NAAR DE GLETSJERS

woensdag 16 december 2009


EEN VALLENDE STER


De vorige keer helemaal vergeten: onder een prachtige sterrenhemel, waar je heel goed het Zuiderkruis kon onderscheiden en ook andere sterren als je die weet te benoemen, heb ik een vallende ster gezien!  En nee, ik vergiste me niet, ook Dagmar zag het. En dan mag je een wens doen. Dat ik dat nog eens zou zien.

RUTA 40

We gingen weer monter op stap en we zagen onderweg dat de weg geasfalteerd werd. Dat zal een groot deel van de charme van deze beruchte en beroemde weg wegnemen. Nou ruil ik persoonlijk graag een stukje charme voor een stukje asfalt in. Maar dat is lang niet iedereen met me eens.  Het eerste gedeelte was nog heel leuk, Ronald moest erg opletten met plotselinge bochten die ineens weer steil naar beneden gingen. En hij was erg geinteresseerd in de werkzaamheden en de gigantische machines die bezig waren, want dat is niets voor niets zijn vak. Als deze hele weg wordt aangepakt, praat je over 5000 km!

Op deze weg is het gebruikelijk dat je rekening houdt met je mede-weggebruikers, alleen door het opwaaiend stof. Je hoort dan vaart te verminderen. Je zwaait naar elkaar, maar geloof me, daar krijg je geen tennisarm van. Ook wordt je geacht iemand met pech te helpen, want er zijn verder geen hulpdiensten en zoveel mensen komen er niet langs. Dat kunnen we beamen.

We wilden brood kopen onderweg maar de plaats die op de kaart was aangegeven, konden we niet terugvinden. Er stond op die plek nog een half ingestort hotel. Dat werd een omweg van 60 km en dat over een wasbordweg. Dan ligt er een asfaltweg die én af én afgesloten is. Op een gegeven moment zijn we er toch maar eens op gereden en een 25 km verderop moesten we er af. Toch mooi meegenomen. In de volgende plaats was het even zoeken, want alles was dicht. Het zal toch niet waar zijn...  gelukkig er was een panaria open.

Onderweg vroegen wij ons af wat er toch op de weg lag. En dat duurde al even, toen we stopten om het eens goed te bekijken. Er bleek een ware sprinkhanenplaag aan de gang. De beesten hadden al heel wat kaalgevreten en liepen de weg over, waar ze gedeeltelijk werden doodgereden. De overlevers liepen over de minder gelukkigen heen. Kijk maar eens op de foto wat een gek gezicht dit opleverde.

Vervolgens weer uren hobbelen door een leeg landschap. Je kunt niet lezen, muziek luisteren of elkaar verstaan, zo'n herrie maakt dat gehobbel. De vullingen rammelen uit je kiezen. Je moet het gewoon uitzitten. Het laatste stuk van de weg was godezijdank asfalt. We kwamen doodop aan in het NP Los Glaciares. Nee, die charme van Ruta 40 is aan mij niet besteed.


EL CHALTEN

Dit plaatsje wordt beschouwd als het mekka van bergbeklimmers en gletsjerlopers.
Hier staat namelijk de Mount Fitzroy en dat heeft voor deze groep een magische klank. Er zijn bovendien onnoemelijk veel trails voor het hiken en tracken. Het verschil is me niet helemaal duidelijk. Diverse trails duren een uur of 8-10, waarna je kunt overnachten in kampementen. Er wordt overal wel bijverteld, dat je in een uitstekende vorm en conditie moet verkeren. Daar kan wat ons aangaat, wel aan gewerkt worden, moet ik zeggen. Nee, dat gaan we dus niet redden. Ronald heeft een stevige verkoudheid en we komen uit een plat land en daarom starten we met een tocht van een uur of 4. Toch ook niet gek. We hebben genoten van het uitzicht op de Mount Fitzroy, maar hebben het klimmen e.d. aan de echte diehards overgelaten

El Chalten is nog niet al te lang onderdeel van Argentinië en helemaal nieuw. Er wonen niet meer dan zo'n 600 mensen. Verder rijden er hier eigenlijk alleen maar bussen die er ladingen enthousiaste klimmers en wandelaars met backpack uitgooien of weer mee terugnemen. En alles is op deze groep gericht.

Terug op de camping lopen we tegen een stel Argentijnse meiden aan die we al eerder waren tegengekomen. Die wisten een probaat middel tegen Ronald's verkoudheid. Thee met whisky werd er voor hem klaargemaakt. Dat beviel wel, maar of het ook geholpen heeft? Hij sliep er in ieder geval goed van. De dames gaan ook naar El Calafate en Ushaiha, dus wie weet komen we ze weer tegen.


EL CALAFATE

Een erg druk en levendig, toeristisch stadje. De camping zat mudvol, ook weer eens wat anders. Er was een hele stoet Duitse campers, die allemaal achter elkaar aanrijden met gigantisch grote campers formaat vrachtwagen en dan overdrijf ik niet..Ze maken een georganiseerde toerrit  van Mexico naar Ushaia in 180 dagen. Ook stonden er zigeuners. Nou ja, dat zijn we inmiddels allemaal wel een beetje. 's Avonds gezellig gegeten met een aantal mensen die we onderweg al eerder waren tegengekomen. We spreken af om de volgende nacht door te brengen bij de Perito Mereno. Later op de avond ontstond er op de camping een levendige zwarte markt door de zigeuners.


IJSBERGEN

We hebben een boottocht gemaakt die uren duurde over diverse meren . We zagen onze eerste ijsbergen en dat hadden we graag laten zien. Alleen heeft Ronald op een verkeerd knopje gedrukt en weg waren al onze foto's.!  Ook die van El Chalten en de Fitzroy. Jammer, maar het is niet anders. We gaan er niet voor terug. 

Van de ijsbergen zie je alleen maar een topje. 85% schijnt onder het wateroppervlak te liggen.
We kunnen een grote gletsjer niet eens goed zien, omdat de toegang van de baai nog steeds geblokkeerd is. En die ijsbergen zijn enorm.

We varen langs de Perito Moreno, de beroemdste en grootste gletsjer. Daar moet je niet te licht over denken. Hij heeft het oppervlak van de stad Buenos Aires. Niet te geloven hé.
We hebben er een 20-tal minuten voor langs gevaren en heel veel foto's genomen. De gletsjer is een van de weinigen die nog steeds ijs afzet. De druk neemt daardoor steeds toe en je hoort steeds grote knallen en soms zie je dan een stuk ijs vallen. Dat maakt het heel spannend en levendig. We waren na die 20 minuten dan ook nog lang niet uitgekeken.

Met de camper reden we naar de parkeerplaats bij de Perito Moreno waar je op de gletsjer kunt kijken. Van bovenaf lijkt de gletsjer verdacht veel op een soort skitaart. We hebben er uren naar gekeken. Hier hebben we ook overnacht samen met nog een tiental andere mensen (allemaal Frans)  met campers. Al mijn talen gaan er op vooruit, behalve het Spaans dan.
 
Iedereen zorgde voor een hapje en drankje en er werden ervaringen uitgewisseld. Een aantal had al meer dan een jaar gereisd allebei met 2 kinderen. Op een gegeven moment bleek dat er mensen bij waren die muziek maakten. En na wat aandringen gingen er een aantal kleppen van de camper open en daarin stond een hele installatie. De man speelde accordeon en zijn vrouw zong Franse chansons. Het was een komplete voorstelling en iedereen zong/danste mee.

Het werd een korte nacht want de eerste toeristen maakten ons wakker zo rond een uur of 7.
Dan wordt er namelijk geen entree geheven voor het park! Ontbijten deden we maar onderweg aan de rivier met Nicolai en Claire. Omdat je in Chili geen verse dingen mag meenemen, werd dat zoveel mogelijk opgemaakt. En in El Calafate slaan we blikjes groenten etc. in. We gaan naar het grootste Zuid-Amerikaanse natuurpark Torres del Paine.  Daar zijn verder ook geen winkels, dus we moeten zorgen dat we een paar dagen vooruit kunnen.
Het volgende bericht komt uit Chili, waar we inmiddels aangekomen zijn.

Reacties


1
Marie Louise Verhoeven
18/12/2009 10:43
Kerstgroeten!
2
Marie Louise Verhoeven
18/12/2009 10:47
Ha Ronald en Rini! Wat geweldig om te lezen dat het goed met jullie gaat. Wat een leuke dingen maken jullie mee en wat een mooie plekken van de wereld hebben jullie al gezien. Heel veel hartelijke kerstgroeten uit het witte Doorn! Coen en Marie Louise
3
Dirk Speksnijder
18/12/2009 16:08
Hoi Ronald en Rinie. Van de week had Cor een afspraak met Niek Baas. In het Wapen van Reeuwijk hebben hem gevraagd hoe het met jullie ging. Hij heeft mijn gewezen op jullie website, zodoende een hartelijke groet van ons. De foto's en de reisverslagen zijn indrukwekkend. Veel plezier en alvast een hele goede kerst.
Veel liefs van Dirk, Terry en Niek
4
Rienk en Louise
20/12/2009 15:00
Lieve mensen, wij zijn weer bijgelezen. Wat een ervaringen! Denny heeft z'n eigen 'gletsjer-avontuur' en is over het bevroren vennetje naar de overkant gelopen (en weer terug;). Vanuit een dik besneeuwd Nederland wensen wij jullie alvast fijne feestdagen in Chili. Hartelijke groet van Rienk en Louise
5
Frits Ingrid Asselbergs
24/12/2009 14:55
Hallo jongelui !

Volgens ons bevalt het zigeunerleven jullie wel !
Ronald heb je al een gitaar gekocht ;-)?
Vrienden,hele fijne kerstdagen gewenst en een fantastisch 2010 !

Wij vertrekken straks naar la douce France.

Groeten,

Frits en Ingrid

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »