OEZBEKISTAN

maandag 29 juni 2015

NAAR OEZBEKISTAN


Uiteindelijk hebben we dan alle visa binnen om voorlopig door te kunnen reizen: Oezbekistan, Turkmenistan en vervolgens Iran. We nemen afscheid van alle bekenden in het hostel in Bishkek en gaan eindelijk, eindelijk weer eens echt op pad. Uiteraard slaan we eerst even flink in: vers brood, blauwe kaas, oesterzwammen (die hier goedkoper zijn dan champignons), wijn en gin. We hebben nl. ook nog wat te vieren... over een paar dagen zijn we 40 jaar getrouwd!

Via een mooie route van Bishkek naar Osh (vlakbij de grens) komen we bij het stuwmeer bij Toktogul stuwmeer terecht. Onderweg zien we de nomadenbevolking van Kirgizië: herders met schaapskuddes en paardenmelkers die paardenmelk en ronde kaasjes verkopen. Langs de weg zie je grote aantallen yurths staan tegen een achtergrond van bergen al dan niet met sneeuw, bloemenweiden en bergbeken. Bij het meer willen we overnachten, maar het is nog niet zo eenvoudig om bij de oever te komen. Dan zien we verschillende families picknicken op het strand en onder grote belangstelling parkeren we daar onze auto. Een heel groot verschil met andere Aziatische landen is dat mensen op een afstandje toekijken.

Als we ons geïnstalleerd hebben en wat gaan eten, komen er 3 vrouwen naar ons toe met een pannetje warm eten. Met gebaren wordt duidelijk gemaakt dat we het eten eruit moeten halen. Op mijn beurt geef ik wat worst en kaas; tevreden lopen de vrouwen terug.


OSH

Vanaf het meer rijden we naar Osh door bergravijnen met een azuurblauwe rivier, ongelofelijk mooi. Alleen Osh komt maar niet dichterbij! In de Sovjettijd heeft Stalin nl. bepaald dat er stukken land in Kirgizië bij Oezbekistan horen. De GPS houdt zich daar niet mee bezig en trekt de weg rechtdoor. Maar we moeten om de grens heenrijden en tot 2x toe wordt de afstand dus met 50 km verlengd. Dan schiet je niet echt op. Zelfs als we bij het hotel aankomen, blijkt dat de weg die de GPS aangeeft, niet de goede is: de brug is een voetbrug geworden en met een hek afgesloten.

Als we bij TES guesthouse zijn aangekomen, staat er nog een overlander: Annette en Stefan uit Duitsland. Altijd gezellig! We drinken een glas wijn op ons jubileum en we gaan op zoek naar een leuk restaurant. Maar Osh is niet de meest geschikte stad om een goed restaurant te vinden. Het is overal wel heel stil. Het is inmiddels ramadan, misschien heeft het daar mee te maken? We moeten er wel om lachen als we in een fast-food ding terecht komen en een pizza wegwerken. We doen het nog maar eens dunnetjes over in Tasjkent. Ook een leuke verrassing is dat onze kinderen aan ons hebben gedacht. En als we in Nederland zijn, komt er nog een (klein) feestje.

De dagen erop komen en gaan er meer overlanders: naast 3 Australiërs op motoren, arriveren er 2 Engelsen en 2 Duitsers. De eigenaar glundert: zoveel auto's heb ik nog nooit op het terrein gehad. We moeten hier 800 som betalen, maar er is een gratis ontbijt. Ook kan ik weer eens laten wassen, maar dat loopt minder goed af. Er is wat doorgelopen en wat gekrompen; duidelijk te heet gewassen. Maar schoon, ja dat wel...
's Avonds gaan we met zijn allen ergens eten en het wordt zo gezellig dat iedereen besluit nog een dag extra te blijven. Vanaf maandagmorgen 07.00 uur moeten we opbreken, want er is een congres van een NGO: gelijkheid voor vrouwen. Een vroegertje dus. Het laatste wat we in Kirgizië doen is diesel tanken. Oezbekistan rijdt bijna helemaal op gas en diesel is praktisch niet te krijgen. Onze volle 260 liter tank is goed om het land mee door te rijden.


KIRGIZIË

We nemen afscheid van Kirgizië, dat ons heel goed is bevallen. Het zou zo maar eens kunnen, dat we hier weer terug komen. Een land 5x zo groot als Nederland met 5 miljoen inwoners en véél natuur. In Bishkek zie je een mix van Kirgezen en Russen, Aziatische en blonde mensen, sommigen heel mondain, andere in authentieke kleding. Moderne supermarkten, mooie kledingwinkels maar ook buurtwinkeltjes. In de rest van het land nomaden, boeren en inwoners van kleine dorpjes. In elk plaatsje staat wel een moskee, maar als er onderlinge strubbelingen zijn, dan is dat niet te merken.

 

OEZBEKISTAN: DE GRENS

Oezbekistan in is een probleem. Eerst alle moeite doen voor een visum, dat meer tijd vergt dan je in het land blijft. Ook de grenscontrole neemt tijd en heeft wat verrassingen in petto. Zo is het de eerste keer dat ik gevraagd ben of ik boeken heb. Ja, natuurlijk. Wat voor boeken? Nou, reisboeken, detectives enz. Religieuze boeken? Verwezen staar ik de man aan: ?? Eh, nee... Het schijnt belangrijk te zijn, hij vraagt het 3x.

Intussen laat Ronald zijn I-phone en I-pad controleren. Het is ongelofelijk maar waar: alle foto's worden nagelopen. Waarom? Het wordt niet duidelijk, maar we zijn echt niet de enigen, het gebeurt bij de meeste mensen.

Of we medicijnen hebben? Deze vraag hebben we verwacht, zware pijnstillers en slaapmiddelen zijn verboden. Maar ook mijn medicijnen geven problemen. Eigenlijk mag ik er maar voor 1 maand het land mee in nemen. We leggen uit, dat we nog verder moeten dan Oezbekistan en gelukkig blijkt de man ons te geloven. De auto zelf wordt even snel bekeken en daar blijft het bij. We hebben horrorverhalen gehoord van mensen die alles moesten uitpakken; zelf hebben we het nergens ooit meegemaakt.

Wat we nodig hebben en nu nergens zien, zijn geldwisselaars. We hebben dollars genoeg, maar die willen we eerst wisselen tegen de Oezbeekse sum. De officiële koers is veel hoger dan de zwarte markt. Het scheelt 40%,(!) dus zijn we naarstig op zoek naar de wisselaars, maar het lukt niet. We moeten wachten tot in Tasjkent voor we kunnen wisselen.We rijden in 1 dag naar Tasjkent en bezoeken dan ook nog de zijdefabriek in Margilon. Er is geen excursie en ook de winkel valt erg tegen. Jammer het is toch even omrijden.


TASJKENT

In Oezbekistan moet je verplicht in een hotel verblijven; je wordt er geregistreerd en de registratieslips moet je aan de grens inleveren. Als er naar gevraagd wordt en dat gebeurt vaak ook niet. Maar in Tasjkent gaan we naar een luxe hotel met zwembad, vlak naast het bekende restaurant Jumanji. Zoals al gezegd, we moeten nog een klein feestje vieren.

Het lukt me ook nog m voor 2 nachten korting te bedingen en de manager weet nog een betere manier om nog meer te ‘besparen'. Het bedrag per kamer is in dollars, maar we mogen in sum afrekenen. Aangezien de koers van de sum op de zwarte markt veel lager ligt dan de officiële gaat op deze manier de prijs aanzienlijk omlaag. Voor de prijs van 2 nachten (200 dollar) betalen we nu 115 dollar...

In het restaurant, volgens iedereen het beste van de stad, genieten we van een heerlijk diner. Er is alleen geen fatsoenlijke wijn en daarom proosten we met bier. Ondanks de ruime afmetingen is het helemaal vol en dat geeft een gezellige sfeer. Op de menukaart staan de prijzen vermeld in sum en aangezien we die nog steeds niet hebben, zoeken ze voor ons een taxichauffeur op, die even op de zwarte markt gaat wisselen. Ronald vraagt of het wel vertrouwd is, de man zoveel geld mee te geven. Waarop de manager zegt, dat de taxichauffeur graag voor ze wil blijven werken. Handig, op deze manier hoeven we zelf niet eens te gaan zoeken maar wordt het geld naar ons toegebracht - in stapels. Het is niet in je zakken te stoppen, je hebt een plastic tas nodig.

De taxi is trouwens nog een ander verhaal. Als we de volgende dag naar de Chorsumarkt willen, legt de receptionist uit dat we niet de officiële taxi moeten nemen. Dan betaal je 3x zoveel als bij de privé-auto/taxi. Dat is nog eens iets anders dan een Ubertaxi.

Op de markt onder een grote koepel kijken we onze ogen uit: dit is meer een schone supermarkt dan een markt. Er hangen zelfs bordjes met vlees, groente, kruiden enz. bij de gangen. Aan de ene kant vlees in koelingen, aan de andere kant melkprodukten en groente/fruit enz. Tasjkent is verder niet bijzonder aantrekkelijk voor toeristen. Er staan nog wat megalomane gebouwen en het is er heel ruim opgezet.

We vermaken ons prima aan het zwembad en ook het eten bij het restaurant is zo goed dat we niet eens verder zoeken naar een ander; we gaan gewoon nog eens. Naar Kirgizië ga je voor de natuur, naar Oezbekistan voor de cultuur. Een van de belangrijkste steden is

SAMARKAND

De temperaturen lopen op; in Tasjkent is het al een graadje of 35 en naar het zuiden gaat het ver over de 40. Pffff.... Maar in Samarkand hebben we nog geluk: het regent en is bewolkt! In de ochtend is het zelfs fris. We gaan vroeg op pad om de historische moskeeën en torens te zien. Voor de begane grond betalen we de entree van 25000 sum en tot onze verbazing vraagt er iemand ook voor de 1e verdieping geld. Waarop Ronald weer eens in goed Nederlands en minder Engels vertelt, waar hij de gore moed vandaan haalt. De boodschap schijnt over te komen... Verder staat er hier nog iemand van de bewaking, die ons aanbiedt om voor slechts 15000 sum de toren te beklimmen. Ook dat doen we maar niet; zoveel meer uitzicht biedt het nou ook weer niet.

Tegenover het hotel Ideal ligt een klein restaurant met dezelfde naam, dat verder met het hotel niets van doen heeft. We gaan er heen en het is een meer dan prettige verrassing. Het is een familierestaurant, waar pa achter de grill staat, moeder de salades maakt en de kinderen bedienen. Een van de jongens spreekt een woordje Engels en begint met ons te oefenen en loopt zich de benen onder het lijf vandaan. Die krijgt iets extra's en als we de dag erop weer komen, begint hij te grijnzen van oor tot oor en verklaart zich tot onze persoonlijke bediende.

Het is lastig om dit land binnen te komen, maar als je er eenmaal bent, zijn de mensen allervriendelijkst. Op de wegen worden we van alle kanten toegezwaaid- en getoeterd en uiteraard weer gefilmd/gefotografeerd. De roadblocks van de politie waar je je moet registreren zijn in de regio Osh-Tasjkent overal aanwezig, na Tasjkent worden we overal toegezwaaid en kunnen zonder stoppen doorrijden. Dat heeft alles te maken met de opstand uit 2010 die daar heeft plaatsgevonden in Andijion.


BUKHARA

Onderweg naar Bukhara weten we een ding al heel snel: het volgende hotel wordt er een met zwembad! God, wat is het warm. In Bukhara zelf valt het nog niet mee om het hotel te vinden (er zijn er maar 2 met zwembad) want de weg er naar toe is afgesloten. We rijden de oude stad in en blijven zoeken tot we uiteindelijk maar weer naar de weg toerijden. Met wat moeite laten de politieagenten ons toch door. In heel Bukhara staat overal politie. Het blijkt te maken te hebben met een regeringsdelegatie, die ook in het hotel zit. Maar ja, dan moet je de rest van de gasten toch niet tegenhouden.

Bukhara kent heel wat bezienswaardigheden waarvan het merendeel bijna in zijn geheel is gerestaureerd. Mooi om te zien, maar Samarkand vonden we meer authentiek. In de bazaar is het nog redelijk koel maar er wordt weinig verkocht. Het is gewoonweg te warm, zelfs voor de bewoners. De grootste optimist is de verkoper van bontmutsen! Alleen de aanblik ervan al. Ik moet gelijk denken aan een ontmoeting in Abu Dhabi. De man zei met een onderkoeld statement: ‘it is not that cold' in dit soort hitte


Het programma voor Bukhara is vrij simpel: 's morgens vroeg op, rondkijken in het plaatsje, ontbijten en naar het zwembad, waar het vanaf een uur of 1 ook al gauw te warm wordt. En dan naar de hotelkamer met airco wachten tot een uur of 5-6 om naar het terras te lopen bij Lyabi-Hauz. Een begrip hier in Bukhara. Rondom een grote vierkante vijver zijn terrassen waar het goed toeven is. En helemaal als de fonteinen 's avonds beginnen te spuiten. De temperatuur daalt dan aanzienlijk. In Bukhara moeten we 4 nachten blijven. We kunnen nl. pas op 1 juli Turkmenistan in. Waar het nog heter is....

En dan gaat het verder naar Iran, met hoofddoek en kleding met lange mouwen enzo (zucht..). Geen Facebook/Twitter daar en hoe het met de rest van internet gaat is nog even afwachten.

Reacties


1
kor
29/06/2015 14:01
Mooi verslag , leuke hoedjes voor Ronald zo te zien , en nog gefeliciteerd namens A-M en mij.
2
Harry en Laura
29/06/2015 17:51
Nog gefeliciteerd! Wel bijzonder om op zo'n dag een pizza te eten. Zoals altijd weer een leuk verslag.
Succes met de hitte.
Groet.somewhy
3
Henk en Marianne
01/07/2015 08:35
Nog gefeliciteerd met jullie trouwdag. Leuk verslag. Kirgiziƫ staat bij ons ook hoog op het verlanglijstje. Sterkte met de laatste kilometers. Groeten uit Whitehorse, Yukon HM
4
Agnes en Hein
13/07/2015 13:08
gefeliciteerd,als je na zo'n reis nog steeds bij elkaar bent maak je de 80 jaar ook wel vol.
Nog steeds mooie verhalen.
Hebben jullie al voorbereidingen getroffen voor het zwarte gat na jullie terugkeer?
5
WoutMieneke
14/07/2015 16:21
Gefeliciteerd met 40 jaren samen!!
Wat kunnen jullie terugkijken op een geweldige reis!!! Veel bijzondere momenten en wijsheid voor het leven...

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »