Noord Thailand

maandag 24 februari 2014

KAMPHAENG PHET

En pet is het! Normaal zijn er big smiles en wordt je overal gastvrij ontvangenl. Niets ervan hier. U krijgt nergens een plek wordt ons keihard gezegd. Een kamer nemen en in de auto slapen, oke dan maar. Die kamer stelt niets voor, ondanks de weidse naam: Grand View Resort. De volgende morgen is er geen ontbijt, is trouwens toch erg simpel, zijn de woorden van de eigenaar...

Dan maar het dorp in: nergens engelse opschriften, nergens ontbijt te krijgen - zelfs geen rijst. De enige woorden die we hoorden was : coffee have. Dus we laten deze plaats maar aan de Thais, als die tenminste wel welkom zijn. De ruïnes zien we wel in

SUKOTHAI

Geen groter contrast mogelijk als we daar arriveren: de eigenaar ontvangt ons enthousiast, loopt met ons mee om kampeerplekken aan te wijzen, we krijgen wifi, water enz. We gaan direkt aan de slag met de website, die nodig bijgewerkt moet worden. Vooral foto's laden kost altijd veel tijd.

De tempels zijn indrukwekkend en het complex is zo groot dat we een fiets hebben gehuurd (30 baht) en bij de entree mag je nogmaals 10 baht extra betalen - entree voor de fiets... De autoriteiten hebben verordonneerd dat er per zone 100 baht moet worden betaald; de meeste mensen houden het voor gezien na de centrale zone met de Wat Mahathat, die dateert uit de 13e eeuw en ook nog eens de grootste is. Wij fietsen nog even door naar Wat Si Chum met een majesteitelijke Boeddha, waar we deze foto's nemen.

Daar helpt Ronald een Zweeds schone uit de nood - haar fototoestel is gevallen en ze kan het niet meer gebruiken. Ronald gaat er voor zitten en krijgt het ding open. Gelukkig is alleen de filter gebroken en het toestel is weer klaar voor gebruik. Weer een vrouw gelukkig gemaakt!

's Avonds hebben we een gezellige avond in het hotel met de Zweedse en een stel Nederlanders, die een aantal maanden door ZO Azië reizen. We hebben er weer een facebook-vriend bij.


DE POLITIE JE BESTE VRIEND?

Alweer een grensplaats naar Myanmar. Je kunt het land zelfs in voor een dag, als je je paspoort bij de douane achterlaat. Dat doen we maar niet, want we zouden ons visum voor 1 maand inruilen voor 1 van 14 dagen. We rijden naar de brug die beide landen verbindt en kijken naar de overkant, waar we gekleurde huizen zien liggen.

Grenssteden zijn altijd lastig; Mae Sot blijkt geen uitzondering. Er zijn geen plaatsen waar we kunnen staan en er zijn geen hotels waar je de auto veilig stalt. Tja, wat dan? Ik loop een politiestation binnen en leg het probleem voor. In het Engels en dat geeft direct weer problemen. Uiteindelijk krijg ik een Engelssprekende Thaise aan de lijn en vertel aan haar het hoe en wat. Vervolgens gaat de telefoon weer naar de politie-officier en er volgt een gesprek. En ja, we kunnen achter het politiebureau staan (toilet om de hoek)!

We gaan verder van Mae Sot naar Mae Sariang en Mae Hong Son. Als we het bord hot springs zien, rijden we de zijweg in. Daar zijn we best aan toe. Na een kilometer of wat komen we door een leeg dorp. Iedereen viert feest bij de tempel - het is vandaag de belangrijkste feestdag van Boeddha en een vrije dag voor iedereen. We stoppen en nemen een kijkje. Ronald neemt nog wat foto's en voor we het weten, zitten we op een stoel en krijgen allerlei soorten eten aangeboden. We hebben gelukkig niet al te zwaar ontbeten. We ploffen bijna als we weer naar buiten wankelen. Maar wat een feest!


Oh, en de hot spring - tja, door de droogte was het water verdampt tot een soort pierenbadje..

Via een magnifiek landschap rijden we verder naar de volgende overnachtingsplaats een heuvelressort, waar we worden ontvangen met koffie. Tuurlijk, kunnen we hier blijven. En ook de volgende morgen, jammer dat we weggaan, er worden weer eens foto's genomen. En willen we bananen meenemen? Zouden we er uitgehongerd uitzien of zo?? Wat een aardige mensen.
Tot Mae Sariang krijgen we een ruig landschap voorgeschoteld, rijden langs vluchtelingenkampen en marktjes en passeren, zo vlakbij de grens een stuk of wat road-blocks, maar overal mogen we doorrijden. De Birmese vluchtelingen zijn voornamelijk de bergstammen die met de Engelse bezetter hebben meegevochten en de oorlog dus verloren. Ze zijn ongewenst in het huidige Myanmar maar vormen ook een probleem in Thailand. Het gaat om verschillende stammen en dus verschillende gebruiken, talen enz. Als de kinderen al naar school gaan, spreken ze dus geen Thais.


MAE HONG SON

Dit is echt een toeristenplaats en verzamelpunt. Vanuit Chiang Mai loopt een beroemde route, die je gereden mòèt hebben. Er worden op de markt zelfs T-shirts verkocht: 1864 bochten gereden! We hebben niet de hele loop gereden omdat we vanaf Mae Sot zijn gekomen, maar vooral voor motorrijders is dit een ultieme kick. Ze komen er speciaal voor naar het noorden. Overal zijn er dus hotelletjes en restaurants met en zonder terras te vinden. We vinden dan ook al snel een overnachtingsplek, dit keer zelfs met zwembad. Het hotel ligt wat achteraf maar is een van de oudste in het dorp. De beheerder maakt een onverzorgde indruk net als de omgeving. Maar de eerste indruk is niet altijd de beste! Alles is superschoon en de bungalows zijn van alle gemakken voorzien. Er is een gezellige gemeenschappelijke ruimte waar we heerlijk ontbijten. 


Op de markt van het plaatsje zie je veel kleurrijke figuren, zowel voor als achter de kraampjes. Ronald blijft fotograferen. We vragen het altijd en het is meestal goed. Als hij een foto laat zien aan de dames, pakt ze het toestel en zegt: you! En neemt dan ons op de foto! Ambulante handel is ook erg vermoeiend, zo blijkt uit deze foto.

In Mae Hong Song stikt het van de Nederlanders, die allemaal met een groepsreis hierheen zijn gekomen. Als we met een echtpaar aan de praat raken, zegt de vrouw:
"jullie verhaal komt me zo bekend voor, waar komen jullie vandaan?" Ze komen uit Doorn en blijken ons stuk in de Doornse Kaap gelezen te hebben!! De wereld is echt klein.

Op zoek naar een restaurant stoppen we bij een drukbezochte gelegenheid van de lokale bevolking. Daar moet het eten goed zijn. Dat klopt maar het is ook een karaoke-club! Gelukkig komt er ook nog een goed geluid uit. Het is wel een ervaring.

Van Mae Hong Son kun je diverse excursies maken: naast de thaise massages en spa's zijn er boottochten en watervallen (alhoewel het waterpeil historisch laag is) grotten bezoeken én naar de zgn. "Langnekken". We willen dit combineren met een bezoek aan een "communistisch dorp" - Mae Aw aan de grens. Mae Aw is niet te vinden op de GPS en staat verkeerd aangegeven op de kaart met zelfs een verkeerd wegnummer. Waar we nu wel zijn uitgekomen, god mag het weten. Jammer, maar helaas, geen Mae Aw.


DE LANGNEKKEN

Gelukkig vinden we wel het Kayandorp waar de vrouwen vanaf heel jong koperen ringen om de hals dragen, waardoor de nek steeds langer wordt. Dit gebruik was aan het uitsterven maar is door het toerisme weer nieuw leven ingeblazen. Alle touroperators bieden excursies aan naar de dorpen. Deze vluchtelingen hebben daardoor een relatief welvarend bestaan. Ze verkopen hier eigen producten zoals sjaals, poppen en houtsnijwerk e.d. Ook ik vind een paar mooie dingen om mee te nemen. Er liggen ook halsbanden en als je voelt hoe zwaar die dingen zijn! Zeker een kilo of 3! Ze drukken zwaar op de sleutelbeenderen waardoor de nek steeds langer wordt. Afdoen kan niet meer, want dan moet het hoofd ondersteund worden omdat de spieren te zwak zijn.

Waar het gebruik vandaan komt? Waarschijnlijk is het MODE! En mode doet rare dingen met een mens. Wij willen bruin worden, maar hier worden overal ontbruiningsmiddelen gebruikt om blanker te worden. Dan heb je een hogere status want je werkt niet op het land. Er wordt aan alle kanten gewaarschuwd dat deze middelen huidkanker in de hand werken, maar het gebruik neemt eerder toe dan af. Zo zitten we regelmatig naast Thais, die blanker zijn dan wijzelf.


SOPPONG

In Sopong ga ik naar de grootste grot van Thailand waar ik met een wankel bamboe raft naar toe vaar tot ver in de grot. In het water stikt het werkelijk van de vissen waarvoor je ook voer kunt kopen. Ze springen daardoor haast op de raft. Naast de bizarre vormen van de stalagmieten- en tieten zijn hier ook begrafenisgrotten waar lange kisten gevonden zijn, die tussen de 1200 en 2200 jaar oud zijn.

In de Soppong River Inn waar we overnacht hebben, ontmoeten we een Nederlandse vrouw die werkelijk een verschil maakt. De vluchtelingenkinderen gaan vaak niet naar school, omdat ze er uren naar toe moeten lopen. Deze doortastende vrouw heeft daarom bedacht dat slaapzalen bij de scholen wel eens het ei van Columbus zouden zijn. Ook wordt er accommodatie voor de onderwijzers gebouwd. Hierdoor gaan de kinderen nu wel naar school. Het is een groot succes geworden. Zo zelfs, dat de regering nu eenzelfde opzet wil voor kleuterscholen, waardoor de kinderen al Thais leren spreken voor de lagere school. Dit soort particuliere initiatieven werken honderdduizend keer beter dan de werkwijze van de logge NGO's.


PAI

In Pai waan je je in een andere tijd. De jaren '60 zijn hier als het ware nieuw leven ingeblazen. Het stikt hier van de alternatievelingen en soms regelrechte weirdo's. En her en der lijkt de lucht toch gevaarlijk veel op marihuana. In het stadje kunnen we alleen bij de school of tempel overnachten en dat lijkt ons niet zo geweldig. We rijden de heuvels in waar een Nederlander een hotel heeft. Daar zijn we niet welkom! Door de vrouw des huizes wordt ons te verstaan gegeven dat ze alleen kamers heeft en geen gedeelde badkamer-faciliteiten. Natuurlijk kunnen we hier elke luxueus hotel betalen, maar we maken er nu een sport van om in heel Thailand gratis te overnachten. En ook dit keer lukt het en we maken er weer eens wat mee!


KEVER- EN HANENGEVECHTEN

Bij een jong stel met een bungalowpark en een kippen/eendenboerderij vinden we niet alleen een schitterende overnachtingsplek. De man blijkt hanengevechten te houden en wil ons de volgende morgen wel een training laten meemaken. Daarbij worden de hanensporen afgedekt met een soort dopjes. Dus geen bloedige toestanden, daar had ik niet naar toe gegaan. Natuurlijk krijg ik de haan in de handen geduwd, als de andere haan uit het hok moet worden gehaald. Het blijft een vechthaan, dus hij ziet toch nog kans me te krabben. De training is niet lang, maar toch behoorlijk spectaculair om te zien.

Omdat we behoorlijk geïnteresseerd zijn, krijgen we ook zijn kampioenskever te zien. Huh...? We wisten van het bestaan niet af. De man blijkt een aantal kevers in de jungle te zoeken, ze rietsuiker te geven en ze daarna te laten vechten. De kampioen hiervan gaat mee naar de wedstrijden. Vorig jaar is hij kampioen geworden van Noord Thailand. Omdat de kevers maar een maand of 3 leven, wordt de kampioen in de diepvries bewaard... Het jaar daarop begint het weer opnieuw. Kijk, zoiets maak je niet mee bij de luxe ressorts.


CHIANG MAI

De tweede stad van Thailand, die alsmaar groeit. De stad is immens populair bij de Chinezen die steeds belangrijker worden voor het toerisme. Er is een oude stad waar van de muren nog gedeeltelijk bestaan. Er loopt een rondweg omheen en met een tuc-tuc of busje ben je er snel. Het barst er van de galerietjes, boetiekjes, markten, restaurantjes en koffiehuizen, en natuurlijk tempels. Het is onmogelijk ze allemaal te bezoeken, het loopt in de honderden. We worden ook een beetje tempelmoe.

Vlakbij de oude stad ligt het hostel Spicythai waar we van harte welkom zijn in de grote tuin met toilet en warme(!) douche om de hoek. Voordat we het weten, zijn we zo maar een dag of 4 verder en hebben wel een paar schoenzolen versleten. In elke hoek van de stad is hier wel wat te beleven.

We laten de auto nakijken bij een 4x4 specialist die het noodzakelijke repareert en ons verder wijst naar een Thaise carglas. We moeten er even op wachten, maar dan is onze voorruit ook weer pico-bello. We eten luxe bij een Frans en een Italiaans restaurant, maar het lekkerst wat we hebben gegeten is een groene theesalade en een tamarindeblad salade. Heerlijk! Bij een Birmees restaurant voor nog geen 2,50 euro en dan krijgen we er ook nog sodawater bij.

Verder komen we nog terecht bij een jazz-kroeg waar we een geweldige avond hebben. Het is al even geleden dat we zoiets gedaan hebben. Chiang Mai barst letterlijk van de koffiekroegen-en huizen. En dan is er Ristr8tto. Die mag wel apart genoemd worden. Als je als koffiehuis in Chiang Mai in de Wallstreet Journal wordt vermeld, moet je wel wat bijzonders zijn. Het is er stervensdruk op elk uur van de dag. De koffie is er heerlijk, wat voor soort je ook neemt. Maar het is vast niet de bedoeling dat je lang blijft zitten. Dat gaat namelijk niet op de krakkemikkige krukjes.

Ondertussen krijgen we een bericht op de website door: we zijn uitgenodigd door een Nederlands echtpaar dat hier al een jaar of 7 woont na een reis met hun Unimog. En zo tuffen we weg uit Chiang Mai, maar we komen hier waarschijnlijk nog wel even terug op de weg naar Laos.

Reacties


1
Hans Wiegmann
25/02/2014 10:41
Weer een geweldig verhaal.
2
Marie-Jose en Ric
25/02/2014 11:53
Met name onder de indruk van de foto van een tempel+boeddha+Donald Duck!
3
hein bruinse
25/02/2014 12:32
komt deels bekend voor ,is inderdaad een mooi gebied,ga zo voort
4
hein bruinse
25/02/2014 12:32
komt deels bekend voor ,is inderdaad een mooi gebied,ga zo voort
5
Harry van de Salentein
25/02/2014 18:39
Wat een geweldig verhaal. Wij zijn ook in die hoek geweest en weten hoe het er was.
Geniet er van. Harry en Laura
6
Corry Koedam
26/02/2014 13:00
Wat een een leuk verhaal, veel komt me bekent voor.
Vooral de foto's zijn geweldig, ook de gehele verandering
komt nog duidelijker over.
Veel plezier, groetjes Corry.
7
Annemiek Tubbing
02/03/2014 22:43
De laatste 3 reisverslagen gelezen. Mooie verhalen en foto's. Het bevalt jullie goed in Azie zo te lezen en te zien. Heel anders dan Zuid-Amerika en Afrika, maar dat het reizen ook zo heerlijk. Letterlijk grenzen verleggen. Mooie tempels en heel groen. Minder andere mooie gebouwen lijkt mij, maar genoeg mensen. Veel plezier verder en wij genieten mee. Dank jullie wel.

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »