NAAR DE PACIFIC

dinsdag 02 februari 2010




CURACAUTIN

Die plaats zullen we niet gauw vergeten. En niet omdat het nou zo wonderschoon is hier, maar omdat ik hier een SMS opende, dat ons behoorlijk liet schrikken. Ik vroeg Ronald de auto even aan de kant neer te zetten; hij keek opzij en zette het ding direct op de stoep daar. "Wat is er aan de hand?" Ja, hoe zeg je zo iets? "je vader heeft een hartaanval gehad". De telefoon werd uit mijn handen gegrist en Ronald had even niets te zeggen.

Vervolgens reden we naar de plaatselijke benzinepomp waar we direct met Pa en Ma belden. Wat een opluchting om hun stem te horen! Inmiddels was hij al gedotterd en weer herstellend, want wij hebben pas na ruim een week bericht gekregen. Waarschijnlijk is het eerste bericht ingesproken en onze voicemail werkt hier niet. Gelukkig is alles goed afgelopen. En we zullen je verjaardag eens goed vieren, Pa!

Nog helemaal onder de indruk reden we naar de snelweg op weg naar de Pacifische Oceaan. Eind van de middag reden we Cobquecura binnen, een klein kustplaatsje met vlakbij een zeehondenkolonie. Ook waren er 2 huilers op het strand die met iedereen op de foto moesten. Geen zeehondjesopvang hier. Bij de Piedra de Iglesia,Nnaa een indrukwekkende rots waar vroeger heidense rituelen plaats vonden en die nu gewijd is aan Maria, hebben we overnacht op het strand. Toen ik eind van de dag voor ons een tonijnsalade aan het fabrieken was, had Ronald het druk met het vertellen van onze wereldreis aan de laatste strandgangers. Verschil moet er zijn.


BUCHUPUREO

Een zo mogelijk nog kleiner plaatsje met een verschrikkelijk mooie camping, waar aan alles is gedacht. Een restaurant, waar je goed kunt eten; schaduwplekken en picknicktafels, picobello toiletten en douches en je kunt er zelfs je was laten doen. En met de eigenaar kun je onderhandelen over de prijs... Geïnteresseerden: camping Ayekan.

Alleen: het geld in de plaatselijke geldautomaat was op. Dat geloof je toch niet en ook later op de dag hebben we het nog eens geprobeerd. Maar nee, geen geld. En we waren niet de enigen. We hadden net genoeg geld om de camping af te rekenen.

We zetten koers naar het noorden en komen langs verschillende authentieke vissersplaatsjes. De boten liggen op het strand en de vis wordt voor aan de weg verkocht. De boten werden het strand opgetrokken door een span ossen. In één van de plaatsjes hebben we vis gegeten met rijst voor de somma van 3000 pesos samen (dat is nog geen 5 euro). Nog nooit aten we zo goedkoop, daar kun je niet eens voor koken.

Al deze plaatsjes hebben onuitsprekelijke namen en Ronald noemt ze daarom "Alberqueque". Daar lijkt het op, vindt hij. Maar ik kwam niet meer bij toen hij tegen een verbijsterde Chileen vertelde dat hij even naar Alberqueque ging om iets op te halen.

Via allerlei omwegen (daar hebben we patent op, geloof ik) kwamen we terecht bij het Lago Vichuquen. We bleven hier 2 dagen om daarna op weg te gaan via Santa Cruz naar Santiago.
Nou, Santiago hebben we gehaald, maar Santa Cruz hebben we nooit gevonden... Dat gaf herrie in de tent. Ronald rijdt en ik kan niet geweldig goed kaartlezen. We hebben een niet te duidelijke kaart en de bewegwijzering hier is om het zacht uit te drukken, voor verbetering vatbaar. Ook de kilometers kunnen soms oplopen ipv minder worden. De stemming is wel eens beter geweest.


SANTIAGO

Vlak onder Santiago belanden we op een camping bij een meer. Het is namelijk 35 graden en dan is de stad niet echt aanlokkelijk. Toch moeten we er heen. Er zijn problemen met de auto.
In eerste instantie denkt Ronald dat hij geen goede diesel heeft gekregen bij de laatste tankbeurt. Maar als we die hebben opgereden, blijkt het probleem nog niet over. Bij veel gas geven, begint de auto te stoten. Heel hinderlijk als je een berghelling op moet of op een snelweg boven de 100 km.

Op de camping spreekt onze buurman Engels en hij weet ons uit te leggen, dat alle garages in Santiago aan de Av. Julio 10 zitten. Met de kaart op schoot en een druk verkeer, vinden we zo maar in één keer een Toyota-garage. Maar hier zijn minder monteurs dan chefs. We worden doorverwezen naar de Bosch garage en er is hier een Duitse direkteur die rechtstreeks kontakt opneemt met Tom's Fahrzeugtechnik. De volgende dag had Ronald dus een dagje "garage" met zelfs een lunch in de bedrijfskantine. Ikzelf ben Santiago gaan verkennen maar ik moet zeggen, er zijn mooiere steden.


VALPARAISO

is de volgende bestemming en dat is schrikken! We rijden via Casablanca. een slaperig provinciestadje, Valparaiso binnen. We komen terecht op een soort Waterlooplein, pak beet een 20 jaar geleden. We slaan er wat groente en fruit in en rijden aan het eind de hoek om.
En geloof het of niet: daar ligt de Costa Brava! De zon, zee en het witte strand hebben gezorgd voor een explosie van grote appartementscomplexen waar zeker een kleine 100 km kust mee is volgeplempt. Terrassen op het strand, strandstoelen en zelfs computers en een kapper en het krioelt er van de toeristen. We krijgen heimwee naar Buchupureo en de andere kustplaatsjes waar we de vorige week waren. Hier is Zuid-Amerika heel ver weg!

Op sommige plekken is het hele strand zelfs afgesloten voor een beperkt aantal huizen, zoals in Zapalla. Op een terras daar spraken wij een Engels sprekende Chileen en vroegen naar een camping. Een camping in Zapalla? Het idee!

Dan maar weer het binnenland in en uiteindelijk vinden we een slaapplaats op een camping waar ook een bruiloft werd gevierd. Veel last van de muziek hadden we niet. Daar zorgde de rest van de camping wel voor. In de camper had ik het idee dat ik de grond voelde bewegen. Er zijn daar ook vluchtwegen in geval van een tsunami, je weet het hier maar nooit... Maar niks, het is het GELUID!. Voor Ronald maakt dat allemaal niet uit. Hij legde het moede hoofd neer en was weg. Ik heb een uurtje of wat extra gelezen. Rond 5 uur in de ochtend was de bruiloft afgelopen. Een korte huwelijksnacht voor het bruidspaar en voor de rest van de camping.

Aangezien we toch in de buurt zijn, gaan we een dagje naar het strand en huren een strandstoel. We vallen in de prijzen, want er is een surfkampioenschap, net voor ons neus.
Dat is de moeite waard om te zien, wat die surfers met die huizenhoge golven uithalen.


RETOURTJE SANTIAGO

Want de problemen met de auto zijn helaas nog niet helemaal over. We bellen met de Bosch garage en kunnen direct terugkomen. Ze doen er alles aan om het probleem te verhelpen.
Ze zijn er een uurtje of wat mee bezig geweest. De hele uitlaat is vervangen en met een extra pakking vastgezet. Met een gerust hart rijden we Santiago weer uit.

Helaas.... na een uurtje rijden, als de auto goed warm wordt, begint het gedonder weer van vooraf aan.  Dat schiet niet op. En om weer terug te rijden. We gaan op weg naar Mendoza.
Hier hopen we een garage te vinden die wederom kontakt kan opnemen met Duitsland om samen tot een oplossing te komen.

Reacties


1
Frits Asselbergs
02/02/2010 21:46
Hallo Ronald en Rini,

Leuk hoor om al die reisverslagen te lezen.
In mijn jeugd heb ik vele vakanties in het Andes gebergte doorgebracht in Venezuela.
Ben benieuwd of jullie daar ook nog komen !
Je bent volgens mij behoorlijk afgevallen Ronald !
De lokale biertjes zijn zeker niet van hollandse kwaliteit;-)

Groeten !

Frits
2
marcela y luis
07/02/2010 03:06
Dear Friends,
zien we dat zij reizen de hele wereld doet het heel goed en zonder incidenten.
ACA miljard euro en we zijn erg klaar voor de taak van het jaar.
Hopelijk schrijven we meer weten van je.
cuidense en God Bless ....
chao
MARCELA en Luis

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »