naar het land van de ayatollah's

woensdag 11 april 2012

NEMRUT DAGI DICHT!!

 

Na een saaie, koude, weg met hoge en besneeuwde bergen arriveren we in Malatya, waar we bij het toeristenbureau informeerden over de toegangswegen naar Nemrut. En wat blijkt: we kunnen er helemaal niet heen! Door de langdurige en hevige sneeuwval van de afgelopen winter zijn de enorme, metershoge beelden nog onder de sneeuw verborgen. De natuur loopt maar liefst meer dan 1 maand achter. Dat is een forse teleurstelling. We gaan in Malatya naar de abrikozenmarkt, waar we de lekkerste abrikozen ooit eten. En dan gaan we weer op weg, nu naar

 

DYARKABIR

een Koerdische stad o.a. te zien aan de talloze militairen, volledig bewapend met mitrailleurs, ja zelfs tanks en pantservoertuigen langs de kant van de weg In de stad zelf horen we over een aanslag in het zuiden, waar ruim 25 doden gevallen zijn. De ommuurde stad kijkt vanaf de stadwallen uit over de Tigris.

We proberen om bij de Keravanserai (pleisterplaats  langs de oude Zijderoute te kamperen, maar we kunnen alleen een kamer krijgen tegen een te hoge prijs voor wat er geboden wordt. Aan de pluskant staan de veiligheid (nergens staat de auto beter) en de sfeer van de locatie. De balans slaat door naar de minkant door een kleine kamer met een zeer kleine badkamer, met als klap op de vuurpijl een douche die toch wel 50 x 50 cm groot is.... Ook het eten is matig. 

 

Dyarkabir (de oude stad) is levendig, Arabisch/Koerdisch en we zien er Koerden in klederdracht, bedelaars, straatschoffies en we vermaken ons in de grote bazaar onder het motto: niet kopen, maar lopen. Gelukkig is er een overdekte ‘han’, waar je kunt bijkomen en mensen kunt kijken. We krijgen er voor de lunch “breakfast” - ze noemen het alleen lunch als je er iets warm bij eet...we krijgen een geweldig assortiment hapjes, zowel zoet als hartig voorgeschoteld. Zo willen we wel meer lunchen.

Er zijn hier veel meer gesluierde vrouwen dan in de rest van Turkije met heel veel kinderen. Ik heb veel bekijks, waarschijnlijk door mijn korte haar; moet de enige in deze plaats zijn.


VAN

Via Bitlis en Tatvan, beiden nog met meters sneeuw (kratermeren dus niet bereikbaar) rijden we naar het Vanmeer waar we een prachtig kampeerplekje langs het meer vinden. In Van zelf is het mooi weer en we maken een steile klim naar de ruines in de oude stad, vanwaar je een mooi uitzicht hebt over Van.

Onderweg naar Van zien we nog veel tenten en noodhuisvesting; ook zijn er veel bouwvallen, lege huizen en wordt er druk gewerkt aan nieuwbouw/renovatie als gevolg van de grote aardbeving een jaar geleden. Er moet zelfs nog buiten worden gebeden bij de moskee, die ook geen minaret meer heeft. We gaan richting Iran via een spectaculaire weg naar de grens met geweldige vergezichten. Ook worden we nog 2 x aangehouden door militairen en gecontroleerd. We moeten doorrijden naar Iran horen we beide keren -

Daar is het veiliger dan in deze streek van Turkije!!

En zo rijden we Turkije uit, een land waar we nog lang niet alles van hebben gezien. De Zwarte Zeekust ligt bijv. wel een heel stuk uit de route, maar wordt door iedereen hoog gewaardeerd. Misschien iets voor een volgende keer. Ook jammer dat de winter maar niet wil wijken, waardoor we toch een aantal dingen hebben gemist. De houding t.o.v. de islam is redelijk tolerant. Ronald zei op een gegeven moment tegen iemand, dat hij de imam niet had horen roepen. Dat kan wel kloppen, werd er gezegd. Hij zal wel een feestje hebben gehad en ‘s morgens komt er toch geen hond...

Ook alcohol is eigenlijk nergens een probleem. Wel is er meer scheiding tussen man/vrouw dan in onze maatschappij. Hele pleinen zitten vol met theedrinkende mannen, die vaak backgammon spelen of heftig discussiëren. 

De beste tijd om naar Turkije te gaan is waarschijnlijk mei. Vooral aan de kust is het in juli/augustus erg heet en druk.

 

IRAN

We komen het land in zonder enig probleem. Geen gezeur over een verplichte dieselkaart, we hoeven geen kentekenplaten in het Farsi, met een klein uurtje zijn we in Iran. 

Iran is een ware cultuurschok voor ons. Een hoofddoek/hijab is verplicht krachtens de wet voor alle vrouwen en dus...probeer ik ook zo’n ding te dragen, met wisselend succes. En er wordt ook gecontroleerd door de disciplinaire politie! Geen hoofddoek kan je zelfs zweepslagen opleveren...gelukkig niet voor buitenlanders. Het ergste is dan uitzetting.

We kunnen kamperen in het Elgolipark in Tabriz, waar het mooi weer is én weekend. Het ziet er zwart (letterlijk) van de mensen, die sporten, picknicken (een nationale sport hier) of wandelen. Bovendien is dit de enige plek in de omgeving, waar je ongestraft gemengd kunt recreëren. Mannen gearmd, vrouwen gearmd, maar man/vrouw eh, eh, dat kan niet.

Met bewondering kijk ik naar de gratie waarmee de Iraanse dames hun hoofddoekje dragen, ze zien er zelfs elegant uit, zelfs bij het sporten en hardlopen. Het ding waarmee ik loop, waait elk moment van mijn hoofd! Een vriendelijke Iraniër raadt me aan, mijn haar onder Ronalds hoed te verbergen. Dat lijkt me een superidee, het zit tenminste een stuk beter.

Dat neemt niet weg, dat ik verschrikkelijk opval. Niemand draagt hier een hoed, veel vrouwen zijn helemaal in het zwart. Maar ja, winkels dicht, dus wat moet je? Spitsroeden lopen dus. Ik wordt nagestaard, aangesproken en heel wat keer op de foto gezet. Misschien was die hoed toch niet zo’n goed idee... maar misschien zet ik wel een trend! 

 

Daarnaast is iedereen ontzettend nieuwsgierig en overal wordt aan ons gevraagd waar we vandaan komen. Zo komen we in gesprek met een heel goed Engelssprekende Iraniër die ons een kijkje in de Iraanse samenleving geeft. Vrouwen zitten achter in de bus, mannen voorin. Het is verboden om samen te lopen/zitten met iemand van de andere sekse als hij niet van de familie is. Dus in restaurants zitten mannen apart van de vrouwen. Hij vraagt zich af hoe hij ooit aan een leuke vrouw moet komen. Dat gaat meestal via de familie. Als man moet je ook nog eens een bruidsschat betalen.

Kijk om je heen zegt hij en wijst naar de bijna zwarte menigte: dit land is in rouw! Ook kom je niet zomaar het land uit; je moet eerst de verplichte dienstplicht achter de rug hebben; dan krijg je je paspoort pas. En met de koers van de Iraanse munt is het vrijwel onmogelijk om ergens naar toe te gaan, tenzij je heel rijk bent. 

 

Als we even bij de camper zitten, worden we verschillende malen gefotografeerd en proberen mensen een praatje te maken en de camper te bekijken. We worden zelfs uitgenodigd voor een lunch de volgende dag. Ze proberen ook de camper te bekijken. Op een gegeven moment vinden ze het bij de receptie welletjes en wordt iedereen gemaand door te lopen. Het wordt ons ook eigenlijk teveel. We vluchten in ons huis om even bij te komen. Allemachtig, wat een land!

 

 

DE BAZAAR

De volgende dag ga ik met een Iraanse vrouw een hoofddoekje (jawel!) uitzoeken. We lopen door de bazaar (altijd leuk) en bezoeken samen het Azerbaijan museum en de blauwe moskee. Ook gaan we geld wisselen. Voor 200 Euro krijgen we 5 miljoen realen, je mag wel een kruiwagen meenemen om al het geld te dragen. Samen met Somayehh is makkelijker onderhandelen, je kunt  wisselen bij de bank wat een hele papierwinkel inhoud, maar bij geldwisselaars op straat gaat het snel en eenvoudig.  Dan volgt de lunch bij ze thuis. Ik mag mijn hoofddoek afdoen, maar Somayyeh doet dat niet. 

De volgende morgen loop ik weer langs het meer en opnieuw wordt er erg naar me gekeken. Wat nou weer?? Ik raak aan de praat met een stel vrouwen en vraag ze wat er aan mijn kleding mankeert. Ze lachen en wijzen naar mijn lange blouse, die dus een 15-20 cm te kort is. Dat lijkt me geen groot probleem, tot ik hoor dat zij voor hetzelfde gearresteerd zouden worden!! Omdat ik buitenlandse ben, zal het bij mij wel meevallen.. Ze vertellen, dat de meeste jongeren er zo modern mogelijk uit willen zien; ze studeren en hopen straks ook te kunnen werken. Veel vrouwen zijn hoog opgeleid, maar komen niet aan het werk. Ze staan niet achter deze regering, maar ja... veel keuze hebben ze niet. 

Opnieuw naar de bazaar dus en nu op zoek naar een wat langere blouse/jurk. Tenslotte kan ik ook niet 4 weken in hetzelfde lopen. Maar er is daar geen pashokje. Dus ik trek mijn  blouse uit, waar ik nog een keurig shirt met lange mouwen onder aan heb. De man van de winkel draait zich demonstratief om (uit angst voor zijn zielenheil??). Ik moet er ook wel om lachen. Bijv. ‘s morgens naar douche/toilet, oh hemel, eerst hoofddoekje om..

Ronald is in de bazaar vooral geïnteresseerd in Perzische tapijten. Een kleintje in de camper lijkt hem helemaal het einde. Maar tot op heden hebben we nog geen geschikt kleedje gevonden. In de bazaar wordt automatisch het woord tot Ronald gericht en over mijn hoofd heen gepraat. Grrrr..

Op de camping arriveert Mohammed, die ons direkt uitnodigt bij hem thuis in een plaatsje aan de Kaspische Zee. Hij vindt het helemaal geweldig, wat we doen en hij wil eigenlijk dat ik zijn vrouw overhaal om met hem de wereld rond te reizen. Als ik maar niet vertel van de  vrouwen, die hij ‘s morgens op bezoek heeft gehad...

 

Het verkeer hier is een chaos; Ronald komt ogen tekort om de auto’s die links, rechts passeren, zonder op of om te kijken en soms tegen de draad inrijden of achteruit op de snelweg je tegemoet komen. Ook in de auto is de hoofddoek verplicht, maar op lange stukken doe ik dat ding af en vervang ik de hoofddoek door de hoed. Komen we door een plaatsje, dan is het hoed op en plaatsje uit is hoed af.

 

 

GASTVRIJ IRAN

 

De mensen zijn enthousiast dat we in Iran reizen. We horen heel vaak: where do you come from? en nog meer Welcome in Iran. Zo ook bij de tolhuisjes op de snelweg, waar niemand geld van ons wil aannemen, “we like you”! 

 

Onderweg naar Mohammed worden we aangehouden door Mona en Meysam. Ze willen graag verder met ons praten en we zijn van harte welkom bij ze thuis. Direkt bij aankomst roepen ze: Relax! En dat betekent: hoofddoek af. We krijgen een Iraanse spaghetti voorgeschoteld, totaal anders dan bij ons, maar heel lekker. Beiden hebben een universitaire graad, maar Mona is huisvrouw en Meysam werkt als timmerman.  De volgende dag gaan Ronald en Meysam en vriend Ali offroad rijden in de bergen. Daar hebben we ook nog lunch en we komen pas met heel veel moeite weg bij deze hartelijke mensen, waar we een gezellige tijd mee hebben gehad. 

 

Bij Mohammed krijgen we de kans om Facebook en Twitter te openen. De Iraanse overheid controleert internet en je kunt alleen met een omweg deze sites bereiken. We hopen dat we ook nog kunnen skypen, dat is nog niet gelukt. 

 

En dat is nog maar het begin van onze reis door dit land. Zelden heeft een land zo’n diepe indruk bij ons achtergelaten. We zijn heel benieuwd naar het vervolg, maar wat ben ik blij, dat mijn verblijf hier tijdelijk is!

 

 

  

Reacties


1
Andrea Hol
11/04/2012 22:43
Hoi R&R, leuk om jullie reis te volgen. In gedachten zit ik op de achterbank! Kwam toevallig vandaag Ruard tegen in centrum Leerdam. Even bijgekletst. Leuke jongen! Hier alles ok, frisjes in Holland. Have fun, enne petje op/petje af is een leuk spelletje.
2
Ineke Groen
12/04/2012 08:32
Lieve Ronald en Rini,
Wat een geweldige foto"s en reisverslagen ,zeg!
Echt wat maken jullie veel mee.Erg leuk om te lezen.
Hier alles zijn gangetje.Weer is koud en ik verlang naar de zon.
Liefs,
Ineke
3
Leo
12/04/2012 09:01
Beste Rini en Ronald,
Prachtig reisverslag!

Ik ben net begonnen mijn dia's uit 1975 te digitaliseren van een reis door de Maghreb (dat was toen erg in) met als camper de bus van de melkboer die er mee was opgehouden.

Veel plezier verder!

Leo
4
Rene
12/04/2012 09:10
Ik wil ook naar Iran!
5
emiel en saskia
12/04/2012 21:15
RELAX !!!!
Haha, wat gaaf en wát een herkenning!
In Iran hebben wij een toptijd gehad. Het contrast tussen wat 'men' over het land denkt en hoe wij ons er voelden is te groot. We hebben er zoveel vriendelijkheid en gastvrijheid ervaren. En hopelijk wordt dit land ook voor jullie een hoogtepunt. Mocht er bij jullie over een paar dagen behoefte ontstaan aan privacy en ruimte: forget it! Geniet van deze achtbaan en rust maar uit aan de andere kant van de grens.
We hebben genoten van jullie verhaal. Fijne tijd!
Een lieve groet, Emiel en Saskia
6
Harry en Laura van de Salentein
13/04/2012 11:48
Beste Ronald en Rini,
wat een geweldige reis. Ook interessant is het om zelf te beleven hoe de vrouwen daar leven.
Hoorde dat het met jullie kleindochterje goed gaat.Fijn.
Geniet ervan. Groeten Harry en Laura
7
corrie couperus
13/04/2012 19:17
Hoi, hoi, wat een prachtig verhaal! Ik geniet! En die hoofddoek staat je goed!
Wat krijg je een ander beeld van Iran dan wanneer je er in de krant over leest. Wat een gastvrijheid en vriendelijkheid. Mij gaat het weer beter, maar helemaal toppie ben ik nog niet. Volgende week gaan we dri dagen naar Belgie, verschil moet er zijn.Liefs van corrie (en sjoerd natuurlijk)
8
corrie couperus
13/04/2012 19:20
O ja, nog even dit: een perzisch tapijtje moet echt hoor in de camper. Je kan eigenlijk niet zonder.
liefs,
corrie
9
Annemiek Tubbing
15/04/2012 10:10
Hallo Rini & Ronald, wat een avonturen! Turkije is nog te overzien, maar Iran is toch van een andere (cultuur) orde. Ik zou het niet uithouden als vrouw daar, laat staan met mijn lengte en kort haar. Maar wel leuk om te lezen en voor jullie om het mee te maken. Knappe compacte, maar toch beeldende verslagen Rini. In maart was het hier prachtig weer en toen heb ik nog lekker met een vriendin op het terras van De Notabelen gezeten. Je zoon was er niet, maar het personeel wist dat het goed met jullie ging en dat is toch een prettige bericht. Hoe bevalt de auto? Een Perzisch tapijtje past daar toch niet in? Op de grond? Dat wordt toch heel vies? Toch niet op de tafel? Verlangen jullie naar een Jordaans café? Nou ja, we horen en zien het wel. Ik ben hard aan het werk, in ieder geval tot medio dit jaar en daarna zien we wel weer. Ik ben ook weer met een cursus Spaans begonnen. Dit keer bij Cervantes in Utrecht. De eerste keer staakten de docenten, omdat ze dat in Spanje ook deden en de derde keer had ik wisselstoring met de trein. De tweede keer was heel leuk: de 3,5 uur les per week vloog om! Leraar is spanjaard en praat heel duidelijk. Ik kan hem tenminste volgen. Genieten jullie maar even verder (en wees voorzichtig) en wij genieten graag mee! Groeten Annemiek
10
Rudi en Berlinda
16/04/2012 14:10
Dag Rini & Ronald, we volgen met veel aandacht jullie nieuwe reis, veel succes gewenst en kijken uit naar de volgende verslagen! Groeten uit Vlaanderen! (Onze camperreis door Zuid-Amerika gaat verder in september)
11
Simon
02/07/2012 10:51
Hey,

Ik ben hier via het overlandforum waarop jullie geregeld posten. Heel leuk om jullie (goed geschreven) verslag te lezen.

Ik moest echt lachen toen ik het aan het lezen was!

Vraagje: Waarom hebben jullie voor Iran gekozen om door te reizen en niet voor Irak of Syrie?
Syrie spreekt voor zich met de conflicten momenteel. Maar Irak?

Simon

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »