NOORD-OOST INDIA

zondag 22 juni 2014

Een gedeelte van India, dat er als het ware een beetje bijhangt. Hier komen eigenlijk nooit westerlingen. Een enkeling die vanuit Myanmar komt, zoals wij. Bij de grensplaats Moreh is het een zoekplaatje: als we eindelijk de immigratie-officier gevonden hebben, verwijst die ons door naar de douane waar we eerst langs moeten (gewoonlijk is het andersom). Achter een gordijn verborgen staat nog één bureau waar de douanebeambte op een wrakkig stoeltje zit. De rest van het grote gebouw wordt druk verbouwd. Na het stempelen van het carnet gaan we weer op weg naar de immigratie.

Op het moment van arriveren, komt er een Hindoe-processie langs met muziek, allemaal in het wit gekleed met schalen op het hoofd. Als ik de beambte vraag wat het is, zegt hij: Hindoe-thing. Dat snap ik ook. Dan zegt hij: ik ben christelijk. En verder wil hij er geen woord over kwijt. Een andere beambte die goed Engels spreekt, vragen wij waar we de verzekering kunnen vinden. Hij kijkt ons aan, alsof hij het woord voor het eerst hoort. Waarom zou u verzekering willen? Nou,...India is niet het meest betrouwbare verkeersland en overal sluiten wij 3rd party-insurance af. Hij begrijpt niet waar we ons druk over maken. Maar in Moreh gaat het niet lukken.

VERKEER

In India rijden we weer links. Dat is zo'n beetje de enige regel, die ze hier kennen en die ook nog regelmatig ‘vergeten' wordt. Verder zoek je het maar uit, als je maar geen koeien hindert/aanrijdt. Zodra je in een stad terecht komt, is er een kakofonie van geluid: toeteren, toeteren, roepen, gebaren, licht knipperen: ik kom er aan, aan de kant! Dat kunstje krijgt Ronald rap onder de knie. Ik zit er naast en doe regelmatig mijn ogen dicht. Doodsangst kennen ze hier niet, ze gaan gewoon over naar een volgend/beter leven. Wij hebben geen haast om daar te komen.


MILITAIREN, MILITAIREN OVERAL

Zodra we Moreh inrijden, valt ons het grote aantal militairen op. We gaan verder richting Imphal, zo'n 6 uur rijden. In die tijd worden we zeker 6x aangehouden, 4x doorgewuifd. Twee keer moeten militairen in de auto kijken en alle papieren controleren. 1x door een commando met het aardige T-shirt "born to kill". Halfweg worden we door burgers tegen gehouden, maar militairen laten ons doorrijden.
Iets verder komen kolonnes auto's, jeeps, bussen en een auto met roeptoeter ons tegemoet rijden, allemaal bemand met opgefokte moslims die van alles roepen. (jihad?). Nee, dit is geen veilig gebied, dat is wel duidelijk. Alle seinen staan op rood.

In Imphal nemen we het meest veilige hotel van de stad met 4 wachttorens en zwaar bewapende militairen. Het hotel is vol, we kunnen alleen de duurste kamer/suite boeken. Op (traag) internet zoeken we op wat er aan de hand is. Eigenlijk niet veel. Dit is een van oudsher roerige regio, een hutspot van allerlei geloven en culturen, etnische minderheden die onafhankelijkheid willen, die regelmatig botsen. Vooral in Manipur - waar we zitten.

 

AAN HET WERK

Ronald koopt een SIM-card en een aantal GB. Volgens de receptie duurt het min. 2 dagen voor je dan gebruik kunt maken van internet. Het mannetje van de SIM-winkel weet een betere oplossing. Hij gebruikt zijn eigen telefoon om de SIM-kaart te activeren, en zet die dan in onze telefoon. Via de telefoon gaat Iinternet ietsje sneller, maar India IT-land, nee dat hebben ze hier nog niet. Vervolgens wordt de website bijgewerkt, worstelt Ronald andermaal met de foto's, helemaal een kruis met de traagheid hier. Dan moeten we de voorbereidingen treffen voor de reis naar Bhutan. We hebben een druk dagje.


IMPHAL

Bij de receptie denken ze dat we naar de politie moeten om ons te registreren. We gaan met een taxi met chauffeur op pad. Voor we er uiteindelijk zijn, hebben we 4 adressen afgereden. We wachten op wankele keukenstoelen in een benauwd halletje (buitentemperatuur: graadje of 40). Als de ambtenaar eindelijk komt, werpt hij een blik op onze visa en bromt: niet nodig, alles in orde. Dat was dan dat. De chauffeur brengt ons naar de vrouwenmarkt en loopt met ons mee. We krijgen hem niet aan het verstand gepeuterd, dat we dat niet willen. Daarna gaan we naar een Hindoe-tempel, waar hij bij de ingang blijft wachten. Als we terugkomen, blijkt de man afwezig: hij is even lunchen, komt over 40 (!) minuten terug. Of we willen wachten. Nou nee, dus. We nemen een riksja en gaan ergens lunchen. We begrijpen er niks van, totdat we zien dat het vrijdag is. De man is moslim en is waarschijnlijk gaan bidden. Bij het hotel zeggen ze bij de receptie, dat hij communicatieproblemen heeft. Dat lijkt ons zacht uitgedrukt.

Het eten bevalt ons hier verder buitengewoon. De Indiase keuken kent werkelijk vreselijk lekkere gerechten zowel vegetarisch als vleesgerechten. De ober van het hotel maakt ons wegwijs in de kaart. We genieten er van, want restaurantjes kom je in deze regio echt niet tegen. Op de markt zoals in Thailand, dat is ondenkbaar. Alles is bedekt met vliegen. Eventueel moeten we maar vegetarisch gaan eten, kan ook lekker zijn. Alleen 's morgens krijgen we nog steeds geen rijstschotel weg.

Na 3 dagen hebben we Imphal wel gezien en gaan op weg naar Kohima. Eerst nog even langs het Lok Thak, een meer met drijvende woningen. Lijkt wel een beetje op het Inlaymeer in Myanmar, dat wij persoonlijk mooier vinden.
De weg naar Kohima loopt door bossen en langs rivieren. Op een rustig plekje lunchen we langs de rivier en hier willen we best overnachten, maar gezien de onrustige situatie zien we er toch maar van af. Bij Kohima raken we in een heuse file dwars door het drukke plaatsje. We zoeken naar een hotel, maar als we al iets zien, zijn er geen parkeerplaatsen. Uiteindelijk vragen we de eerste de beste voorbijganger naar het duurste hotel van Kohima. Daarvoor moeten we een stuk terug, maar hier staat de auto veilig achter een hek. Voor wat het hotel biedt, wordt er veel te veel gevraagd, maar in het land van blinden is éénoog koning. Dit is de laatste plaats in de provincie Manipur.


NAGALAND

Een volgende regio met als omschrijving: schitterende natuur met grote bossen en jungle, bergen en beekjes. Klinkt goed, toch. Dan verder: een prima dekmantel voor smokkelaars van drugs en mensen en her en der opererende guerilla's. Om het complete plaatje te schetsen: onderweg zien we borden met teksten over:

Polio/lepra/TBC/HIV/Aids tot runderpest. Eentje met een oproep tot beter sanitair-gebruik met de opmerkelijke tekst: Stop eating your neighbours' shit!.

Als uitsmijter: nog niet zo heel lang geleden, kwamen in het noordelijk gedeelte van deze staat nog koppensnellers voor, die hun gebied fervent tegen allerlei indringers verdedigden.

Hoe noordelijker, hoe ruiger en avontuurlijker. Ook de wegen zijn soms in deplorabele staat. De mensen die hier wonen, leven werkelijk in erbarmelijke omstandigheden: zonder riolering, schoon water is een probleem, vaak geen elektriciteit in lemen hutten. Soms is er wel elektriciteit en dan zien je ook TV-schotels.
Budgethotels zijn hier wel, maar het stelt niet veel voor. Soms is het nauwelijks een kippenhok, toilet buiten. Andere zien er wat beter uit. Maar schone lakens op de bedden is meer uitzondering dan regel. Ongedierte moet je voor lief willen nemen. We zijn daarom aangewezen op de duurdere hotels met airco, maar ook met een veilige parkeerruimte voor de auto.

Deze hele provincie is christelijk, overal zie je kerken van allerlei richtingen. Als er ergens een moskee of tempel staat, hebben wij hem niet gevonden.
De omgeving is werkelijk schitterend; heel jammer dat we niet kunnen kamperen. Maar waarschijnlijk zijn we voor middernacht al door militairen uit ons bed gehaald.
19 juni moeten we aan de Bhutaanse grens zijn en we rijden daarom een beperkt gebied, ook al omdat de wegen niet overal goed zijn.

 

ASSEM 

De volgende staat waar we doorheen komen, ziet er veel welvarender uit en lijkt veiliger dan de andere staten. Maar via internet blijkt, dat een goede maand geleden 40 man zijn gedood door terroristen, die onafhankelijkheid nastreven! Ook hier is het landschap formidabel. Ook rijden we door de wereldberoemde Assem-theeplantages, waar we wat thee kopen. 


KAZIRANGA NAT.PARK 

In dit nationaal park kun je op een olifant heel dicht bij de neushoorns komen. Dat lijkt ons geweldig. Alleen, het park blijkt in het natte seizoen gesloten, net een maand geleden. Jammer, maar gelukkig kan Ronald nog steeds goed spotten. Onderweg zien we zomaar een aantal neushoorns aan de boskant staan. 

Er is wel een goed hotel, waar we overnachten. Er is een zwembad, heerlijk met deze temperaturen. Iedereen moet in badpak, geen probleem zou je zeggen. Maar mijn badpak wordt afgekeurd, ik moet in een zoveelste hands geval, hooggesloten met een rokje! Ik word boos en vertel de man dat ik overal ter wereld in dit badpak heb gezwommen en niet van plan ben om in een huur-badpak te gaan zwemmen! In mijn eigen badpak of helemaal niet! De man knikt dat het goed is. Ik heb het zwembad voor mij alleen, tot dat er een Hindoestaanse familie komt, die wacht totdat ik uit het water ben voordat de kinderen er in mogen. Blijft vreemd: zou het in het rokje zitten? 

Ronald is al zeker een week in de weer om de kaart van India en Bhutan geladen te krijgen.We hebben er al heel wat MB’s doorgejast want door stroomstoringen e.d. wordt het programma vaak onderbroken. Uiteindelijk lukt het in Tezpur, waar de computer er meer dan 6 uur voor nodig heeft om een kaart naar de navigatie te laden. In Nederland een fluitje van een cent. Leve India IT! 

Dit gedeelte van India is nog grotendeels onontdekt, wat wordt veroorzaakt door de onveilige situatie. Toerisme zou hier voor veel welvaart kunnen zorgen, want het land heeft veel te bieden. Voor individuele reizigers is het waarschijnlijk beter om met meerdere mensen samen te reizen. Enkele touroperators voor avontuurlijke reizen hebben ook dit gedeelte van India in hun programma. Avontuurlijk is het zeker!


BHUTAN VOORBEREIDINGEN 

Op het werkelijk allerlaatste moment krijgen we nog te horen, dat we even een verzekering voor Bhutan moeten regelen. Dat hadden ze wel eens eerder mogen laten weten. De manager van het hotel KF, die in alles heel behulpzaam is, gaat voor ons bellen. Het resultaat: niemand wil ons verzekeren, want we zijn in het buitenland geregistreerd, dat hebben ze nog niet eerder bij de hand gehad. Tja, datzelfde gaat natuurlijk ook op voor India. Misschien als we uit Bhutan of Nepal komen? Morgen rijden we naar de grens en dan staat er aan de grens met Bhutan iemand op ons te wachten als alles goed gaat, tenminste. 


DE MILITAIREN 

Onderweg pakken we nog even een lunch bij een lokaal restaurant, dat er goed uitziet. Het restaurant zit vol militairen. We gaan er even goed voor zitten. Als we besteld hebben, wordt Ronald bij de majoor geroepen. Zijn mannen hebben al sinds 05.00 ’s morgens niets meer gegeten en die gaan voor. We kunnen beter iets anders opzoeken of we moeten een halfuur wachten. Tja. Als ik even later ga kijken, waar Ronald blijft, zitten de mannen gezellig te praten en word ik ook uitgenodigd voor een hapje en een drankje. 

De majoor is met zijn mannen onderweg naar de grens bij Bhutan. Ze worden daar ingeschakeld voor de grensbewaking en terroristenbestrijding. Oók al? Nee, Bhutan is het veiligste land ter wereld. Maar de Indiase kant is zeer onveilig. De majoor komt uit Manipur, waar ze ingezet werden tegen de terroristengroepen daar. Het is er nog veel onveiliger dan we dachten. Dit bataljon verloor elke maand min. 1-2 mannen!

Dat het broeit daar hadden we wel gedacht. Maar dit, nee. Goed dat we in hotels hebben overnacht en heel voorzichtig zijn geweest. 


DE GRENS 

Ook richting de grens zoeken we een hotel, maar dat blijkt niet eenvoudig. We passeren regelmatig de militaire colonne en worden enthousiast nagewuifd. Uiteindelijk overnachten we vlak bij elkaar…ons overnachtingsadres ligt vlak bij het militaire kamp. 

Er is nl. geen hotel te vinden en we gaan het proberen bij een klooster en desnoods maar op het terrein van het immigratiekantoor. Vlak voor het klooster spreekt een man ons aan: of we een huis zoeken? We leggen uit wat ons plan is. Father George van de Don Bosco school nodigt ons spontaan uit op het schoolterrein. We kunnen kamperen en gebruik maken van toilet/douche. Kinderen maken voor ons een maaltijd klaar. 

Als de stroom weer eens uitvalt, blijkt de generator van de school niet aan te gaan. Reden: veel te duur. Al het geld wordt besteed aan de kanarme kinderen, die hier een opleiding krijgen, waarmee ze later aan het werk kunnen. De school heeft maar liefst 1000 leerlingen. We maken kennis met een meisje dat naar college gaat, waar de school vreselijk trots op is. Ze wil arts worden. 

We zijn onder de indruk van de inzet van deze man, die hier al jaren werkt. Als we afscheid nemen, bedanken we hem voor alles en geven we hem een donatie voor zijn school.  

India uit is geen probleem, alleen van een carnet hebben ze hier nog nooit gehoord. Er is zelfs geen douane. Aangezien Bhutan geen carnet gebruikt, hebben we hier geen probleem mee. Als we India weer inkomen, zien we wel of we daar moeten instempelen. 

Dan staan we voor misschien wel de mooiste grensovergang ter wereld: de poort van Bhutan is prachtig geschilderd en wordt bewaakt door beambten in klederdracht. Een reis van 10 dagen hebben we voor de boeg. Maar dat wordt een hoofdstuk apart.

 

Reacties


1
Harry en Laura van de Salentein
22/06/2014 21:04
We genieten van al jullie belevenissen.
2
Leo
22/06/2014 23:14
Fris koppie weer, Ronald. Was vandaag in de botanische tuiinen in de Uithof. Daar hebben ze ook himalayaplanten staan. Maar de poort is niet zo indrukwekkend als die van Buthan.
3
Tikva
23/06/2014 19:50
Die foto's het ziet er inderdaad wel uit als een heel erg onontdekt stukje India.
4
liz keily
24/06/2014 22:56
Just loving your blog. We are following you with interest.it seems it is very well planned ahead.
5
Josien Schippers
02/07/2014 12:33
Een heel spannend stuk dit en mooi en met veel humor geschreven. Best gewaagd om door dat eerste stuk heen te karren lijkt me zo. Maar gelukkig zijn jullie nog steeds "in goede gezondheid". Bedankt, ik heb weer genoten van jullie avonturen!
6
ren ofsen
02/07/2014 14:15
wat een mooie site en mooie reizen maken jullie. compliment . rené ofsen 50 plus.
7
ren ofsen
02/07/2014 14:16
wat een schitterende reis maken jullie en compliment voor jullie website. rené ofsen. 50 plus.

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »