NAAR RESERVA NP IBERA

woensdag 17 maart 2010


NAAR RESERVA IBERA


Op weg naar Ituzaingo, gelegen aan een immens stuwmeer, passeren we Itata, waar we een kijkje nemen. We willen emailen en vragen bij het plaatselijke toeristenburootje waar er gelegenheid is. En onmiddellijk stelt hij zijn computer beschikbaar, waar we dankbaar gebruik van maken. Maar voor wat hoort wat en dus krijgen we alle informatie over dit plaatsje, dat vooral beroemd is om de Virgin de Itata. Er staat een werkelijk monsterlijk grote kerk, een soort St. Pieterskerk, waar éénmaal per jaar 2 miljoen gelovigen komen. En dat in een plaatsje kleiner dan Amerongen.

Naast de kerk staan kramen met allerhande soorten troep. Bordjes, schotels, handdoeken, t-shirts, allemaal bedrukt met de maagd. En beelden in soorten en maten. En het wordt verkocht, ook nu.


In ITUZAINGO

komen we terecht op camping El Mirador, waar een stel Argentijnen zojuist aan een grote dorado op de parilla hadden. We konden direct aanschuiven. Heerlijk! De heer des "huizes" had diezelfde morgen 2 grote exemplaren gevangen, de andere werd aan een restaurant verkocht.

De hooggelegen camping kijkt over de Rio Parana, die hier een paar honderd meter breed is en de grens vormt met Paraquay. Het water is lekker warm, afkoelen doet het niet.
Het hoogseizoen is definitief afgelopen, we zijn nog maar met een paar mensen hier. Het nabijgelegen stuwmeer en electriciteitscentrale levert energie aan Paraquay en in Argentinië tot zelfs in Buenos Aires.


RESERVA IBERA

is een uniek "wetland". Om in de termen van Ronald te spreken: de Oostvaardersplassen, maar dan ter grootte van meer dan 1/3 Nederland. En om er te komen, moet je flink je best doen. De weg er heen is een zandweg van meer dan 150 kilometer. De eerste ingang hebben we gemist, waarschijnlijk waren dat die 2 huisjes ergens halfweg.

Net toen we ons afvroegen of  het  reservaat überhaupt wel bestond, rijden we tegen een toeristenbureau aan in the middle of nowhere. En er zijn zelfs meerdere zandwegen met her en der huizen, een soort restaurant en hostel. Het hele dorp heeft tot 5 maanden geleden zonder electriciteit gezeten. Sinds kort is de "hoofdstraat"  voorzien van electra. Enne, de camping ook!

De camping was een complete verrassing. Nergens hebben ze zó nagedacht over het kamperen. Er is een overdekte parilla met tafel en stoelen, drinkwater en zelfs een waslijntje. De prijzen zijn afhankelijk van het aantal nachten; Ronald maakt een deal: 3 nachten voor 100 pesos (€ 20,-).
De volgende morgen varen we met een motorbootje door dit werkelijk schitterende gebied met een unieke flora en fauna. Zo zien we het moerashert, dat alleen hier in het wild voorkomt.

Er loopt/zwemt hier een dier zo groot als een fikse hond, die nog het meest op een reuzehamster lijkt. Het verricht hier zeer nuttig werk, want hij eet gras en waterplanten. Anders zou het hele gebied dichtgroeien. Verder zien we allerlei soorten loop-en watervogels, in verschillende kleuren en groottes. En niet te vergeten véél kaaimannen.

Het brood dat ik in het dorp ging halen, moest uit het 150 kilometer verderop gelegen Mercedes komen en was dus van de dag ervoor. Toen we het aten, leek het eerder eergisteren. We moeten het roosteren om het enigszins eetbaar te maken. Verder hebben we gelukkig alles wel zo'n beetje bij ons.


De 2e dag regent het en het is lang geleden, dat we bijna een hele dag regen hebben meegemaakt. Dat wordt een dagje opruimen, schoonmaken en bed verschonen. We zitten onder ons afdakje en houden ons bezig. De kinderen van het dorp komen langs om de auto te bekijken. We beginnen er aan te wennen, dat we zelf een bezienswaardigheid zijn geworden. We zijn al zo vaak gefotografeerd, gefilmd met en zonder auto en bestookt met vragen. Of we van de TV zijn, met Dakar mee hebben gedaan, de auto niet willen verkopen, enz enz.  Maar dat een half dorp langs komt, nee dat is nieuw.


We gaan lunchen met een jong Italiaans stel; de pizzaboer was dicht en we kwamen terecht bij een comedor, een soort vrijwillig restaurant. Er was pasta en baipu. Ik had de pasta moeten nemen, maar je wil eens wat nieuws. Baipu  bleek een soort maispap met stukjes vlees en zal niet op mijn lijst van meest lekkere dingen komen.

's Avonds eten we gezellig met Margot en Olivier, onze franse buren, die net aan hun reis van 6 maanden beginnen. We hebben geamuseerd toegekeken, hoe de tent voor het eerst werd opgezet en herinneren ons hoe we zelf begonnen. Wat lijkt dat al lang geleden. De volgende dag hebben we nog een boottrip van 3 uur en daarna gaan we verder, dit keer over een weg met scherpe stenen en gaten, richting Mercedes. Daar zetten we ook de franse buren af, die achterin meereden. Backpackers worden via transfers naar de camping gebracht; maar ophalen is een kwestie van geduld, geluk en geld.


PASO DE LOS LIBRES

is onze volgende stop en het is de eerste Argentijnse plaats waar we ons niet veilig voelen. Het plan was om aan de rivieroever te overnachten. Maar het was er erg druk en we voelden ons van alle kanten bekeken op een onprettige manier. Er was verder geen mogelijkheid tot overnachten volgens de ACA, automobielclub Argentinië, alleen in hotels. En dan moet je de auto nog veilig kunnen stallen.

Kamperen werd ons afgeraden ivm de veiligheid. Toen we nog eens op de boulevard rondreden, vonden we aan het eind de "club nautico" van Paso de los Libres. Ronald heeft met de beheerder wat gesmoesd en we konden daar het terrein op vanaf 21.00 uur als iedereen weg was. Een kleine commissie en we stonden veilig aan de rivier. En gelukkig maar, we hoorden 's nachts een schot vallen en er loeiden sirenes van politieauto's. Het heeft misschien te maken met het feit, dat dit een grensplaats is, Brazilië ligt aan de overkant van de brug.

HET VERVOER

In Chaco en Corrientes is het ons opgevallen, dat nog heel veel mensen met paard en/of wagen rijden. Kinderen rijden te paard in schooluniform enctype="multipart/form-data" enctype="multipart/form-data" naar school, vuilnis wordt er mee opgehaald, groente uitgevent. En in grotere steden staan paarden voor het stoplicht te wachten te midden van auto's.  En een gek gezicht: het paard staat aan een touw voor de deur te grazen. Ipv een auto staat het paard geparkeerd. Een ander populair vervoermiddel is de brommer/scooter, waarop hele families tegelijk reizen. En dan volgt pas de vaak zeer oude auto.

Reacties


1
Theo en Els van Stralen
18/03/2010 21:03
Lieve Rini,
Hartelijk gefeliciteerd met je verjaardag.
We wensen je morgen een leuke dag toe en we zijn blij jullie eerdaags weer te zien.
Lieve groet van Theo en Els
2
Bart Bertha Anna en Tara van Stralen
18/03/2010 21:05
Lieve Rini,
Ook namens de familie in Leeuwarden wensen we je een fijne verjaardag toe in Argentinie en we zien je in ieder geval op je schoonvader's 80ste verjaardag.
Groetjes van Bart, Bertha, Anna en Tara
3
Corry Koedam
19/03/2010 13:11
Rini nog van harte gefeliciteerd met je verjaardag, ik heb gelezen, dat jullie in April een poosje in nederland komen wonen,vanwege vaders verjaardag.
Ik zou het leuk vinden, als jullie dan eens naar mij toe kwamen.
Groetjes en hoop tot ziens Corry.
4
WoutMieneke
19/03/2010 21:42
Rini en natuurlijk ook Ronald, van HARTE GEFELICITEERD met deze bijzondere verjaardag!! Geniet van dit moment en sta weer open voor nieuwe uitdagingen in het komende nieuwe jaar! veel plezier daar W&M
5
Jorge
22/03/2010 01:39
Dear friends, I'm so happy to meet you and spend some time together.
Hope to find you both in another nice place like the river side.
Good Luck
Jorge

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »