NEDERLAND-ECUADOR

maandag 21 maart 2011


NEDERLAND-ECUADOR

Van het kleurrijke, zonnige, vrolijke, slordige Ecuador naar een grijs, regenachtig en overgeorganiseerd Nederland: het is even wennen. Het weerzien met familie en vrienden, heerlijk allemaal.  Als eerste wordt de computer gerepareerd en dan een agenda gekocht. 
Het wordt ook een soort werkvakantie: niet alleen moeten er allerlei dingen aangeschaft worden,  financiële zaken afgehandeld, enz. maar we zijn hier ook omdat er een restaurant (www.denotabelen.nl) geopend doet moet worden. En zoals altijd moeten er op het laatst nog altijd een heleboel dingen gebeuren. ..

Op 1 maart is het zover : Ruard om 10.00 uur de deur open en de eerste gasten komen binnen en het blijft maar doorlopen. De eerste week is werkelijk een droomstart. Natuurlijk moeten wij de omzet ook een beetje op peil houden en er worden heel wat vrienden en kennissen uitgenodigd om even langs te wippen...
Verder heeft  Ronald heeft een nieuw fototoestel aangeschaft om professionele foto's te kunnen maken. Met bewondering  kijk ik toe hoe hij hele handleidingen zit door te lezen.  Er zit  gelukkig ook nog een automaat-stand op voor mij.

Voor we het weten is het 9 maart en gaan we weer richting Ecuador. Geen moeilijk afscheid deze keer: in juni zijn Ronalds ouders 60 jaar getrouwd en zijn we er al weer!


QUITO

Van Quito hadden we nog niet veel gezien omdat we toen voornamelijk griep hadden. Ik was alleen bij het museum van Guyasamin geweest en we willen nog wel iets meer zien. En de Toyota moest nog even voor een grote beurt naar de garage. Door een afmelding werden we gelijk geholpen.  Ik ging terug naar het hostal en trof daar een dodelijk ongeruste Benny  aan. Wat bleek: er werd een tsunami verwacht aan de kust, waar hij woont.

En daarna hoorde ik het hele verhaal van Japan. God wat een drama!  Ik ben direkt weer omgekeerd en heb Ronald het nieuws verteld. We namen even snel kontakt op met Nederland om eventuele ongerustheid weg te nemen. Quito ligt op 2800 meter hoogte, dus voor een tsunami hoeven we hier niet bang te zijn. De tsunami is uiteindelijk niet gekomen, maar er was wel paniek aan de kust, waar iedereen hogerop probeerde te komen.
Via internet en TV blijven we op de hoogte van de gebeurtenissen in Japan, waar de ellende maar blijft aanhouden.

De volgende dag gaan we samen de oude historische binnenstad van Quito verkennen. Van het prachtige Plaza Grande, waar we de cathedraal en het aartsbisschoppelijk paleis bewonderen naar de Compania de Jesús, een kerk waar alles goud is wat er blinkt.  Veel te veel van het goede vinden wij. In de Mercado Central eten we bij Corvina Don Jimmy vis, een adres waar iedereen van hoog tot laag terecht kan.

 

Via La Ronda gaan we naar het Plaza di Teatro, waar we wat drinken en naar een voorstelling kijken. Er hangt een wat broeierige sfeer, er zijn wat mensen die met elkaar op de vuist willen maar de politie haalt de vechtersbazen uit elkaar.  We lopen nog wat rond en komen langs een ouderwetse kapper, waar Ronald zich laat scheren. Dat was wel nodig ook!

The place to be in Quito is  het Plaza Foch; het is hier altijd druk, ondanks de hoge prijzen . We eten wat en gaan dan terug naar het hostal. De volgende dag maken we de auto klaar voor vertrek. We nemen afscheid van Gerd (eigenaar hostal) en gaan op weg.


NIET MEER VOOR- OF ACHTERUIT......

Bij de Toyotagarage kregen we een toeristische route naar het Nationaal Park Cotopaxi en zoals altijd voelen we daar wel voor.  Via een onverharde weg rijden we naar het Nat.Park en Ronald moet weer alles uit de auto halen, wat er in zit. Een schitterende weg dat wel, al weten we af en toe niet welke weg we nou precies weer verder moeten nemen.  Van bewegwijzering hebben ze hier nl. nog nooit gehoord.

Het pad wordt slechter en slechter, tot we muurvast op een steen komen te zitten.  Eerst graven, dan de auto liften met behulp van een bal, die we opblazen met de uitlaat van de auto. De rijplaten er onder schuiven, en dan ligt Ronald onder de auto om de steen weg te halen. En dan nog eens proberen.  Maar we komen niet meer voor of achteruit.  Geen boom te zien, we kunnen dus niet lieren.

    

Ik schrok van de foto                                         Muurvast 

Met behulp van de satelliet en de Lonely Planet zoeken we een hotel in de buurt, dat we bellen om hulp. We krijgen een nummer van een Engelssprekende man, die belooft ons verder te helpen. We moeten over een half uur terugbellen. Victor zegt dan dat hij onze positie weet (waypoints had ik opgegeven) en dat het geen gevaarlijke omgeving is. We brengen de nacht door in de scheefstaande auto. En met je hoofd naar beneden slapen op 3600 meter hoogte is geen pretje.

De volgende morgen komen er kleurrijke voorbijgangers te paard langs.  Zelfs een vrouw met een kind voorop zittend en een kind achterop staand(!), dat ze  vastgebonden had met een doek om het middel. We waren te verbouwereerd om een foto te nemen.  Wel maakt Ronald schitterende foto's van de vulkaan Singolagua.


  

De reddende engel                  Sincholagua vulkaan


lk bel nogmaals met Victor die zegt dat er mensen naar ons toekomen met een 4x4 Toyota. Na een halfuur komt er dan een tractor aan met diverse mensen te paard er om heen. En een Toyota. Onze auto wordt bewonderd, helemaal als Ronald het dak naar beneden doet. Binnen korte tijd worden we weer op de weg geholpen.  1000x dank aan onze redders!

Victor wordt gebeld en de zoektocht wordt afgelast, want het zijn de plaatselijke voorbijgangers geweest, die naar de hacienda waren gegaan en de auto hadden gestuurd. We beloven Victor bij zijn lodge in Cotopaxi langs te gaan en in de middag arriveren we daar. Jammer genoeg was hij al weer weg, we hadden hem graag persoonlijk bedankt. De volgende morgen wordt er heidens vroeg een foto door Ronald genomen van de vulkaan Cotopaxi die zich dan helemaal laat zien. De berg is 5900 meter hoog en vanaf 4800 meter ligt er sneeuw (op de evenaar!) Tot 4800 meter kun je er met de auto naar toe en van daar  kun je 's nachts op weg naar de top om de krater te bekijken. Dat laten we graag aan anderen over. Het uitzicht is schitterend, maar er is veel bewolking en nevel. Wandelend langs de laguna Limpiopungo krijgen we te maken met  stevige regen. Het schijnt hier een normaal patroon te zijn: 's morgens is het redelijk weer, maar in de middag wordt het herfst.  Als we het Nat. Park uitrijden, zien we nog wilde paarden lopen.

QUILOTOA-LOOP

In Latacunga ontmoeten we Katrien, eigenaresse van de hostals Tiana en Llullu Llama, die al 8 jaar in Ecuador woont.  Van haar krijgen we een schitterende route naar Sasquili  en Isinlivi. En dat is wel nodig ook, want ook hier moet je vaak maar raden welke plaats je binnenrijdt. In Sasquili is een grote authentieke indiaanse markt met levende dieren, maar ook met klerenmakers, "restaurants", groente, fruit en duizend andere dingen. Pick-ups afgeladen met indiaanse passagiers rijden af en aan. Als we na uren zijn uitgekeken, gaan we op weg naar Isinlivi, waarbij wij het papier van Katrien hard nodig hebben om de weg te vinden naar haar hostal


  


LLUMA LLAMA

Hier maken we kennis met Courtney, een Amerikaanse, die alleen op reis is voor een maand of 10 en met  Marieke en Sywert, een Nederlands stel. Sywert vertelt een bloedstollend verhaal over een paardrijtocht door de bergen. Op de steile hellingen begon zijn paard weg te glijden! Hij is net op tijd van het paard afgesprongen, dat 30 meter naar beneden viel! Terwijl hij nog stond bij te komen van de schrik, haalde de gids het paard naar boven. Het beest mankeerde niets en volgens de gids kon hij zo weer verder. Toch maar niet zei Sywert.

Marieke & Sywert willen ook nog naar Peru, en misschien zelfs naar Iquitos. Daar kunnen wij een boel over vertellen! Ook laten we de foto's van de boottocht zien. We zijn benieuwd of ze het nu nòg gaan doen. Het is een gezellige avond in een gezellig hostal. Wij slapen in de auto, die in de tuin staat geparkeerd.

HET KRATERMEER

Courtney rijdt de volgende morgen met ons mee naar  Quilotoa via een schitterende route.  De weg voert langs dorpjes met namen als Chinalo Bajo (= laag) op 3000 meter! Dan vraag je je af, op welke hoogte Chinalo-hoog ligt.  Kinderen komen uit de school rennen, als ze ons zien langs rijden. Ook willen er weer veel mensen meerijden, maar daar zit al een passagiere. Diepe kloven, akkers tot 4000 meter en mensen met vee op de weg. Vlak voor Quilotoa komen we op een asfaltweg terecht. Courtney stapt uit en wij rijden door naar het diepblauwe kratermeer (3900 meter). Het is een werkelijk uniek uitzicht.

  


TIGUA

Vanuit Quilotoa rijden we naar Tigua, een schildersdorp met maar liefst 2 galeries waar je schilderijen kunt kopen. Je moet er van houden, maar het is wel knap gedaan. Vlakbij is een werkende boerderij, waar je ook kunt logeren. Het is een heel originele boerderij, niet te vergelijken met een Nederlands boerenbedrijf. Er lopen hier 75 koeien, varkens, lama's en schapen te scharrelen. In een onbewaakt ogenblik loopt een kalf een huisje binnen. De vrouw des huizes is er niet blij mee... In 1964 heeft de boer ongeveer 2500 ha. land moeten afstaan aan de indiaanse bevolking, hij heeft nu nog ca. 400 ha. Hier vier ik mijn verjaardag met een glas goede wijn met Marguarita & Mario, toch éven anders ... Vorig jaar in Argentinië, volgend jaar in ?  Oh, en ik mocht ook nog op de lama rijden.

Vanuit hier gaan we naar Banos, dat veel lager ligt en daardoor veel warmer is. Het is in de bergen behoorlijk koud (13-17 graden) en dat verwacht je niet direkt op de evenaar. En we hopen eindelijk weer eens internet en/of telefoonbereik te vinden, want dat is niet meer gelukt sinds Quito.


Reacties


1
Corry Koedam
24/03/2011 11:52
Rini nog van Harte Gefeliciteerd met je verjaardag en Ronald wat geweldig van het filmen van die waterval en ook nog je stem erbij te horen en dan dat geluid van dat water. Ik wens jullie weer een goede verdere reis, maar ga maar niet meer over zulke slechte wegen, dat lijkt me zo eng als je met je auto vastzit en je moet daar in niemandsland overnachten.
Hartelijke groeten, Corry
2
corrie couperus
24/03/2011 12:54
Nou, Jullie hebben je wel weer meteen in het avontuur gestort. Indrukwekkend die bal en dapper van Ronald om zomaar onder de auto te gaan liggen. Prachtige opname van de waterval. Straks ga ik Suyagamin googl
en, nog steeds niet gedaan. Rini, nog van harte gefeliciteerd!! Het is hier prachtig weer, wij gaan fietsen. tot later,

liefs,Corrie

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »