MYANMAR IN SNELTREINVAART

donderdag 12 juni 2014


VIPS IN BIRMA


Bij de grens staat een lange rij mensen. Ronald geeft mij het carnet om terwijl hij een plek zoekt voor de auto. Ik vraag 2 x of dit; de goede rij is. De man kijkt en wijst me verder. Immigration - dat lijkt me stug, maar ik vraag toch maar eens. Daar krijg ik geen spijt van. De man laat de rij voor wat het is en helpt me verder. En stempelt ook de passen.

Ook aan de Birmese kant gaat het van een leien dakje, want het visum hebben we al. Daarna rijden we door naar het checkpoint waar we onze begeleiding moeten opwachten. Daar komen we niet verder, we moeten terug. We wachten op de parkeerplaats en de auto komt een half uur te laat. Zij hebben gewacht bij de grensovergang! In Myanmar mogen geen buitenlandse auto's rijden, behalve als je er fors voor betaalt en dat ook nog maar zeer spaarzaam. Je krijgt daarvoor een begeleidende auto (met zwaailicht en sirene!!) met drie man sterk.

Voor het grensgedeelte zijn dat er zelfs 4, een gids Michael, de chauffeur Yoh, de betaalmeester die door ons direkt Financeminister of CFO wordt genoemd en een spion, die na 1 dag afhaakt. Het belooft in ieder geval een memorabele reis te worden.

De douane en alle tollgates, checkpoints worden direkt voor ons geopend, sommigen staan zelfs stram in de houding. Het eerste gedeelte is afwisselend open op even/oneven dagen en is volgeladen met auto's (de Birmese highway). Wij gaan er met sirene full speed langs, want we moeten op tijd zijn bij het hotel. Doodjammer, want er is veel te zien. We hebben uitgelegd gekregen, dat auto's aangeven met de richtingaanwijzer, aan de achterliggende auto's dat er ingehaald kan worden. Dus niet als je zelf wil inhalen. Even wennen. Er wordt hier rechts gereden, in tegenstelling met de buren, waar de auto's vandaan geïmporteerd worden. Het stuur zit dus voor iedereen aan de ‘verkeerde' kant, behalve voor ons dan.

Onderweg worden we nagezwaaid en soms met open mond nagestaard door de plaatselijke bevolking. Ook bij restaurants/cafés e.d. staan we in de belangstelling. De auto is natuurlijk ook een trekker, die weer van alle kanten is gefotografeerd. In dit jaar zijn er 120 mensen met eigen vervoer door Birma gekomen, allemaal in groepen. Dat hebben we ook geprobeerd, maar vanuit Thailand was er geen groep samen te stellen.


GOLDEN ROCK

Is onze eerste bestemming. We moeten de auto parkeren en verder op de laatste vrachtwagen omhoog. De plaatselijke bevolking moet ook wat verdienen. En ook hier: vol bestaat niet, dus opgestapeld vertrekt het ding naar Mountain Top hotel waar we overnachten. Bij het uitstappen sta ik gevaarlijk te zwaaien op de wankele trap die nergens vast staat. Ronald en gids vliegen er heen om het ding vast te houden en ik ben blij als ik veilig op de grond sta.

De Golden Rock is in mist gehuld wat erg jammer is, maar Ronald maakt toch nog goede foto's. Er is een hele legende aan verbonden: de steen zou 2 haren van Boeddha bevatten. Die kon de bevolking alleen krijgen als ze een steen met het hoofd van Boeddha konden vinden, dat is dus deze steen geworden, die beplakt is met goud. Hij staat volkomen in evenwicht en is de belangrijkste plaats in heel Myanmar.

Het hotel hanteert westerse prijzen, kwaliteit is prima. Alle accommodatie en eten/drank is al betaald, behalve de sterke drank. Als Ronald de gin-tonic moet afrekenen, krijgt hij een rekening van 17 dollar!! De financeminister betaalt de tonic, maar voortaan eerst maar even op de prijskaart kijken.

Volgens Michael zijn de Birmezen net zo nieuwsgierig naar ons als wij naar hen; in ieder geval zijn het ontzettend vriendelijke mensen. Alle vrouwen zijn beschilderd met gele verf ook jonge meisjes. Dit is mode en beschermt tegen de zon. Mensen hebben geen familienaam, maar alleen voornamen. Los van elke schaduw, noemt Michael dat. Klopt het? Aung San Suu Kyi lijkt met nogal een mondvol als alleen voornaam.


NAAR HET INLAYMEER

De 2e dag kunnen we meer stoppen maar is er niet te veel te zien. Als Ronald een foto wil nemen, rijdt hij de auto naar de kant en prompt in de prut en goed ook! Direkt stop er een busje, die ons er onder grote belangstelling wil uittrekken. Dat gaat niet lukken. De begeleiding is op zijn schreden teruggekeerd en er wordt een vrachtwagen aangehouden, die aan de gang gaat en met 1 ruk staan we weer op de weg.

Onderweg zien we veel van het land. De Birmese bevolking met de karakteristieke punthoedjes, schoolkinderen in uniform, fleurige kleding van de Hindoe-bevolking, van origine uit India en mannen met lungi, zeg maar een soort sarong. 

Ossenwagens met landbouwprodukten - 70% van de bevolking werkt in de landbouw en alles gaat handmatig. Trouwens, niet alleen de landbouw; we komen mensen tegen, die zelf asfalt maken in een oliedrum en zelfs het asfalt van de weg met de hand repareren. Stenen bikken, greppels graven, grote keien voor de zijkanten van het wegdek, vrachtwagens vullen - alles, werkelijk alles gaat met de hand. Pas bij grotere plaatsen wordt hard aan de infrastruktuur gewerkt met machines.

In het hotel onderweg worden we onthaald - mensen buigen als knipmessen en de bediening blijft overal in de buurt. Bij het eten wordt alles gebracht en aangegeven met buigingen, om gek van te worden. Het eten is heerlijk. Er is een groot zwembad bij het hotel, waar we gebruik van kunnen maken voor 5 dollar; het wordt door meer hotels gebruikt. Na heerlijk gezwommen te hebben, komt de manager melden, dat we gratis mogen. De kamers hier zijn goed, al is de badkamer uitgerust met een wastafel, waarvan het water weer over je voeten stroomt. Bij het afscheid staat het hele personeel opgesteld en de manager hoopt ons volgend jaar weer terug te zien.


AMBASSADEUR VAN NEDERLAND

Van Michael begrijpen we dat de vergunning om door het land te mogen rijden met onze auto is ondertekend door de president zelf. Vandaar dat alle poorten voor ons worden geopend, er zelfs regelmatig gesalueerd wordt. Bij controle in een plaatsje door immigratie/douane en politie van alle papieren, worden we eerbiedig toegeknikt. Rijden met buitenlands kenteken is in dit land verboden en als je dan toestemming van de president hebt...ook bij het hotel bij Lake Inlay denken ze daarom dat ze met belangrijke mensen te maken hebben. Wij worden aangezien voor de ambassadeur en zijn vrouw. Het hotel weet niet of ze genoeg beveiliging hebben. Dus heeft Michael daarop geantwoord, dat we low profile reizen. Ja, ja. Op een bepaalde manier ben je als Nederlander in het buitenland natuurlijk allemaal ambassadeur van je land, maar zo zout hebben we het nog niet eerder gegeten...


INLE/INLAY MEER

Hier hebben we een heerlijke dag compleet met boottocht over het meer. Michael heeft een heleboel te vertellen. Hier leven de mensen letterlijk op het water. Ze oogsten wier van het meer en zetten dat met stokken vast, hierop komt een laag klei van zo'n 1,5 meter hoog waarop ze hoofdzakelijk tomaten telen. Op deze drijvende tuinen staan hutjes waar ze overdag verblijven als ze op het land werken. Ze wonen in de dorpjes aan de oever van het meer, in huizen die hoog op palen staan. Onder de huizen liggen de boten.

De vissers van het meer zijn beroemd: ze roeien met hun voeten. Ze zetten korven in het water met netten eraan en met een stok slaan ze rond, waardoor de vissen in het net zwemmen. Ook het wier wordt met de boten vervoerd. Inmiddels wordt er ook ‘bijverdiend' door het demonstreren van hun vak.

Het toerisme begint hier flink te groeien; de eerste ressorts worden al gebouwd en er zijn diverse restaurants op het water. In één daarvan hebben wij een menu van de plaatselijke vis. Verder zijn er uiteraard de onvermijdelijke souvenirwinkeltjes. Plus de ateliers van de smid, zilversmid en als topper de weverij van m.n. de lotusbloemen, die uniek in de wereld is. Van de stengels worden draden getrokken, van de draden gesponnen en dan worden er lappen van geweven, soms in combinatie met zijde. Het resultaat heeft wat weg van linnen maar wordt steviger met wassen. Een sjaal van 100% lotus geweven, kost zo'n 100 dollar! En ik ben al geen sjaaltjesdraagster. Michael koopt er een sarong die hier door mannen en vrouwen wordt gedragen. Daar zie ik ook wel wat in en ik vind een leuk exemplaar. Onbetaalbaar in lotus, maar in een mooie kwaliteit katoen. Afdingen kan niet, er zijn vaste prijzen, zoals in bordjes in alle talen op de muren staat, ook in het Nederlands.

Als we naar het atelier gaan, is er niets te doen. Wat blijkt? Er is een huwelijksceremonie aan de gang. Maar: business as usual - er komen direkt een aantal dames om ons alles te laten zien. Michael regelt dat wij naar de ceremonie mogen kijken. Bruid en Bruidegom zitten op de grond en nemen (al een uur) de cadeaus in ontvangst. Ook wij moeten ze geluk wensen, dat is de gewoonte.

Met de boot varen we langs een tempel, waar ook de boot ligt waar 1x per jaar alle boeddha's naar de dorpen worden gevaren - een 2 weken durende ceremonie in oktober waar een jaar van tevoren al voor geboekt wordt. Rond 1965 is de boot gezonken en lagen de gouden boeddha's op de bodem. De ceremonie werd afgelast en 4 boeddha's werden aan land gebracht. De 5e boeddha kon niet gevonden worden maar is op miraculeuze wijze zelf aan land gekomen met wier om het beeld heen. De beelden zijn van hout maar worden beplakt met 24 kt goud.

In de tempel staan de 5 boeddha's gezamenlijk opgesteld, maar de 5e boeddha blijft altijd aan land. De boeddha's zijn inmiddels zo vaak beplakt dat de oorspronkelijke vorm nauwelijks nog te zien is. Ook onze gids en Ronald gaan er naar toe, voor vrouwen is dat verboden!!

Dan is er nog een tempel met de springende kat. Nou ja, niet meer want dierenorganisaties hebben er voor gezorgd, dat dit werd aangemerkt als dierenmishandeling. Springen door een hoepel met vuur gebeurt dus niet meer. De katten lopen er nu vrij rond - de monniken trainen ze niet meer.

In deze tempel staan een aantal boeddha's opgesteld van ruim honderd jaar oud in een heel andere stijl - lakwerk gecombineerd met mozaïek van glas. Erg mooi.

Tot slot varen we door en langs de drijvende tuinen, een staaltje van menselijk vernuft. Hier wordt hard gewerkt om de tomaten voor bijna het hele (!) land te verbouwen, die dan ook weer met de boot aan land moeten worden gebracht.

 

BAGAN

De volgende plaats waar we heen gaan, alweer een dag rijden. Het hotel dat voor ons gereserveerd is, ziet er niet uit. De airco heeft duidelijk zijn beste tijd gehad, de krappe kamer, geen zwembad, wat zelfs geen wastafel. De mannen zoeken een ander hotel voor ons, waar we wel blij van worden. Maar de reservering is gemaakt dus ze slapen er nu zelf. En inderdaad, de airco werkte niet, dus erg wakker zijn ze niet de volgende morgen.

Marco Polo noemde Birma het gouden land - en het kan niet anders, dat hij hier heeft rondgelopen. Overal blinken de torens van de stupa's en tempels je tegemoet. De gids zegt dat het 24 kts goud is; dat lijkt ons ongelofelijk. Maar je kunt overal bladgoud kopen, dat op beelden geplakt wordt. Het wordt zelfs gegeten want het is een medicijn tegen allerlei kwalen. En het wordt gebruikt als gezichtsversiering. De tempels dateren uit de 11e eeuw en zijn in heel goede staat. Muurschilderingen zijn soms met pleister weggewerkt om nieuwere te verkopen aan religieuze mensen. 


We hebben alleen tijd voor de highlights, maar Michael weet ontzettend veel te vertellen zowel over het boeddhisme als de tempels zelf. We zien er de eerste nonnen, in rose gekleed. Monniken lopen overal langs de straten, van heel klein tot heel oud. Bij sommige kleintjes denk ik: nog eerder, dan halen ze ze uit de wieg...

Na de lunch aan de rivieroever is er tijd om te relaxen, hard nodig met deze temperatuur. Blootsvoets over marmeren en stenen vloeren lopen, gaat gewoonweg niet onder de hete middagzon. Eind van de dag gaan we de tempels bij zonsondergang zien. 's Avonds gaan we naar een poppenvoorstelling gecombineerd met een diner. We zijn wat laat voor de voorstelling waarvan we niet alles meemaken, maar het eten is heerlijk. 


POLITIEK

Michael is een wandelende encyclopedie, vooral wat de politiek aangaat, die zijn warme belangstelling heeft. Er is op dit moment een beperkte democratie, voorzover je dat zo kunt noemen. De militairen hebben het land nog stevig in handen, want elke wetswijziging kan alleen maar doorgevoerd worden met instemming 75% van de stemmen. Aangezien de militairen 30% van de zetels hebben, zullen echte veranderingen nog wel even op zich laten wachten. De namen Myanmar en Yangon zijn militaire uitvindingen en niet geliefd bij de bevolking die nog steeds Birma en Rangoon gebruiken. Een minister heeft over TV gezegd, dat bedragen tot 300 dollar geen corruptie zijn (!) en dat je van 3000 kyat (€ 2,10) per dag kunt leven, tot hilariteit van de bevolking, die wel beter weet.
Wel zien we veel van de National League for democracy, de partij van Aung San Suu Kuy, zoals foto's van haar in cafés, restaurants etc.

Sommige wegen kunnen we niet rijden, daar wordt geen permit voor gegeven. Zo is er een snelweg naar een stad, waar de bevolking voor 80% uit militairen bestaat. Er liggen wegen waarop vliegtuigen kunnen landen. En er zijn tal van legerbases. Er wordt in dit land 60% van het BNP uitgegeven aan het leger met buren als Thailand, China en India.

Alles draait in dit land om controle. Daarom willen ze ook geen buitenlandse auto's die vrij kunnen rond rijden. Toeristen die vliegen en hotels boeken, kunnen gecheckt worden. Je kunt alleen brommers huren voor 1 plaats, maar niet verder meenemen.
Als we ergens langs rijden, wordt dat genoteerd, alles ligt vast.

Regelmatig worden we in restaurants/straattentjes geholpen door kinderen van een jaar of 9. Als we opmerken dat die toch eigenlijk naar school moeten, krijgen we behoorlijk commentaar van de begeleiding. Ze gaan naar school, je hoeft absoluut geen medelijden met ze te hebben. Ze hebben een belangrijke taak om het inkomen van de familie aan te vullen, na school. En ze hebben het alle drie zelf ook gedaan. Het is beter als de criminaliteit in Europa. Kinderarbeid als middel tegen de criminaliteit? Ik denk niet, dat de Europese politiek dat ziet zitten.

In het westen van het land hebben de Birmezen problemen met de volgelingen van Allah, die er hier een agressieve bevolkingspolitiek op na houden - 'Make more babies' en veel van hen komen zomaar aan 30-40 kinderen. De bekeringsdrang zet kwaad bloed bij de boeddhistische bevolking (85%), die met de christenen en hindoes nauwelijks problemen kent.


MANDALAY

In de buurt van Mandalay woont de financeminister, die ons meeneemt naar zijn ouders. De hele familie bewerkt versteend hout, waar ze sieraden van maken. We zien hoe ze dit in kleinere stukjes zagen met een machine zonder enige bescherming. En met de handen dicht bij het zaagblad.  Als we er iets over vragen, zegt de financeminister dat ze maar heel weinig vingers kwijt raken. De jongen is doof voor hij de 30 haalt, want het geluid is niet uit te houden. 

Ze maken met deze stenen ook sieraden met moedermelk! Onbegrijpelijk in eerste instantie omdat Michael het woord niet weet voor moedermelk en steeds naar zijn borst wijst. Dan komt de moeder met een fles waarin de melk zit en valt het kwartje. Deze ketting kopen we, zoiets hebben we nog nooit gezien. Na de koffie en theebladsalade krijgen we nog een armband als souvenir mee.

We hebben een prachtig hotel met zwembad in Mandalay, waar we geen gebruik van kunnen maken. We arriveren vroeg in deze plaats waar in de omgeving veel te zien is. Maar we hebben domweg geen tijd genoeg. Wel zien we de beroemde gouden Boeddha, waarvan de omvang op sommige plaatsen 9 inches puur goud is. Op foto's is te zien hoe het beeld veranderd is. Het is een belangrijke plaats voor Boeddhisten, gezien hun devotie. Ronald en Michael gaan langs het beeld, voor vrouwen is dat verboden. Er is een TV, waarop ik ze zie langs komen.

Dan is het tijd voor de ‘marmeren straat'. Hier worden beelden gemaakt van marmer en eventueel beschilderd, zoals de opdrachtgever het wenst. Dat moeten er heel wat zijn. Er wordt gehakt, gepolijst en geschilderd aan een arsenaal beelden....

Dan volgt de houtbewerking, ook indrukwekkend. We zien een sculptuur waaraan meer dan een jaar is gewerkt en zo'n 100.000 dollar moet gaan kosten. Dit zijn ware artiesten.

Ook de vrouwen die in minutieuze steekjes tapijten en kussens maken, vind ik nog de moeite waard om te zien. Ik krijg al de kriebels als ik zien hoe ze werken. Maar het resultaat zal best gewaardeerd worden, maar we vinden het meer mooi van lelijkheid. Over smaak valt niet te twisten.

Vlakbij zit een poppenmaker, waar we een blik op werpen. Als Michael ons daarna nog meeneemt naar een weverij, barst de bom. We zijn bepaald niet het type om naar allerlei winkeltjes mee te nemen en we hebben er meer dan genoeg van. Wat bezielt de begeleiding. Wat blijkt? We gaan laat in de middag naar de beroemde houten brug, die we graag willen zien en het hotel ligt volslagen uit de buurt. We gaan er dan maar alvast naar toe en drinken er wat tot we er overheen kunnen lopen, want Ronald wil uiteraard de zonsondergang hier fotograferen. We kunnen dan vanaf de boot foto's nemen. We hebben pech met de zonsondergang...arriveren laat bij het hotel en moeten de volgende dag vroeg weer op pad. Jammer van het zwembad.


EEN HELSE ETAPPE

In het hotel zitten we bij het ontbijt nog even te praten met een Nederlands stel, dat hier met openbaar vervoer rondreist, als we opgehaald worden door Michael. We moeten direkt weg!

We hebben zelf een kaart in de auto en reageren dus onmiddellijk als we een omweg nemen. De mannen houden een heel verhaal; de andere weg is slechter, deze wordt meer gebruikt, enz. Bovendien hebben we alleen hiervoor permissie.

De weg wordt slechter en slechter en we komen ook nog in een stortbui terecht, waardoor de zandweg er niet beter op wordt. Dit soort wegen vinden we zelf ook het leukst, maar niet als we 10 tot 11 uur moeten rijden!! En rijden in het donker doen we niet stellen we duidelijk. Het tempo wordt verhoogd en we komen net voor donker aan in Kalay. Het is de laatste avond en we drinken samen een gin-tonic en praten verder over de weg. Dan zeggen ze dat de brug bij de andere weg stuk is. We geloven het niet echt maar laten het er maar bij. Tenslotte hebben we over het algemeen een goede reis met de heren gehad. Maar de hotelmanager weet van niets, er zijn 2 wegen die naar Kalay leiden.

De laatste weg is naar Tamu, de grensovergang met India. De permit moet worden ingeleverd, alle papieren gaan mee naar de douane. Michael wijst ons op een man in burger, die bij ons in de buurt loopt: we worden gecontroleerd! Na een halfuur wachten, kunnen we verder naar India. We nemen afscheid van de mannen waarmee we 9 dagen hebben opgetrokken. Als een spons hebben we alle indrukken opgezogen en geprobeerd in een verslag weer te geven. Birma is een geweldig land en een aanrader om te bezoeken. We hadden er graag een maand doorgebracht; het is vreselijk jammer dat dat onmogelijk is.
Nu kun je het land nog in authentieke staat ervaren. Binnen 3 jaar is het waarschijnlijk onherkenbaar veranderd. Toerisme heeft voor-en nadelen. Op dit moment is er een groot tekort aan hotels, van tevoren boeken is essentieel.

Wij komen terecht in een chaotische Indiase grensplaats, waar ze verbaasd zijn dat er mensen uit Myanmar via deze grenspost komen. Immigratie en douane ? Een zoekplaatje. Maar India wordt een apart hoofdstuk.

Reacties


1
leo
12/06/2014 14:13
prachtig. Bedankt voor jullie verslag
2
Josien Schippers
12/06/2014 15:03
Prachtig verhaal en prachtige foto's. Heel bijzonder zo'n tocht onder begeleiding maar dat kan ook niet anders als je ambassadeur bent natuurlijk. Heerlijk om te lezen weer, dankjewel!!
3
Rene
12/06/2014 16:55
Inderdaad beetje lang. Mooie foto's. Blatter vindt trouwens bedragen tor drie miljoen geen corruptie, dus die minister is nog wel schappelijk.
4
Gilly Snaith
13/06/2014 03:32
Dear Ronald and Remi

We were really intrigued to see your post on expedition portal. We are also on a RTW overland trp and through the only way through that part of Asia was through China but your post has opened our eyes to a new possibility: Myanamar. We are in Peru, after doing north and Central America, so we are still quite some time away but any details of how you organised the Mayanamar section would be greatly appreciated. Many thanks and happy travels

Gilly (www.overlandingfamily.com)
5
CHANDER SHEKHAR KHOKHAR
14/06/2014 15:35
Hi Ronald & Rini,

Remember ! i met you in Foreigner registration office yesterday in Imphal and staying in the same hotel with you. today evening did not see your beautiful car, so understand you must have moved on..

wish you all the best.
6
kor
16/06/2014 13:36
mooi verslag Rini en natuurlijke mooie foto's. we zijn weer bij.
wel even wennen aan de nieuwe coupe van ronald.
7
Hein en Agnes Bruinse
16/06/2014 15:11
mooi verhaal over jullie tocht door Birma en goed geregeld met jullie eigen vervoer.Nu weer de chaos van India,veel sterkte
8
Hein en Agnes Bruinse
16/06/2014 15:12
mooi verhaal over jullie tocht door Birma en goed geregeld met jullie eigen vervoer.Nu weer de chaos van India,veel sterkte
9
Annemiek Tubbing
20/06/2014 21:59
Leuk die reactie van een medegast in het hotel. Hij is helemaal teleurgesteld dat jullie, maar vooral de auto, geloof ik al weg was. De hele wereld over en dan in de modder langs de weg vast komen te zitten? Toch een beetje amateuristisch, Ronald ;-) Maken jullie nog wat mee van het voetbal? Geweldige verhaal over jullie reis in Myanmar. Als het goud, mooie foto's ook. Ik vind de coupe van Ronald keurig en het lijkt mij in de warmte ook wel prettig. Hier wat koeler en al bijna de langste dag. Slik. Op vakantie kan je de tijd wat langer 'ophouden', maar in het werkende leven gaat het zo hard. Veel plezier in India. Ik ben ook wel heel benieuwd hoe jullie het vinden. Pas goed op jezelf. Groeten Annemiek
10
Arjan en Miranda
23/06/2014 17:15
Heerlijk om te lezen,sprak net Robert nog vanuit Australië die heeft het even druk maar dat hadden jullie al begrepen geloof ik.Veel plezier in India ben erg benieuwd wat julie daar van vinden,blijf jullie volgen groetjes Arjan en Miranda
11
liz keily
24/06/2014 22:47
Fantastic report Thanks!
We are busy packing up to leave Australia in October. Myanmar is our dream. Would you mind emailing me so We can share your contacts and experiences .
Much appreciated from roostersoverland@gmail.com
12
Janet and Chris George
21/09/2014 12:18
You are true trail blazers.After reading loads of blogs, you are the first to have succeeded in driving through Myanmar.. We are planning our own overland.trip Uk to Oz next year. Please could you email us your contact details and any other information. that maybe of help.Thanks.
13
Ren en Simone Hartel
12/03/2017 11:01
Beste Ronald en Rini,

In voorbereiding op een reizend leven vanaf 2019, lezen we met veel plezier jullie ervaringen. Ons plan is om van Nederland naar Australie te reizen met een landcruiser HZJ79 die monenteel aangepast wordt.
Graag zou ik jullie af en toe om advies willen vragen. Bijv. Over de organisatie van de tocht door Birma. Zouden we daar via email contact over kunnen hebben? Met vriendelijke groeten, René Hartel

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »