NAAR FLORIANOPOLIS

zondag 13 juni 2010

CAMBARA DO SUL

Langzaam komen we weer in ons relaxte leven van voor onze "vakantie". We halen de was op en bij het afrekenen, bedenk ik me dat ik me toch maar weer eens aan een handwasje moet wijden. We laten de regen in Gramado achter ons en tuffen naar Cambara do Sul, een plaatsje dichtbij NP Fortaleza. Hier komen we terecht op een prachtig gelegen camping bij de boer, met een minimum aan comfort. De temperatuur daalt tot onder de 0 graden en we zijn maar wat blij dat we de verwarming aan kunnen doen. De douches laten we voor wat ze zijn: het ventileert zo goed, dat de buitentemperatuur pak 'm beet een graad of 2 meer is.



Maar ook: schapen die worden opgedreven door een gaucho met klakkende zweep, vergezeld van een jongen van een jaar of 9, die ook al op het paard schijnt te zijn geboren.
We worden uitgenodigd om bij Brazilianen thuis te overnachten; helaas staat dat huis een 200 km meer naar het zuiden, dus dat gaat het niet worden. Dat is al de 2e keer dat we zo'n aanbod krijgen. Gastvrije mensen, die Brazilianen.

De volgende morgen is het stralend weer en we maken een tocht naar de Canon de Fortaleza, een kloof van 900 meter en als je op de top staat, heb je een uitzicht van zeker 8 kilometer, want in de verte zien we de zee. Waarna we een mooie plek vinden om te picknicken. En Ronald heeft geen last gehad van zijn knietje!



De canon de Itaimbezinho is veel toeristischer, wij vinden het stukken minder, maar we zien er wel een par mooie watervallen. Ronald komt tot de ontdekking, dat ik een glas uit mijn zonnebril ben verloren. Aangezien het het linkerglas is, was het mij nog niet opgevallen.

's Avonds warmen we ons bij de open haard bij de boer om naar Braziliaans voetbal te kijken, Ronald was in de veronderstelling dat het WK al was begonnen, maar hij was nog een paar dagen te vroeg.


TORRES

Alle campings hier waren gesloten, maar we worden verwezen naar Mevr. Zuma, die nog een plaatsje overheeft in haar achtertuin...Het strand is vlakbij en dat hebben we samen met een aantal vissers. Met 25 graden is voor Nederlandse begrippen bepaald geen winter.

Ronald kan zich weer uitleven op hots en klotswegen met af en toe een slippertje richting Garopaba, een (nog) authentiek vissersdorp aan de kust. In de zomer is het hier een drukte van belang. We kamperen in het midden van het dorp en genieten van de mooie omgeving.

In de periode juni t/m november kun je hier walvissen spotten; die zien we hier niet, wel een heleboel spelende dolfijnen, die hoog boven het water uit springen.  's Avonds zitten we met de vissers aan de kade te kijken hoe de vis wordt binnengebracht en wat later eten we in het plaatselijke restaurant de verse vis. De eigenaar is een 75-jarige Argentijn, die op latere leeftijd een restaurant is begonnen, dat 77 heet. Dan wil hij er eigenijk mee ophouden, maar hij is er nog niet helemaal zeker van. Als we de volgende dag terugkomen, heeft hij onze website op zijn computer staan. Leuk hé.




In de nacht begint het te regenen, niet zo erg natuurlijk, behalve als je was buiten hangt te drogen. Sommige dingen blijven overal hetzelfde. We nemen de natte was mee naar de volgende halte:


FLORIANOPOLIS

Een stad en een schiereiland met vele kleine dorpjes en grote stranden en meren. Het is er een levendige boel en dat heeft ook zijn charme. We hadden een adres van een Nederlands span met een B&B, maar die waren vermoedeijk in Nederland. Maar we vonden een camping met wel heel gezellige buren. George en Connie uit Luxemburg met een Landrover, die praktisch op dezelfde wijze is opgebouwd als onze auto, met een zelfde soort inrichting. We kunnen het heel goed met elkaar vinden. Zij hebben voor 2 jaar hun baan opgezegd en zijn nu halfweg. Volgende week maken ze de oversteek naar Afrika. Zij zijn vanuit Canada naar Ushaiha gereisd en nu dus hier. Wat je noemt in sneltreinvaart.

Ook is daar Martin, een Braziliaanse Argentijn, die zowel per camper als met een boot (ooit was hij kapitein op luxe jachten) Zuid-Amerika rondreist. Hij is een wandelende encyclopedie en gooit onze hele reis door de war. We moésten ook naar die en die plek, en als we toch naar Iguazu gaan, dan op een andere manier. Met zijn drieeën hebben we Brazilië doorgenomen. We gaan dus vanuit hier niet naar Rio maar het binnenland in, richting Iguazu. De rest moeten jullie maar op de website volgen, want wie weet wie we nog meer tegenkomen.

Als we in Lagoa op een terras zitten, worden we op onze schouder getikt met de vraag: zijn jullie Nederlands. Daar kunnen we weinig tegenin brengen. Henny & Eduardo wonen al 12 jaar samen in Brazilië, maar zijn nog nooit een Nederlander tegen het lijf gelopen. We worden spontaan uitgenodigd om langs te komen de volgende dag.en dat gaan we zeker doen. Als we die richting opgaan, komen we langs het beste oester-restaurant van Brazilië en die kans willen we zeker niet laten lopen. En dan de rest van de omgeving nog... dat komt de volgende keer.

Het WK is inmiddels losgebarsten en het is overal groen en geel. Er is zelfs een bar hier, die entree heft tijdens de uitzendingen. We komen er niet in, maar op de camping is ook een bar met TV. Dat gaat de volgende weken nog een heel georganiseer worden

Reacties


1
bep tammenga
16/06/2010 15:08
Ben vergeten in mijn mailtje van gisteren te schrijven, dat nederland de 1e wedstrijd tegen Denemarken met 2-0 gewonnen heeft,
maar misschien weet je dat inmiddels.
a.s.zaterdag ned-japan!
Groetjes, Bep

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »