op het dak van een auto en kijkt daar uit waar ze haar prooi kan vinden.

Een stel leeuwinnen doodt een wildebeest: direkt wordt het doorgegeven per mobiele telefoon. In een mum van tijd staat iedereen er bij en het klikt aan alle kanten. En zo gaat het door. Een heel verschil met onze eerste safari, jaren geleden. Toen werd er naar sporen gezocht en de gids wist in welk terrein hij welke dieren moest zoeken. We hebben toen ook een heleboel geleerd over de dieren en hun gewoontes.

 

Als we naar een andere camping willen rijden, moeten we eigenlijk door het Nat.Park en dat betekent dat we weer 80 euro per persoon moeten ophoesten. Maar nu betalen we een Masai 35 dollar en rijden om het park heen naar de camping. Die mannen verdienen aardig wat bij op die manier. Nauwelijks hebben we ons geïnstalleerd op Camping Aruba of we worden al weer benaderd.

Ronald gaat de volgende dag met E. op pad met onze eigen auto. Ieder de helft van de entree en nog het gidsen. E. en Ronald zijn meer dan 12 uur op pad, maar ze zien in elk geval de migratie van de gnoes over de rivier. Hij heeft er duizenden gezien, heel indrukwekkend. Zelf heb ik een heerlijk rustig dagje, dat heeft mijn schouder wel nodig.

Op de camping staan een stel Spanjaarden met problemen. Hun huurauto is in een slechte staat en die hebben ze voor 3 weken gehuurd én betaald. De garage wil niet eerder dan 1 of 2 dagen later iemand sturen om de auto te repareren. Ze hebben nog geen kwartier in de Mara rondgereden maar krijgen niets van de entree terug. We proberen ze te helpen met wat praktische zaken. Bijv. de bank bellen en de betaling blokkeren. Een safari maken met de auto’s en gids van de camping zo lang als de entree nog geldig is. Maar het is hun dag niet, het enige wat ze evt. kunnen doen is aangifte doen bij de politie. Als Ronald samen Juanto de auto goed bekijkt, is er werkelijk van alles mis. Om 2 mensen met zo’n auto de wildernis in te sturen, is bijna misdadig.

Beiden blijken osteopaat en willen me graag helpen bij mijn schouderklachten, geweldig! Nou ja, ik schrik behoorlijk als hij mijn nek “kraakt”. En ik krijg oefeningen die ik elke dag moet doen. Het zal wel even zal duren voor het helemaal over is. 

 

DE PARKRANGERS

Net na het ontbijt worden we verrast door het bezoek van een ranger. Hoe we het park vinden....blijkbaar is onze auto toch gespot. Ik ga direct naar de receptie om af te rekenen, terwijl Ronald de auto klaar maakt voor vertrek. Volgens de beheerder moeten de rangers zich eerst melden bij de receptie, maar hij komt met een paar minuten langs. Omdat de ranger belt met collega’s nemen we het zekere voor het onzekere en zijn maar weggegaan, zelfs zonder afscheid van Lorena en Juanto.  

We gaan op weg naar Kisimu en Oeganda.        

 

 

Reacties


1
Annemiek
06/09/2012 22:15
Hallo Rini en Ronald,
wat een verhalen weer en wat prachtige foto's. Vooral die olifant is heel mooi en de foto's van de Masai in hun kleurige kleding en uitgelubberde oren. Wel jammer dat de dieren door de toeristen in het nauw gedreven worden. Het moet niet gekker worden! Heel veel sterkte met je schouder. Zulke dingen gebeuren nu eenmaal. Hier is het genieten van mooi nazomerweer en van de paralympics. Ik heb bewondering voor die mensen en ze moeten het met heel wat minder zendtijd doen dan de Olympische Spelen, maar onze Nederlanders doen het heel goed. Ze winnen meer medailles dan van te voren gehoopt. Veel plezier verder en blijf schrijven! Hartelijke groet Annemiek
2
Harry en Laura v.d Salentein
07/09/2012 15:57
Beste Ronald en Rini, wat een verhalen weer. We herkennen wel veel van de safari's, het lijkt wel of het hoe langer hoe drukker wordt.Zeker in de Serengetti en Masai Mara. Beterschap met je schouder. groetjes Harry, Laura
3
ric
15/09/2012 11:17
Ha Ronald en Rini,
De verhalen worden steeds beter naarmate jullie zuid Afrika naderen.
Mijn Zuid Afrikaanse vriend is een paar dagen terug even op visite geweest op Les Farges en ik heb een uitnodiging om een tripje met hem te maken naar Namibia, Angola en Botswana.
Hier alles goed en we amuseren ons prima
gr ric&Mariejose

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »