MATO GROSSO

vrijdag 27 augustus 2010

ILHA DE BANANAL

Sommigen dingen zijn te krankzinnig voor woorden en dit verhaal is daar een goed voorbeeld van. Ilha de Bahanal is een eiland in een rivier, zo groot als Israël met regenwouden en wetlands. Tegelijkertijd is het een indianen- reservaat. Zij bepalen wie er wordt toegelaten.

Als we aan het eind van de middag bij een bar aan de rivier eindigen, blijkt dat we met de auto moeten oversteken. Daar aangekomen, blijkt er geen weg te zijn op het eiland. De medewerking bij de aanwezige indianen blijkt nul komma nul. En dus draaien we maar weer om. Bij het barretje proberen ze ons de weg uit te leggen, maar dat lukt niet erg. We komen op het terrein van anderen en draaien maar weer om en nemen de geasfalteerde weg


.

Kijk, dat was nou pas echt fout. We rijden en rijden, de weg wordt steeds beroerder en er staat nergens een bord en ook de kaart c.q. navigatiesysteem laat het afweten. We moeten naast de weg overnachten. Als we de volgende morgen weer op pad gaan, rijden we tegen een hek aan van een fazenda. Nee, we moeten weer helemaal terug, naar het begin.

We besluiten nog 1 poging te wagen. En waarachtig, dit keer gaat het lukken. We moeten wel 40 reais betalen als entree en ook nog 20 reais voor de gids, die ons de weg gaat wijzen. En weer gaan we de rivier over. We laten het toegangsbewijs zien en het wordt goedgekeud..... We gaan op weg, nou ja weg ..het lijkt op Top Gear in Bolivia of zo. Als we een uurtje gereden hebben, komen er 2 indianen op een motor ons achterop rijden. Of we een van hun mee willen nemen. Nou ja, waarom ook niet denk je dan.

Nou bijvoorbeeld omdat hij vindt dat we moeten opschieten. En helaas begrijpt hij niet : dan ga je maar lopen..... Dan rijden we een fietser achterop. Hij spreekt vloeiend Engels - hij heeft praktisch geen water meer en moet nog een 50 km...en wil dus ook meerijden.Met fiets. En weer gaat de achterklep open. De indiaan eruit en de fiets erin en daarna weer 2 man erin. Wel makkelijk is dat Luis nu kan vertalen. Zo steken we er nog wat van op. Bijv. dat de indianen een eigen rechtsspraak hebben en niet voor enig delict veroordeeld kunnen worden door de Braziliaanse overheid. Ook spreken veel indianen alleen maar indiaans. Op dit eiland wonen 2 stammen, de Javaes en de Karajas. Ze zijn beschilderd met stamtekens en leven van vissen en wat verbouw van groenten en het uitkleden van argeloze toeristen

.

We kijken rond in een indiaans dorp (wat een bende) maar zien ook hoe een dak gemaakt wordt van palmbladeren. We mogen hier zelfs foto's nemen. Als we het maar snel doen, want onze indiaan moet door!, zo maakt hij duidelijk. We steken nog een paar rivieren over en dan stuiten we op een stel dronken indianen op weg met een vrachtauto. Hun houding is redelijk vijandig. Geen foto's nemen! Dan blijft de auto steken midden in de rivier. En dus....juist ja! Als we die ochtend nou eens niet naar het Ilha waren gegaan? Enfin de auto ervoor en de lier uit en langzaam komt het oude beestje op het droge. En hiervan mocht ik een paar foto's nemen



Er is daar ook een milieutechnisch bedrijf aan het onderzoeken hoe lang het duurt voordat de natuur zich weer herstelt na een bosbrand. Vast nuttig, op dat moment zijn er al zeker 3 die we zien. Hier horen we "indianenverhalen" over jagende jaguars in maar liefst 3 kleuren. Vanuit een boom is er een in een boot gesprongen en de man heeft het niet naverteld. Ik krijg een levendig beeld van een jaguar die bij ons op de tent springt. Verder moeten we oppassen voor cobra's en in de rivier zitten piranha's. Leuk eiland, wat doen we hier eigenlijk?

Zij delen de lunch met ons en Luis. De indiaan wil niet, die heeft haast en wijst maar weer eens op zijn horloge. Hij is een federaal veiligheidsbeambte en zal wel wat heel belangrijks moeten doen, denken wij.

Wij leveren hem uiteindelijk af in zijn eigen dorp bij de hut voor waar vrouw en kinderen al staan te wachten. Ja, we vragen ons inderdaad wat af. Er wordt ons via Luis duidelijk gemaakt, dat het eigenlijk niet de bedoeling is om zonder meer over het eiland te rijden en te kamperen. Je hoort een indiaanse gids in te huren en eigenlijk komt het erop neer, dat de indianen zo veel mogelijk geld van de bezoekers proberen los te krijgen. Dat blijkt ook bij de ferry aan de andere kant naar het vasteland. We moeten woekerprijzen betalen.Je betaalt om er op en om er af te komen.

Een waarschuwing voor iedereen: laat het eiland maar aan de indianen!
MAAR een ervaring is het wel. En anders, neem een gids.


SAO FELIX

Sinds meer dan een week hebben we ons alleen maar in rivieren kunnen wassen. Een douche lijkt ons geen overbodige luxe. We overnachten in een hotel waar we ook eindelijk wat emails kunnen versturen. En gaan met Luis op weg naar zijn familie een kilometer of 70 verderop over een onverharde weg...ze noemen het hier koeienribben en dat klopt aardig. We hotsen weer heel wat af, maar komen uiteindelijk aan bij een oom en tante van Luis die hier een farm van 10000 ha hebben. Ook zijn oma is er en iedereen sluit "de verloren zoon" in de armen. Ook wij worden hartelijk ontvangen.     


HET BOERENLEVEN

Het blijkt een hard bestaan. In de droge tijd is er vaak te weinig water en het is hier rond de 40 graden. In de natte tijd is het nog warmer en is er water in overvloed.  Vroeg op en vroeg naar bed. Geen internet en nauwelijks TV. Toch hebben Gino en Anna hier heel bewust voor gekozen, beiden zijn dierenarts en komen uit Sao Paolo en houden hier koeien en paarden.
Ze hebben twee kleintjes, waarvan 1 ding al heel zeker is: ze gaan niet naar de dorpsschool. Dat houdt in, dat over een paar jaar Anna met de kinderen in Goiana gaat wonen en Gino 14 dagen in Goiana en 14 dagen op de farm. Petje af!

De volgende dag gaan we naar de buren, die ruim 40 kilometer verderop wonen. Iets om over na te denken: je woont in Utrecht en je naaste buren in Amsterdam....

Op het land liggen daar 2 meren van 20 en 30 ha. We krijgen vis voor bij de lunch en mogen blijven zo lang we maar willen! We nemen afscheid van Luis en zijn familie, en krijgen nog even het volgende mee: we moeten schuifelen als we het water in gaan, want als je op een bepaalde vis gaat staan, kan hij bijten. Ook zitten er kaaimannen ( maar een metertje of 4)  en die komen pas heel laat in de middag. En we moeten strakke badkleding aan vanwege de penisvis. Hé??! Bestaat die echt? Altijd gedacht dat dat een broodje Aap verhaal was!! Wees eerlijk: een vis die op de geur van urine afgaat en naar binnen zwemt, daar eitjes legt en waar je alleen maar van afkomt door een operatie! Ronald neemt geen enkel risico met de edele delen en trekt twéé zwembroeken over elkaar aan. Verder zitten er ook nog piranha's maar daar hebben we geen last van. Als je maar geen wondjes hebt...mm ze maken het hier wel aantrekkelijk!




De rest van de familie komt 's middags nog even langs met rijpe caju's, heerlijk fruit. Jammer genoeg spreken ze alleen maar Portugees en dat maakt de communicatie niet eenvoudig. In het meer wordt gevist en gevliegvist door Ronald en de buurman. Als ze aan het eind van de middag weggaan, komen de kaaimannen buurten. In het licht van de lantaarn zien we de ogen oplichten en de piranha's omhoog springen.

We hebben nog maar een paar weken en dan loopt ons visum af en we moeten nog naar de Pantanal. Anders waren we hier zeker nog een paar dagen gebleven maar we moeten echt verder.


NAAR CUIABA

Deze plaats ligt meer dan 1000 km verder - we rijden dan ook wel even. Het eerste stuk is nog onverhard, daarna volgt gelukkig asfalt. En dit is een sàài stuk, alleen maar grote landerijen met katoen, soja e.d. Regelmatig zien we felle branden en rookwolken. Op een gegeven moment is het zelfs zo erg, dat de zon verduisterd wordt door de rook. En deze branden ontstaan wel eens spontaan, maar worden ook aangestoken....We overnachten eenmaal in een hotel en een keer op een camping  bij Barra do Garcas, een soort grensplaats tussen Goias en Mato Grosso. Ronald leert hier Braziliaans poolen en de campingeigenaar somt de aantrekkelijkheden van Barra op. Maar een thermas en een sauna bij temperaturen van 40 graden kunnen ons niet echt in de verleiding brengen.


CHAPADA DOS GUIMARAES

We rijden Ciuiaba binnen door werkelijk een muur van vuur. Links en rechts van ons staat het land in de brand. Zowel voor als achter ons rijden vrachtwagens, we kunnen alleen maar doorrijden en het beste er van hopen. We staan een paar angstige momenten door.

We hadden ons veel voorgesteld van de Chapada dos Guimaraes maar dat valt nogal tegen. Bij de toeristeninformatie blijkt dat het park afgesloten is en dat je er alleen met een Portugees-sprekende gids in kunt. Daar hebben we niet veel aan. Verder houdt ze vol dat er alleen midden in het stadje een camping is, terwijl we vlak voor het park ook een camping hebben gezien.We krijgen alleen een soort schematische kaart, waar we weinig aan hebben. Je moet gewoon met een gids, punt uit.

We komen onverwachts Dagmar & Dieter tegen, die we het laatst in Ushaia zagen. Dat is weer even gezellig. Ook zij houden dit park voor gezien en rijden naar Rio. Wij proberen via een omweg in het park te komen. We stranden bij Agua Frias, waar de mensen ons vriendelijk vertellen dat ze ons wel de weg willen wijzen, maar dat het park is afgesloten. We moeten inmiddels wel ergens overnachten en we worden verwezen naar Lagoa Manso. Heerlijk rustig onder de volle maan...Alleen de volgende morgen komt de ferry aan, als we net aan de koffie zitten. We knikken de goegemeente eens minzaam toe.


BOM JARDIN

Een mooie folder kan zeer misleidend werken... Er zouden allerlei aktiviteiten plaatsvinden in Bom Jardin aan de rand van de Chapada. We rijden en rijden en komen er rond half drie aan. Dan blijkt dat een aantal grotten met meren zijn afgesloten vanwege het een of ander. Voor het zwemmen met de vissen wordt een bedrag van 100 reais gevraagd. Allemachtig, da's schrikken. Ronald gaat onderhandelen en regelt een package-deal. Overnachten, diner en ontbijt en drankjes incl. Vooruit dan maar. We vermaken ons wel, maar als we het van tevoren hadden geweten, dan waren we hier nooit aan begonnen. De volgende dag snel op weg richting Pocone, de poort van de Pantanal.


PFFF

Inmiddels zijn we dus al een dag of wat aan het sjouwen zonder veel op te schieten. Bovendien komen we nu niet meer in het gebied tussen Cuiaba en de Chapada, waar in ieder geval rivieren en valleien liggen. Dit alles begint zijn weerslag te krijgen op ons humeur. We worden kortaf en kunnen weinig van elkaar hebben. Dat hebben we nog niet eerder meegemaakt. Het wordt tijd om rust te nemen. En dat doen we langs


DE TRANSPANTANEIRA

Een weg van Poconé naar Ponte Joffre met een 120 bruggen van een kleine 140 kilometer die diep de Pantanal ingaat De Pantanal zijn de grootste wetlands ter wereld - 210.000 km2 en is daarmee bijv. 20 keer groter dan de Everglades.




Je moet zowel heen als terugrijden, de weg is nooit afgemaakt door protesten van de milieubeweging.. In eerste instantie denk ik dat de beesten hier gefokt worden, zoveel zien we er hier tegelijk. Dat heeft natuurlijk te maken met het droge seizoen en alles concentreert zich dan op het laatste beetje water dat er is. Kaaimannen liggen hier mannetje aan mannetje en het stikt hier van de vogels. Als vis moet je hier niet zijn. Ook de capybaras zien we weer, de reuze-marmot.

We overnachten bij een camping van pousada Araras. Op de pousada zelf vielen we behoorlijk uit de toon. We zien er behoorlijk verreisd uit.  Alleen onze kleding al. De andere gasten dragen nieuwe jungle-kleding, zo uit het plastic. Allemaal staan ze met de camara rond dezelfde boom... Nee, dan zitten we er op de camping beter bij. We staan er helemaal alleen onder een boom met een nest met jabiru's (op het punt van uitvliegen) en de araras en toekans enz. komen een kijkje bij ons nemen. Wie bekijkt eigenlijk wie??


DE WAS

Valt niet mee met de hand, zeep en borstel. Ik had gewaarschuwd moeten zijn, want de rode laag stof op de auto valt er ook niet af te krijgen. Daar moet eerst de hogedrukspuit op. Mmm, zou misschien ook een idee voor de kleren zijn. Ik poets en boen en uiteindelijk moet het maar genoeg zijn. Laten we het zo zeggen: het is misschien niet schoon, maar het kàn ook niet meer vies zijn.
We moeten maar heel snel een goede wasserij zien te vinden. Na de was volgt een heerlijk koude douche en een uitrustdag. Eindelijk. Nu alleen nog even de website op internet zien te krijgen...



Reacties


1
corrie couperus
29/08/2010 11:30
Wat een bizar verhaal van die indianen. financieel weten ze wel van wanten.
Ik heb de penisvis gegoogled. Ja, die bestaat echt! Nooit geweten en nooit van gehoord.
Dit was echt een spannend relaas. Prachtige foto's van prachtige vogels. En wat ziet jullie auto er uit!!!
liefs,
Corrie
2
Corry Koedam
29/08/2010 13:41
Nou,nou wat een belevenissen, elke week zit ik gespannen jullie verslag te lezen en het wordt steeds spannender, willen jullie niet te veel risico's nemen vooral wat vissen en dieren betreft, de bevolking zoals de indianen kunnen jullie wel aan. Maar ik ben wel jaloers op juliie wat jullie allemaal te zien krijgen, al die prachtige foto's die ik uitvergroot bekijk. Geweldig!!!!.
Ben ook weer een paar weken in Doorn geweest op de honden gepast
Verder nog veel reisplezier, groetjes Corry
3
Coen
01/09/2010 03:40
Heya Cruisers,

We zijn eindelijk onderweg, ik schat nog twee dagen rijden voordat we de grens met Brasil kruisen. Jullie moeten denk ik weer helemaal terug via Cuiaba, of slaan jullie het zuiden van de Pantanal over? Anders ontmoeten we elkaar in Corumba of Campo Grande?

Groets
Coen

www.landcruising.nl
4
Corry Koedam
03/09/2010 14:07
Wat is mijn mailtje raar doorgekomen,ik hoop dat jullie dit wel begrijpen,dat dit ik d dit niet zo geschreven hebt. Groetjes Corry.
5
Paulo Henricche
03/09/2010 21:45
HEllo!.
Espero que vocês tenham gostado das biodiversidades do nosso estado..

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »