Northern India Offroad Club

zaterdag 30 augustus 2014

I'll never drive it again

Als ik een oproep plaats om het adres van een goede tandarts in India, weten we niet wat we meemaken. De leden van de Noord-Indiase Offroad Club laten in grote getale van zich horen. We kunnen naar Delhi, Dehra Dun enz.

We zijn nog maar net over de grens of we krijgen een FB-bericht van Gukaran die ons uitnodigt voor een verblijf op de boerderij, waar hij met zijn ouders woont. En wat voor boerderij. Er is zelfs een zwembad waarvan het water steeds wordt ververst en dus heerlijk koel is. We mogen blijven zolang we willen en maken zo aan den lijve mee hoe men hier dag en nacht in de weer is met de wel of niet aanwezige elektriciteit. Twee dagen zonder elektra en dat in een temperatuur van tegen de 40 graden. De generator wordt aangezwengeld en voor de nacht kunnen dan de fans draaien. Nauwelijks gebruik van internet, airco, wasmachine noem maar op. Het werk op het land gebeurt voor het grootste gedeelte met de hand, in dit geval rijst en suikerriet. Op het land worden regelmatig blue-bull herten gespot waar Ronald foto's van heeft genomen.

Ronald koopt weer eens een databundel en wordt daarbij opgelicht. Als hij op de boerderij zijn email wil checken, blijkt er geen MB te zijn bijgeschreven. De volgende dag gaat hij met G terug naar Katima waar de verkoper natuurlijk nooit op had gerekend. Er volgt een heel verhaal en hij probeert nogmaals om er wat aan over te houden. Dit keer activeert hij 100 MB in de hoop dat het niet direct opvalt. Maar.. zo'n geintje lukt natuurlijk maar een keer. Uiteindelijk gaan de heren met de GB's huiswaarts.

In het huis zijn bijna altijd 2 jonge kinderen aanwezig; ze krijgen kleding, kost en inwoning en ook het onderwijs gebeurt niet op school, maar door de vrouw des huizes. Ze dekken de tafel, rennen af en aan met van alles en nog wat, maar kunnen ook spelen. Ze maken in ieder geval geen ongelukkige indruk.

We hebben het erg gezellig maar moeten na een dag of 3 toch door naar Delhi waar we andere leden van de offroad-club van Noord-India ontmoeten. We bedanken iedereen voor de geweldige gastvrijheid en zullen hier nog veel aan terugdenken.


DELHI

Op weg naar Delhi komen we regelmatig pelgrims tegen die het heilige water hebben gehaald van de Ganges en huiswaarts keren. Dat gaat gepaard met muziek en sommige plaatsjes zijn compleet afgesloten, want er is groot feest. In eerste instantie heel leuk, totdat er hele snelwegen worden afgesloten voor de grote aantallen pelgrims. Misschien hadden we beter nog een dagje kunnen wachten?

In Delhi plukt Naveen ons letterlijk van de weg. Wat een toeval - ik ben net het telefoonnummer aan het opzoeken, als er een auto voor ons draait en met knipperlichten seint. We worden meegenomen naar zijn garage en hij heeft vlakbij een hotelkamer voor ons gereserveerd - gratis!! Als blijkt dat de hele groep naar het terrein gaat om te off-roaden, is Ronald gelijk van de partij. Samen met Naveen rijdt hij een heel parcours. Jammer genoeg duurt het niet lang, want het is al snel donker. De volgende dag zijn we met veel foto's op internet te zien.

DE TANDARTS


Naveen weet ook een prima tandarts en daar word ik met chauffeur naar toe gebracht. Een Indiase tandarts, ik zie er verschrikkelijk tegenop. En hoewel ik het idee heb, dat de man weet wat hij doet, is India nu eenmaal niet al te hygiënisch. Ik probeer er maar niet teveel aan te denken. Uit de foto's blijkt, dat ik niet 1 maar minimaal 2 kronen nodig heb. Een 3e moet op termijn, maar ik krijg het advies die ook maar mee te nemen. Ik krijg een knap internationaal gebit: Turkse vullingen, een Botswaanse kroon, een Zuid-Afrikaanse vulling en nu 3 kronen uit India. De kronen worden geprint met een 3D-printer in Mumbai en ik heb er 5 jaar garantie op, ook in Engeland en USA. Daar heb ik niet zo gek veel aan...Met antibiotica op zak (kan geen kwaad met evt. bacteriën) moet ik een week later terugkomen om de kronen te zetten.

 

De bbq 's avonds is een groot succes, alleen niet voor mij natuurlijk. Je eet niet zo gemakkelijk na zo'n tandarts-sessie.

In Delhi gaan we nog even boodschappen doen en ik laat mijn haar eens flink kortwieken. Wel zo prettig met die hitte. Voor een week gaan we naar het noorden de heuvels in. Daar is het vele malen koeler. De GPS stuurt ons niet via de snelweg maar dwars door nieuw en oud Delhi. Vervelen doe je je geen moment, alleen het verkeer levert al genoeg gespreksstof op. We zien taferelen voorbij komen, die je je in je ergste nachtmerries niet kan voorstellen. Twee slogans die je van buitenlanders hier hoort:

INDIA-I'LL NEVER DRIVE IT AGAIN (overlanders)
FORGET ALL YOU KNOW & GO WITH THE FLOW (expats)

Wat te denken van een bus die zijn passagiers uitlaadt op de snelweg, 8 banen links en 8 banen rechts? Een kind wordt bijna uit haar schoenen gereden, terwijl een andere auto gierend stopt voor alweer een heilige koe. Auto's die opdoemen uit de mist, zonder enige verlichting? In haarspeldbochten weet je nooit wat je kunt verwachten: geen, een of 2 (of zelfs 3) tegenliggers. Auto's met ingeklapte zijspiegels of helemaal geen spiegels. Het rijbewijs hier bestaat alleen uit een praktijkgedeelte: 100 meter voor- en achteruit rijden en weten waar de claxon zit. Voor rood licht stoppen? Alleen als er een agent naast staat en zelfs die kun je bij overtreding ook weer afkopen. Op snelwegen kom je naast gewone auto's, motoren en vrachtwagens ook handkarren, ossenwagens, fietsen, riksja's, voetgangers en koeien tegen. De maximale snelheid is rond de 90 km per uur maar we worden regelmatig voorbij gereden met hoge snelheid.


KASAULI

Hier willen we een aantal dagen blijven. We komen er laat aan en vinden Camper's Paradise. Prima stek denken we. Dat is een misvatting: vroeger kon je hier kamperen, nu alleen een kamer krijgen. We wijzen op de naam: nee, dat was vroeger, nu is het Hill's Cottages Resort. Omdat het snel donker wordt, vragen we of we op de parkeerplaats kunnen overnachten. Niet mogelijk! Dat gebeurt ons eigenlijk nooit. Helemaal beduusd rijden we weg; ik vergeet helemaal de kamerprijs te vragen. Maar in het plaatsje zelf zien we gelukkig een weiland, waar we rustig kunnen slapen.

In Kasauli gebeurt eigenlijk vrij weinig, er is een markt en er is een mooi uitzicht te bewonderen. Het heeft een aangename temperatuur en het is er rustig. We lopen er rond en gaan op zoek naar een camping die hier ergens moet zijn. Als we Nature Camp gevonden hebben, kunnen we ook daar niet staan. Tenzij we een tent willen huren. Nou ja, zeg. Er is in het hele kamp geen kip te bekennen en toch sturen ze gasten weg. Die zijn hier niet goed bij hun hoofd.

We verlaten het plaatsje en gaan verder op zoek. Misschien niet de meest verstandige beslissing. Kasauli ligt aan een doodlopende weg, maar Solan en Shimla bepaald niet. Een ongelofelijk drukte langs smalle bergwegen en haarspeldbochten. Shimla heeft zo'n 1 miljoen inwoners en misschien nog wel meer auto's. De stad is volledig dichtgeslibd, er wordt (soms dubbel) geparkeerd op de wegen. We hebben hier een hotel gevonden, waar we 2 nachten blijven. Een stel vriendelijke jongelui rijden ons voor naar Fairmount
hotel.


DE SOEFI-MASTER

Hier hebben we weer een van die ontmoetingen, die we ons nog lang zal bijblijven. Als we de auto hebben geparkeerd en de kamer geregeld, worden we benaderd door iemand, die ons uitnodigt voor het diner. Ontzettend aardig. Hij behoort tot een kring rond een soefi-master. De avond verloopt met een leuke discussie over religies en daarbij horende instituten, die de vrijheid van de gelovigen bedreigen. Geloven doe je in jezelf, niet in een kerk of moskee of wat dan ook. We leggen uit, dat we zelden of nooit over religie of politiek praten. Maar dit keer is de uitzondering.

Ondertussen genieten we van lekkere hapjes. Net als we denken dat het diner afgelopen is, wordt er nog eens een hoofdmenu besteld. Dat gaat me echt niet meer lukken.

Op een vraag blijft de meester het antwoord schuldig: hoe komt het dat die aardige Indiase mensen in monsters veranderen zodra ze achter het stuur zitten?

De volgende avond zien we hem in zijn rol als leermeester. In een privé-hospitaal wordt alweer een diner geserveerd aan personeel en gasten, ter gelegenheid van de overname van het ziekenhuis. Rondom hen zijn mensen verzameld en elke keer komt er een naar hem toe met vragen. Verschillende personen vallen op de knieën en een enkeling kust zelfs zijn voeten. Dit keer zijn we toeschouwers en weten eigenlijk niet wat we zien.

Als we de volgende morgen vertrekken, worden we uitgezwaaid door de heren. Eén van hen dringt er op aan om kontakt op te nemen zodra we in de omgeving van ??zijn.


CHANDIRAGH

Een plaats die waarschijnlijk uniek is in India. Het moet de schoonste zijn en dat zou best eens kunnen kloppen. De stad is ontworpen door Le Corbusier en ingedeeld in sectoren met ruime wegen. We zijn net aan het bekvechten wat we hier in vredesnaam moeten doen (waarvan ik de schuld heb, omdat ik de Lonely Planet heb geloofd) als er een aardige sikh voorbij rijdt en ons naar de kant wenkt. We praten wat over de auto op de parkeerplaats. Hij blijkt zelf auto's te verbouwen in zijn vrije tijd en is weg van de onze. Ik vraag of hij in de buurt een goed restaurant weet. Hij rijdt ons voor naar Bella Vista Hotel en nodigt ons daar uit voor een geweldige lunch. Ter plekke regelt hij dat we in dit upmarket-hotel een speciale kamerprijs krijgen. Hij zit nl. in het bestuur van het hotel....Wij tellen het kleingeld en maken dankbaar gebruik van het aanbod.

We bezoeken in deze stad de rozentuin, mooi - maar niet als je de Nederlandse en vooral de Engelse tuinen kent. De rotstuin, de bekendste attractie hier, blijkt niet meer dan dat: een tuin van rotsen. Er is geen plant te bekennen! Het lijkt meer op een soort kinderpark. We kunnen er niet warm voor lopen.

Door de moderne aanleg en de opdeling in sectoren van de stad is er geen echt stadshart. Voor Indiase begrippen is deze stad iets heel bijzonders. Voor Europeanen moet je een liefhebber zijn van de jaren 50 architectuur o.i.d.

Na een paar heerlijke verwendagen in Bella Vista rijden we terug naar Delhi. Het regent en het aantal ongelukken onderweg is niet te tellen. We hebben beiden al onze aandacht nodig in dit verkeer. In Delhi worden de kronen geplaatst. Het is er nog steeds bloedheet. We gaan weer noordwaarts naar Manali en Leh. Een aantal dagen/weken zijn we volslagen onbereikbaar - zowel telefonisch als via internet. Dat is o.a. de reden dat deze update zo laat is. Volgende keer hopelijk beter

Reacties


1
Corry Koedam
31/08/2014 10:39
Hallo Rini en Ronald,
Wat een geweldige foto's van India, doet mij weer denken aan, dat ik daar ook 5 weken rondgezworven heb.
Jullie komen in N ovember naar Doorn, ben van de zomer daar ook een maand geweest.
Lekker huis om weer even bij te tanken.
Gezellige verdere reis, groeten Corry.

2
WoutMieneke
01/09/2014 15:51
Wat gaaf om weer eens over India-Delhi te lezen..... Doet ons weer denken aan onze reis in India toen onze Monique er woonde! Dat tandarts bezoek zouden we hier ook een beetje buikpijn van krijgen; maar ach nietwaar je hebt pijn en je doet wat!! Komt vast goed, zo'n internationale mond als die jullie kan dat verdragen.
Jullie verhalen blijven spannend en de foto's indrukwekkend.
blijf genieten, lts W&M

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »