NEPAL

zaterdag 19 juli 2014

TERUG IN INDIA


We zijn koud de poort van Bhutan uit en zijn onmiddellijk in een totaal ander land. Een aanslag op al onze zintuigen: chaos, een kakofonie van geluiden, krakkemikkige winkeltjes met onduidelijke waren en uiteraard de warboel van het verkeer. Officiële mensen die ons niet het immigratiekantoor kunnen aanwijzen en ons 3 verschillende wegen opsturen. Uiteindelijk houden we een tuctuc-chauffeur aan, die Engels spreekt en ons de weg wijst. Vlak bij de eerste politieagent!! Gelukkig hoeven we niet op zoek naar de douane, aangezien de douane bij de grens met Bhutan niet wisten wat ze met een carnet aan moesten. Die laten we de volgende keer wel uitstempelen.

Het verkeer hier is niet te beschrijven, dat moet je meemaken. Achter het stuur (aan de verkeerde kant) krijgt Ronald regelmatig hartkloppingen. Bij inhaalmanoeuvres moet ik beoordelen of we ruimte genoeg hebben of niet. Ondertussen word je gesneden door links en rechts passerende auto's, die geen geduld hebben. Of motoren of tractoren of tuctucs. Grijze haren krijg ik er van en soms doe ik gewoon de ogen maar dicht als er 2 of 3 vrachtwagens of ons afkomen...op onze rijhelft.

In Siliguri wil ik nog even boodschappen doen omdat we niet weten waar we in Nepal kunnen overnachten. Sowieso weet ik veel te weinig van Nepal af, omdat we druk zijn geweest met Bhutan en Myanmar. Maar goed, in Siliguro raakt Ronald dus de weg kwijt, de GPS weet het ook even niet meer. We komen in steeds kleinere straatjes, maar raken steeds verder van huis. Een man met een bakfiets en 10 meter lange bamboestokken verspert ijskoud de weg omdat hij moet keren, uiteraard onder luid getoeter. Uiteindelijk komen we bij een supermarkt, weer zo een die alles heeft dat je niet nodig hebt.

Net als we betwijfelen of we nog wel een goede overnachtingsmogelijkheid vinden, zien we een theeplantage waar we op kunnen rijden. We bedenken ons geen moment maar maken gebruik van de gelegenheid. In geen velden of wegen is er iemand te bekennen. We gokken er op dat we niemand in de weg staan en hebben hier een ongelofelijk rustige nacht.


NEPAL

Nog nooit zo weinig van een land geweten als nu bij Nepal. We denken aan een rustig, spiritueel, meditatief land met hooggbergte. Maar dat valt tegen. Overal in het zuiden (laagland) wonen mensen, geen plekje onbenut. En ook hier is er chaos in het verkeer, zeker niet minder dan in India.

De mensen zelf zijn erg vriendelijk en we worden uitgenodigd in de omgeving van Dharan om te eten en te overnachten. Een plek waar je een fantastisch uitzicht hebt over de omgeving. De mensen hier zijn bezig met het bouwen van een hotel en restaurant op deze plek en we zien met verbazing hoe dat aangepakt wordt. Er wordt een stukje gebouwd dan gespaard en dan gaan ze weer verder. Op veel gebouwen zie je de stukken wapeningsstaal uitsteken, zodat er t.z.t. weer een verdieping bovenop kan. De beneden verdieping van het hotel is af en Ronald kan eindelijk een wedstrijd bekijken van het Nederlands elftal.

Bij Pokhara is een overlandcamping en daar willen we zo snel mogelijk heen. Altijd leuk om medereizigers te treffen. Maar eerst komen we langs het Chitwan Nat.Park waar je in het droge seizoen safari's kunt houden en proberen tijgers te spotten. Nu kunnen we alleen nog kanoën en op een olifant rijden. Misschien gaan we later in het seizoen naar dit nationaal park.

POKHARA

De volgende dag arriveren we bij de overlandcamping. Tot onze teleurstelling zijn we de enigen. Het is geen seizoen meer. En dat merken we - zelden hebben we ons ergens zo onwelkom gevoeld. Er worden voetbalwedstrijden uitgezonden en we worden niet uitgenodigd; het lawaai gaat wel tot diep in de nacht door. De eigenaar is naar Europa en de dorpsbewoners houden hier feest. We maken er maar het beste van, we hebben echt een paar dagen rust nodig. De website moet er op en dat is altijd even een dag werk, vooral als internet zo slecht is. Verder zijn we allebei geÏrriteerd omdat we gewoon moe zijn. Dat duurt gelukkig nooit lang. Na een dag of 4 gaan we weer verder, dit keer naar Jomsom, een plaats in de Himalaya (koel) waarvandaan je trekkings kunt doen.


JOMSOM

De ervaringen op de gewone weg zijn hier al een opgave, maar op deze weg (vanaf Beni alleen geschikt voor 4WD) maken we helemaal wat mee. De weg is heel nauw, tegenliggers een probleem, vaak moeten we achteruit rijden om mensen te laten passeren. Modder, stenen, we hebben al heel wat gehad op dit soort wegen, maar dit keer komen we voor een nieuwe ervaring: we moeten door een waterval!


Als we aankomen, staat er een bus met drie wielen in het water, 1 zweeft er boven de afgrond. Het water staat tot boven de wielen. Met behulp van een andere vrachtwagen waaraan hij met lijnen vastzit, bereikt hij de overkant. Dan gaat de vrachtwagen, die het ook redt en dan zijn wij aan de beurt. Soms doe ik mijn ogen even dicht, als ik iets eng vind. Maar dit is zo'n moment, dat je je ogen niet dicht dùrft te doen. We gaan er vol doorheen en we redden het. Maar dood en doodeng. Je voelt de stroming aan de auto trekken. En we moeten ook nog eens een keer terug....niet over nadenken. En wat zegt Ronald? Jammer dat we geen foto hebben!

Als we in Jomsom aankomen, wacht ons een verrassing: we moeten een permit kopen en omdat we dat niet in Pokara hebben gedaan, moeten we dubbel betalen!
Nu is 60 euro niet te veel als je 14 dagen aan de wandel gaat hier, maar wij willen eigenlijk alleen maar rondkijken en hier en daar overnachten. We beginnen met de lunch en Ronald besluit dat hij het geld er niet voor overheeft. De organisatie weet niet van wijken en zegt dat we het gebied al binnen zijn gereden en dus toch moeten betalen. Waarop Ronald de auto omdraait en zegt: dan niet!

We kamperen er natuurlijk toch en kunnen nog een paar mooie plaatjes schieten van de Annapurna die grotendeels in nevelen is gehuld. En dan begint de terugweg weer. 


Er is nog een checkpost maar we houden vol: we betalen niet, al gaan ze op hun kop staan. En ze laten ons gaan!Toch vind ik het jammer, we hadden graag wat langer gebleven. Ook al zijn de trekkings voor ons niets: het gaat om tochten van minimaal een week en vaak langer....en op een hoogte van zo'n 3000 meter.

Onderweg worden we nog door 2 oude mannetjes aangehouden, ze willen meerijden... Als we zeggen dat de auto vol is, willen ze op het dak. We krijgen visioenen van deze bejaarden, die op het dak aan alle kanten stuiterend, van het dak aftuimelen op de motorkap...Ze moeten maar even op de bus wachten. 


Nepalezen zijn een nijver volk, overal zien we mensen aan het werk, vaak zwaar werk. En altijd met de hand. Op het land, bij wegen, bruggen, overal. Er wordt wat afgesjouwd, vaak door vrouwen. En zelfs bewapeningsstaal wordt met de hand gevlochten. Later lezen we in een krant, dat veel jonge mannen na een studie in het buitenland daar ook gaan werken. Hierdoor ontstaan grote problemen, want de oogst moet nu met veel minder mensen worden binnengehaald en dat gaat niet.


NEDERLANDS ELFTAL

In Pokhara kunnen we de halve finale van het Nederlands elftal zien, maar waar kunnen we overnachten of de auto neerzetten? Parkeerruimte is schaars, maar bij een restaurant waar 's nachts om 02.00 uur(!) de wedstrijd wordt uitgezonden, is nog een plekje. We zetten de wekker en proberen eerst nog wat te slapen. Maar goed ook, want we liggen pas om 04.30 uur weer in ons bed. Met een kater van de uitslag.

We slapen een stuk beter bij Sarangkot, waar we de volgende dag aanlanden. Een paar kilometer van Pokhara springen de paragliders van de berg daar. We willen het uitzicht op de bergen bewonderen, maar worden door de eigenaar van Superview hotel uitgenodigd om op zijn grasveld voor het hotel te kamperen. Daar denken we geen 2x over na. Want het is een superview! We kijken de paragliders op de schermen. Alle kinderen van het dorp komen langs om de camper te bekijken, de vrouwen de binnenkant en de mannen willen de technische dingen weten tot we uiteindelijk de deur maar dicht doen. De vrouw van de eigenaar bedenkt aan het eind van de middag dat ze best wat voor de ‘camping' kan vragen. Maar haar man heeft ons uitgenodigd? Bedremmeld keert ze om.


VAN POKHARA NAAR KATMANDU

Na een laatste bezoek aan de supermarkt waar de bewaker van het parkeerterrein telkens salueert als hij Ronald ziet aankomen, gaan we op weg naar Katmandu. Langzaam, dat wel. Eerst naar Bandipur, een schattig bergdorp, waar de tijd lijkt te hebben stil gestaan. Via een steile weg omhoog rijden we een parkeerplaats op waar de auto zijn plek lijkt te hebben gevonden. Er ligt een groot veld achter met 5 reusachtige vijgenbomen. Hiervandaan kijk je over de vallei naar de bergen uit. Aan het eind van de middag lijkt het veel op een soort dorpsplein. Ook hier staan we ruim in de belangstelling, vooral van de kinderen, die gelukkig toch liever met hun vriendjes gaan voetballen dan met ons.

Een aantal Engelse vrijwilligers is de vrouwenkliniek van het plaatselijke hospitaal aan het schilderen. Goedbedoeld natuurlijk, maar we hebben zelden een zo bouwlustig volk meegemaakt als de Nepalezen, die dat werk zelf goed kunnen gebruiken. En of het ziekenhuis nou echt op een kleurtje aan de buitenkant zit te wachten valt zeer te betwijfelen.

In het dorpje zelf zijn de meeste oude huizen gerestaureerd en ingericht als hotels, restaurants, winkeltjes e.d. maar er wordt ook nog gewoond, wat het heel authentiek maakt. Heel leuk.


GHORKA

Een heel ander beeld levert Ghorka op. Bij het binnenrijden passeren we een poort met daarop afgebeeld: Red Salute met de hamer en de sikkel. Vooral het eerste gedeelte heeft weinig aardigs te bieden, maar een open luchtbad, waar mensen elkaar staan te wassen en daarna de was er in doen, tref je niet overal. Dan komen we in oud-Ghorka, met een aantal historische gebouwen en een museum. Voor de tempel moeten we nog verder. Bij de tempel kunnen we nog net de auto kwijt.

We gaan met de trap omhoog via de uitgang, dat loopt iets praktischer. En wat we dan aantreffen, valt niet te beschrijven. Hier wordt ritueel geslacht en geofferd. Ik kan het echt niet aanzien. Kippen zonder kop heb ik vaker gezien, maar geiten slachten met een machete! Brrr...ik word misselijk van de bloedgeur. Ronald heeft al heel wat foto's genomen, als hij het bord ziet, dat het niet mag. Oeps! Wordt gelukkig niet gezien.
Op de terugweg zien we mensen zeulen met de geslachte dieren. Ja, omhoog lopen ze zelf nog, dat gaat iets simpeler.


WAAR OVERNACHTEN?

We gaan op zoek naar onze volgende overnachtingsplek, die we aan de rivier gedacht hadden. Als we the Royal Beach hebben gevonden, weet ik het al als ik uitstap: de warmte valt op me. Het is zeker 40 graden en dat met die luchtvochtigheid. Het hotel is gesloten, maar we kunnen er wel staan. Wat volgt is alleen te begrijpen als je zelf dergelijke weersomstandigheden hebt meegemaakt. We gaan de bergen in!

Via een mooie weg richting Daman hopen we ergens een mogelijkheid te vinden om te kamperen. Dan valt ineens alles uit: GPS weet Daman niet te vinden en alle electronische apparatuur werkt niet meer. Hoever is het naar Daman? Na een uur rijden weten we al dat dit niet onze beste keus is geweest. Overal waar een m2 vlak land ligt, staat een huis of hutje. Het wordt donkerder en donkerder en het gaat regenen. Waar o waar moeten we gaan staan? In velden of wegen is niks te bekennen. Op deze nauwe wegen wil je echt niet in de buitenbocht gaan staan. En in het donker rijden, nee. Net als we besluiten, dat we dan toch maar in een buitenbocht moeten gaan staan, zien we redding. Op een groot stuk vlak land wordt een schooltje gebouwd. Hier kunnen we de auto heel goed kwijt en hier gaan we overnachten. We staan nauwelijks of er komen van alle kanten mensen aan, die trots op het schooltje wijzen. Ja, wij vinden het ook prachtig en zeggen dat we morgen weer weg gaan. Eén ding is zeker: we hebben het hier niet warm en slapen als rozen. De voetbal-wedstrijd gaat wederom aan ons voorbij.


DAMAN

Toch willen we eindelijk wel weten waar dat Daman nou eigenlijk ligt. We gaan verder en zien binnen 2 kilometer een hotelletje liggen. Zouden die vriendelijke mensen ons dat hebben willen uitleggen? Binnen 1 uur zijn we in een grotere plaats Daman Pahling en weer een half uur later zijn we bij het door ons uitgezochte hotel. Een grote teleurstelling! Everest Panorama Hotel heeft een terras waarvandaan je overal de bergen kunt zien. Als het goed weer is, tenminste. Je moet er naar toe lopen, dus we laten de auto aan de inrit staan. We weten eigenlijk al direkt, dat het hotel aan een grote opknapbeurt toe is. We nemen er een ontbijt en hebben nog nooit zo slecht gegeten voor zoveel geld.


KATHMANDU

We draaien om en gaan naar Kathmandu. Vlakbij de hoofstad van Nepal zijn ze temidden van de gewone verkeerschaos de weg aan het asfalteren. Dit resulteert in wild-west-taferelen, de 2-baansweg wordt opgerekt naar 5 banen, waar binnen heen en weer wordt geswitched door zowel auto's als motoren. Busjes wringen zich overal tussen en een schampt op een haar na onze auto. Opschieten doet het voor geen meter. We zien een asfaltwals met 2 passagiers: politieagenten... Verder doen die niet veel. Als aan onze linkerkant het verkeer ook nog tegen de draad gaat inrijden, wordt het helemaal leuk. Uiteindelijk staat er een militaire auto klem en die heren gaan het verkeer eens even regelen. De politie neemt het daarna over. Uiteindelijk komen we bij het Summit hotel, veel te duur maar wel heel rustig. We doen een paar dagen luxe. Tot onze verbijstering zit dit hotel vol met NGO's, Nederlandse en andere vrijwilligers, die hier vergaderingen houden. Als er één hotel ver verwijderd is van de werkelijkheid van de Nepalezen, is het hier wel. Ontwikkelingshulp voor wie??

Gelukkig blijken er ook gastenkamers te zijn in de goedkopere klasse, door de receptie in eerste instantie doodleuk ontkend. Zelfs de 2e keer dat we er naar vragen, probeert dezelfde man er onder uit te komen. Maar ik houd aan, en inderdaad: we kunnen naar een goedkopere kamer, die zelfs veel groter is dan de eerste. In plaats van de airco hebben we een fan en het toilet en douche zijn om de hoek. We hebben het hele gebouw voor ons samen.


EN WEER: VISA VOOR INDIA

We hebben het niet alleen druk met de website, maar ook de visa voor India moeten weer worden aangevraagd. Die zijn verlopen doordat we onze double entry hebben gebruikt. Weer al dat werk, je wordt er toch gek van. En dan naar het visacenter en minimaal 5 dagen wachten. Dan terugkomen om je paspoort in te leveren en de dag erop kun je het weer ophalen. Als je pech hebt, krijg je geen visum en ben je ook je geld kwijt.


DURBAR SQUARE

En dan is het tijd om eens rond te kijken in de omgeving. We starten in Kathmandu op Durbar Square. Je moet voor dit plein zelfs entree betalen. Het museum daar is misschien interessant voor Nepalezen; foto's en wat eigendommen van de laatste koningen. We zijn er niet kapot van. Dat geldt niet voor de tempels. Op een relatief klein oppervlakte staan er hier een hele massa.


KUMARI

In een van de tempels worden we gewaarschuwd: we mogen wel foto's nemen, maar niet van de Kumari. Deze ‘levende godin' zal binnen een paar minuten haar gezicht laten zien. En inderdaad, binnen een minuut of 10 verschijnt er een jong meisje, zwaar opgemaakt en met veel versierselen bij een venster op de bovenste verdieping. Dit meisje is gekozen uit een strenge selectie van 4-jarigen. Ze heeft in onze ogen bizarre beproevingen moeten doorstaan. Ze blijft de godin tot de 1e menstruatie, waarna ze wordt gedegradeerd tot een ‘gewone sterveling'. Een ex-kumari trouwen brengt ongeluk, en aanpassing aan het gewone leven is extreem moeilijk.
En, ze mag dan niet gefotografeerd worden, van alle kanten worden ansichtkaarten met haar foto aangeboden.

Na de tempels dwalen we nog wat rond door de nauwe straatjes die erop uitkomen met de meest uiteenlopende winkeltjes en ambachten. Het plein is verkeersvrij maar hier is het weer opletten geblazen. In dit verkeer van: ‘ieder voor zich en god voor ons allen' zijn voetgangers vogelvrij.


PATAN DURBAR SQUARE

Patan ligt tegen Kathmandu aan, slechts gescheiden door een vieze rivier. De chauffeur vertelt ons, dat er binnenkort wordt opgeruimd. Goed initiatief zou je zeggen, tot we horen dat de moessonregens hiervoor zorgen. Al de troep gaat zo de zee in!

Patan is veel rustiger dan Kathmandu en het plein is ook veel kleiner, maar met een concentratie van magnifieke tempels, ongelofelijk. Jammer dat er veel nieuwe gebouwen omheen staan. En ook hier betaal je entree. Het Nationaal Museum (ook al een vroeger koninklijk paleis) is een plaatje van een museum! En niet alleen aan de buitenkant. Je kunt hier zo een paar uur rondkijken. Ernaast is nog een poort die leidt naar 3 binnenpleinen met verzonken badplaatsen, ook de moeite waard. Eigenlijk vinden we dit Durbar Square mooier dan dat in Kathmandu. Geweldig, we hebben hier genoten.

 

 

Reacties


1
Harry en Laura v.d. Salentein
20/07/2014 18:21
Wat een belevenissen weer. Wij zijn ook in Nepal geweest en vonden het een fascinerend land. Vooral Kathmandu. Ook het verkeer is inderdaad zeer hectisch, kunnen wij, weiiiswaar vanuit een bus op een smalle bergpas, over meepraten. Zelf rijden lijkt ons veel enger. Nog heel veel plezier. Harry en Laura
2
Josien Schippers
21/07/2014 11:53
Heftig verhaal dit, best eng zo nu en dan. Maar wel weer geweldig zoals altijd!!
3
shanta thapa
24/07/2014 07:06
we the people of charikot are pleased to see you in our place charikot dolakha, on the way we have seen your vehicle, and wish you all the best for your journey. Thank you and have a wonderful expedition. jaya hos
4
corrie couperus
29/07/2014 16:11
Ik heb weer genoten van jullie belevenissen. Geweldige foto van die bamboestokken. en die oversteek door die waterval deed mij plaatsvervangend griezelen.
liefs van Corrie
5
Annemiek Tubbing
30/07/2014 19:33
Hallo allebei,
mooie verhalen weer. Volgens mij zijn duiven ook internationaal, vooral de 'pleinenduiven'. Die verhalen over het verkeer! Wat een enge situaties. Daar kijken ze kennelijk niet op een verkeersdode meer of minder. Ik ben nu bezig met het plannen van mijn reis naar USA volgend jaar. Is een stuk overzichtelijker. Wel met een grote camper: zoveel luxe nooit gehad (douche en toilet), maar er zijn gewoon geen kleinere! Het is wel heel leuk om ermee bezig te zijn. Planning wordt waarschijnlijk medio aug tot medio november. Ik zal jullie voor die tijd nog wel spreken, denk ik. Veel plezier en let een beetje op waar je rijdt ;-) Groeten Annemiek

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »