NOORD NAMIBIË

maandag 01 juli 2013

NOORD NAMIBIE: LEEG, WILD, ONHERBERGZAAM EN SPECTACULAIR


Namibië is ongeveer 20x zo groot als Nederland en er wonen zo'n 2 miljoen mensen. Dat is dus al behoorlijk leeg. Daarvan gaan we deze week één van de minst bewoonde gebieden in. Op dit moment zitten we trouwens in de koudste maand van het jaar met minimum temperaturen tot 10 graden. Overdag gaat het kwik heel snel naar 25-30 graden. In de zomer is het dus al gauw ruim 40 graden....


EPUPA FALLS

Via een vreselijk saaie weg rijden we snel naar Epupa Falls, een pittige rit van een uur of 6! Onderweg tanken we (voorlopig de laatste keer) en halen nog even een vers brood in Opuwa. Wat een vreselijke stad! Zowel bij het benzinestation als bij de bakkerij wordt je bestormd door allerlei bedelaars en verkopers die van geen wijken weten. Himba's en Herrero's in traditionele kledij lopen rond met hun kinderen in de hoop van toeristen nog wat geld los te krijgen. Zonde van deze in essentie zo trotse mensen.

Vlakbij Epupa verandert het landschap; het wordt steeds groener. De watervallen zijn mooi om te zien, maar de beloofde "jacuzzi's" (gaten waar het water van de waterval doorstroomt) blijkt in dit seizoen een vieze prut. Wel een prachtige foto van een jong Himba-meisje. Bij de souvenirverkopers werd ik toch weer genept: een enkelband van de Himba's wordt voor mij gemaakt en dus moet ik het ding wel kopen. Hij is gemaakt van allerlei moeren en dus meer geschikt als boksbeugel dan als enkelband...

Op camping Ombinda, prachtig aan de rivier gelegen hadden we 2 ontspannen dagen met een Nederlandse hoek: wij vieren en André en Petra, die ieder jaar vakantie houden in Namibië.


VAN ZYLL'S PAS: JA OF NEE??

Vanuit Epupa kun je op 3 manieren terug naar Kaokoland: via de gewone weg, via de Van Zyll's pas of via een 4x4 route er om heen. Voor onszelf was de keuze niet zo moeilijk geweest. De Van Zylll's pas is een van de moeilijkste passen ter wereld en die wil Ronald graag op zijn conto bijschrijven. Maar dat Corrie en Sjoerd er tegenop zien is werkelijk geen schande. Na een stuk ruig terrein is wel duidelijk dat via de pas niet gaat lukken en dus gaan we er omheen.

Ook hier is er nog heel wat uitdaging: zand en vooral veel scherpe keien; we schieten niet echt op. Ronald blijkt ook een goede 4x4 instructeur, 1 keer moet hij het stuur overnemen over een keienpad, dat steil omhooggaat. We overnachten op de camping van de Van Zyll's pas waar we de enigen zijn. Het is eigenlijk gewoon wild kamperen. 's Morgen bij het ontbijt krijgen we gezelschap van de kampbeheerder en zijn dochtertje, waar we deze foto van maken.

Via Purros rijden we naar de Skeleton Coast, een route met prachtige vergezichten. Een leeg onherbergzaam land maar onvoorstelbaar mooi. We wijken af van de GPS-route en rijden zelfs het Nat. Park nog even in en uit. Dan komen we in een rivierbedding waar we wild kamperen. Onderweg helpen we nog iemand uit de brand. Als je hier met een lege band staat, ben je héél gelukkig als er toevallig iemand langs rijdt met een compressor!
Langzamerhand raken we door de verse voorraad heen en er wordt een beroep op de creativiteit gedaan. Tomaten met feta, niet verkeerd toch? Tonijn- of aardappelsalade? Of een spaghetti-kant en klaar van Corrie? Omelet van alles wat enz.


DE ROUTE VAN DE OLIFANTEN

Via een spectaculaire route dwars door kloven en rivieren (Ganamub-route) komen we uiteindelijk terecht bij Elephants' Song, een verlaten camping aan een watergat. We kijken uit over de hele omgeving. Onderweg komen we giraffen, oryxen, bavianen en een groep van 8 olifanten met 2 kleintjes tegen! Op de camping slapen we als rozen; de volgende morgen zien we verse leeuwensporen, ze lopen over onze bandensporen... voelt toch ineens ietsje anders...maar toch geweldig om dit mee te maken. En niet uit te leggen aan thuisblijvende familie en vrienden.

We speuren onderweg verder en zien nog meer leeuwensporen! Er moeten er verschillende zijn. En ook olifanten meer dan genoeg. Maar ze laten zich niet zien.
Uiteindelijk komen we in Sesfontein uit, waar we luxe ontbijten in de lodge.En we kunnen vers brood kopen.

Vlakbij liggen de Ongongo watervallen die een heerlijk zwembad creeëren en hier spoelen we het zand en stof van een paar dagen af. Zalig!

Dan gaan we verder via de Khowareb-kloof, ook een rit door een rivierbedding. Door water en over weer een rotsweg, maar voornamelijk via heel fijn stof. Er is zelfs een klein plaatsje dat stof heet! Hier kun je het leren! Slippend je een weg zoeken door het rulle zand en goed snelheid houden want anders loop je geheid vast. Als dat onverwacht toch gebeurt moet Ronald de bandendruk flink verlagen. De heren hebben het er maar druk mee en kunnen eigenlijk te weinig van de omgeving zien. En die is de moeite meer dan waard. De go-pro zit voor het eerst voor op de auto en we zijn heel benieuwd naar het resultaat.

Langzaamaan komen we weer in de bewoonde wereld, er komen elektriciteitspalen en we kunnen ineens op asfalt rijden (goh, hoe ziet dat er ook alweer uit?) Pfff..om een uur of 5 komen we na een goede week weer bij Oppi-Koppi in Kamanjab. 's Avonds wordt er een plek uitgelicht waar regelmatig stekelvarkens te zien zijn. Wat zijn die beesten gróót! Denk aan het formaat van een kleine herdershond.

We houden een rustdag. Nou ja: er moet wel gewassen worden en zelfs in ónze auto is toch ook stof gekomen. Het zit overal op de auto en het luchtfilter wordt uitgeblazen met de compressor. Ronald checkt alle bouten en moeren want op de wasbordwegen trilt alles los.


ETHOSHA NATIONAAL PARK

In het belangrijkste park van Namibië (grootte: ruwweg de helft van Nederland) hebben Sjoerd en Corrie 5 nachten gereserveerd en dat blijkt maar goed ook: de Zuid-Afrikanen hebben ook vakantie! De eerste nacht zijn we in Okaukejo waar je tot 's avonds laat wild kunt zien aan de uitgelichte waterplaats. Wij zien er neushoorns en oryxen voor we gaan slapen; Ronald heeft er een paar uur voor over maar heeft dan ook wel wat gezien: een leeuwin (met 2 jongen) valt een oryx aan; de oryx is zwaar gewond maar weet ook de leeuwin flink te raken, ook zij valt gewond neer. Een tweede leeuwin gaat er met de oryx vandoor. De gewonde leeuwin is de volgende morgen verdwenen. Voor de jonkies is het te hopen dat ze het gaat redden...

Schitterend om te zien zijn ook de cheetahmoeder met haar 2 jongen, nog net te zien in het steppegras. Ronald maakte er een aantal mooie foto's van.

ild spotten in de droge tijd is eenvoudiger dan in het natte seizoen als overal water te vinden is. Toch valt het nu ook niet mee. Als je nog nooit op safari bent geweest, is het nauwelijks voor te stellen, dat een olifant schuil kan gaan tussen middelhoge struiken. Leeuwen vallen in het steppegras nauwelijks op en als antilopes, koedoes enkele meters de struiken inlopen, zijn ze niet meer te zien. Maar soms is het net andersom, zoals Corrie en Sjoerd hebben ervaren. Terwijl ze ingespannen de giraffen bekeken, naderde een kudde olifanten van de andere kant. Dan kun je alleen maar afwachten tot ze allemaal zijn gepasseerd.

Enig geluk moet je natuurlijk ook hebben: wij rijden naar een watergat waar Sjoerd en Corie 's morgens veel gezien hebben. Zij rijden verder en wij stoppen. Hier zien we een oude leeuwin boven een watergat "tronen" als een ware koningin der dieren. Antilopes, oryxen, een gnoe, zebra's - niet een heeft zin om deze avond op het menu van de leeuw te komen. Allen kijken 1 richting uit namelijk naar de leeuwin. Het is een kwestie van geduld hebben. De gnoe sjokt verder naar het volgende watergat en ook de oryxen houden het voor gezien. Enkele moedige antilopes drinken snel wat en gaan direct weer terug naar de kudden. Wat een schouwspel! Als we terugrijden is het nog steeds een patstelling.

Bij het tweede kamp van Etosha, Halali, liggen een drietal watergaten, die we regelmatig langsrijden. Olifanten, oryxen, zebra's, wildebeesten, hyena's, jakhalzen, in grote getale trekken aan ons voorbij. Maar leeuwen zien we hier niet meer terwijl we bij Okaukejo er toch zeker een tiental gespot hebben. Wel krijgen we hier gezelschap van een stel Zwitsere wereldreizigers: Stefan en Mariza. Zij hebben al in Azië rondgereisd en we leren er weer wat bij. Verder weet Stefan alle ins en outs van het Zwitsers zakmes en laat ons zien hoe we weerspannige blikken groente te lijf moeten gaan om ze open te krijgen.

En dan is het ineens zover: op zaterdag nemen we afscheid van Corrie en Sjoerd; zij vliegen terug naar Nederland. De tocht door het wilde Kaokoland zullen ze waarschijnlijk nooit vergeten. Ook voor ons is het een bijzondere ervaring om met vrienden uit Nederland op stap te zijn. Dit was de eerste keer, misschien wel niet de laatste?

Wij gaan verder naar de Caprivi, de smalle strook van Namibië die grenst aan Botswana, Zambia en Zimbabwe.

Reacties


1
Petra en Andre
06/07/2013 16:34
Hallo Rini en Ronald,

Hoe is het met jullie. Leuk om jullie website even te lezen. Jullie zijn dus niet de pass overgegaan. Jammer maar veiligheid staat voor alles. Wij hebben een super vakantie gehad. We zijn nog op veel mooie plekjes geweest. Leuk om jullie ontmoet te hebben. Veel plezier. Groetjes uit het warme Leiden. Petra en Andre

p.s Ronald Andre heeft je boeken al gekocht die je had aangeraden
2
ronaldcarine
11/07/2013 09:46
niet uit Nederland maar uit Belgie:)

we bouwen momenteel een camper trailer van busch lapa worchester en vertrekken eind okt dezelfde richting uit.vraag: we lezen dat "de relatieve veiligheid" in namibie verlechterd zou zijn en lezen vooral op Duitstalige sites dat er nogal wat overvallen gebeuren... merken jullie daar ter plaatse wat van? we zijn niet paranoia maar wel vooruitziend:)

beste groeten,

Ronald
3
ronaldcarine
11/07/2013 09:49
en? wat komt er na botswana? zimbabwe, zambia?
4
Chantel en Ton
03/08/2013 15:35
Hallo Rini en Ronald,
Genoten van jullie reisverslagen. Wij hebben ook een rondje Afrika gemaakt en merken na het lezen van jullie verhalen dat eenieder alles op zijn eigen manier beleeft.Voor ons was Namibie een erg mooi, veelzijdig en veilig land. We zijn geen bedelende Himba tegen gekomen!
Voor eventuele info voor het vervolg van jullie trip:
www.dichtbijenverweg.nl

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »