oman

donderdag 17 mei 2012

AANKOMST DUBAi

Eindelijk kunnen we eens flink inslaan bij een grote hypermarkt, in dit geval Carrefour! De laatste keer dat we zo inkopen konden doen was in Oost-Turkije en daar hebben we lang van genoten. In Iran zie je alleen kleinere winkels en ze hebben ook lang niet alles.  

We overnachten een km of 50 ten noorden van Dubai op een strand. Daarna rijden we naar de oostkant. In Dibba gaan we naar Oman. We staan versteld van de stranden hier. In deze streek zijn de stranden erg vervuild, de mensen zitten letterlijk op de eigen vuilnisberg. Ook even wennen: mensen die met hun handen in de rijst roeren en zonder bestek eten. (Alleen met rechterhand eten, de andere is voor sanitair gebruik. Gelukkig hebben ze voor ons een lepel.

Nog nooit zaten we zo graag in de auto: buiten is het rond de 45 graden! We willen Oman verkennen, maar of dat gaat lukken? In de bergen is het een stuk koeler maar eerst moeten we naar Muscat om de visa te regelen voor Saoedi-Arabië en Jordanië. En de auto kan wel een grote beurt gebruiken


MUSCAT

Muscat is in alle opzichten een moderne stad, westers en schóón, net als de rest van Oman dat we gezien hebben. Blijkbaar is het noorden een uitzondering. 

De Toyota-garage hier is, in grootte, de 2e ter wereld ontzettend gróót en 24 uur per dag open. De meest verkochte auto hier is dan ook de Landcruiser. Er is een aparte service-afdeling voor de Landcruisers. En een aparte wachtruimte voor mannen en vrouwen. De auto heeft veel bekijks. De hele direktie van deze garage komt bij auto kijken!

Ook in hotel Crown Plaza willen ze de auto graag zien en we krijgen zelfs nog een extra korting ook. Ik laat hier ook nog even mijn haar knippen bij de dameskapsalon, die helemaal afgeplakt is - de sluier moet natuurlijk af. De kapster doet haar best, maar is duidelijk niet gewend om kort haar in model te brengen. Mmmm, het kan er net mee door.

 

VISA

Terwijl Ronald in de garage is voor de service-beurt, regel ik de visa voor Jordanië. Ze hebben een hele uitleg nodig voordat ze accepteren dat ik echt getrouwd ben. De betekenis van e/v = echtgenote van betekent hier natuurlijk niets. Maar goed dat er Brouwer onder staat, dat lijkt ze te overtuigen. Met dit visum kunnen we een transitvisum aanvragen voor Saoedi-Arabië. Ronald krijgt  na 2 bezoeken aan de ambassade te horen dat de visa alleen verstrekt worden via geaccrediteerde agenten. Hij krijgt een paar telefoonnummers van bureau’s die dit kunnen regelen. Zelf doet de ambassade niets.

 

INSHA’ALLAH

Het bureau is Mohammed uit Egypte, die nu in Muscat woont. Hij komt naar het hotel, een uurtje of wat later dan gepland. De eerste keer dat we insha’allah horen van hem. En dat is niet de laatste keer, want hij roept het om de paar woorden. Als Ronald dat vertaalt naar maybe, komen ze bij de receptie niet meer bij van het lachen.

Mohammed 1 spreekt praktisch geen Engels, ons Arabisch komt niet veel verder dan salaam. En dus vraag ik om assistentie bij de receptie. Er komt een andere Mohammed, die heel goed Engels spreekt en samen ratelen ze in het Arabisch verder. Vooral de verklaring dat we getrouwd zijn, is lastig. Hetzelfde verhaal dus maar weer als bij de Jordaanse ambassade. En dan moet je al 37 jaar getrouwd zijn ! Het gaat lukken zegt Mohammed 1 eh..insha’allah. Ja,ja eerst zien en dan geloven. 

 De volgende dag komt hij terug met alle papieren in het Engels en Arabisch. Weer een Arabisch sprekende receptionist gevraagd, die hulp biedt. We leggen uit, dat de datum veranderd moet worden; we weten dat we maar 3 dagen kunnen krijgen, maar het visum moet een maand geldig blijven. Ok, hij komt morgen weer terug. Insha’allah. Grrr.. kost ons nog een dag in dit overigens uitstekende hotel.  

Rond een uur of 3 is hij er eindelijk en ...we hébben het, allebei! We kunnen 3 dagen door Saoedi-Arabië rijden binnen de komende maand. 

 

DE BERGEN IN

Z.s.m. rijden we naar het veel koelere gebergte van Jebel Akhbar en overnachten daar op het Saiq-plateau (2000 meter) bij Diana's viewpoint. Prinses Diana is hier ooit geweest, vandaar de naam.

Bij wadi Tanuff staat water en er is een waterval waar alleen maar mannen onderstaan. De vrouwen zitten met de kinderen apart. Ronald gaat het eerst onder de waterval. Als vrouw hoor ik me natuurlijk te gedragen en bij de vrouwen en kinderen te gaan zitten. Ik vind het welletjes en ga met kleding en al onder de waterval staan onder luid gejoel. Prima, ze zien me daarna toch nooit meer en het is heerlijk!

Bij Jebel Shams, de hoogste top van Oman, kunnen we gratis overnachten bij het ressort (ca. 2500 meter) als de managers de auto even mogen zien. Uiteraard... Er is een groot feest van Pakistani, die de hele nacht hebben doorgefeest, ‘s morgens even hebben geslapen en nu weer vrolijk verder feestvieren. Pas aan het eind van de middag is het feest voorbij. Vlakbij loopt de Grand Canyon van Oman, een hele diepte.

 

EINDELIJK OFF-ROAD

We ontmoeten een groepje Zwitsers, één van hen is voorzitter van de Landcruiserclub in Abu Dhabi. We worden prompt uitgenodigd de volgende dag met ze mee te rijden naar de Slangenkloof. Er volgt een werkelijk spectaculaire rit, met verschrikkelijk steile berghellingen.We moeten op heel veel hellingen naar beneden in de 1e versnelling, lage gearing.  De vuurproef voor onze Toyota, die zich prima houdt.  We lunchen bij de Slangenkloof (zo genoemd naar zijn vorm) en kunnen daar pootje baden. De visjes eten je voeten schoon. We rijden verder naar de snelweg en nemen daar afscheid van de Zwitsers. Maar als we in Abu Dhabi zijn, moeten we even bellen om een afspraak te maken. Dat gaan we zeker doen.

OP  DE  KOFFIE

Als we door de wadi Shanaff rijden, gaat het stortregenen en we rijden zo snel mogelijk door om een weg naar boven te vinden. Vlakbij Umq vinden we een vlak stuk en parkeren daar de auto. Maar tijd om ons te installeren, krijgen we niet. We worden door een aantal mannen uitgenodigd voor de koffie in het dorp. Altijd leuk natuurlijk! En bij uitzondering zit ik met de mannen in de mannenkamer op de grond. Er volgt een heel ritueel. Er worden 2 bakken met water gebracht, 1 voor het afwassen van het fruit en 1 voor de handen. Het fruit wordt geschild en gedeeld. Zodra de gast genoeg heeft, komen er dadels en zelfgebakken koekjes met de koffie in miniscule kopjes. Lekker!

Deze jongeren hadden een baan bij de overheid, de brandweer op het vliegveld en een is  onderhoudsmonteur bij de helikopters van het leger. Van expats in Muscat hoorden we ook het verhaal, dat sommige Omaanse mannen zich op de loonlijst laten plaatsen van bedrijven en daarvoor betalen. Werken doen ze er verder niet...het gaat om de status!

Daarna maken we kennis met de vrouwen die op de binnenplaats zitten. En ik ga op de foto met de vrouw des huizes, die het heel spannend vindt. De dochters en schoondochter vluchten naar binnen en komen pas weer tevoorschijn als de camera is opgeborgen. We krijgen snoep en dadels mee en we worden naar een schitterend gelegen kampeerplaats in de buurt gebracht. 

De vrouwen in Oman zijn zo goed als onzichtbaar. Overal zie je alleen maar mannen en die praten wat af. Allah mag weten waarover. En de vrouwen zorgen voor de kinderen, het eten en de huishouding. Boodschappen doen de mannen veelal weer. Je zou toch tegen de muren opvliegen. Alle huizen hebben een aparte ingang voor mannen en vrouwen. 

 

WADI BANI AWF

Dit zou een van de mooiste wadi’s moeten zijn in Oman. Maar hoe we ook zoeken, vinden doen we de wadi niet. Toch weet ik zeker dat ik tijdens de rit met de Zwitsers een bord heb gezien met de naam van de wadi erop. Dat helpt niet echt, waar o waar? Tijdens de zoektocht vragen we de weg maar weer eens. Prompt worden we weer op de koffie uitgenodigd. En het ritueel van de vorige dag herhaalt zich. Met één verschil: deze keer zit ik bij de vrouwen. De TV staat aan, er is net een gebedsdienst. Een stichtelijk woord is nooit weg...Het gesprek komt pas op gang, als de dochter erbij komt zitten. Ze spreekt wat Engels. De moeder is ziek en is pas 2 dagen uit het ziekenhuis! En dan krijg je een wildvreemde op de koffie...De dochter (ca. 16) is al klaar met school en zit thuis te wachten tot de man langs komt, die de bruidsschat kan betalen. 

Uiteindelijk komen we bij het bord dat ik gezien had en we gaan op zoek. We vinden een groot wegenbouwprojekt, waardoor je niet bij de wadi kan komen. Dat hadden we graag eerder geweten.

 

OMAN, TOT IN DE WINTER!

We overnachten weer hoog in de bergen, waar het koel is, dat bevalt prima. De volgende dag rijden we Oman uit met spijt in het hart. We komen hier beslist nog een keer terug, in de winter als het er een graad of 25 is. Met deze hitte kun je eigenlijk alleen maar in de auto zitten met de airco op de hoogste stand en zelfs dan kun je de ramen nauwelijks aanraken. De stranden zijn verlaten en je ziet alleen ‘s morgens heel vroeg mensen op straat. Pas ‘s avonds laat, komt er weer wat leven in de brouwerij. Alle activiteiten stoppen begin april, zoals bijv. kameelraces, kamperen in de woestijn, zandduinen rijden, enz. En dan te bedenken, dat de zomer nog niet eens is begonnen, het wordt nog veel heter tot een graad of 55. Daar moeten we niet aan denken. Aan bouwprojekten mag niet meer gewerkt worden, als het ‘s morgens al 42 graden is. En er wordt heel wat afgebouwd. In de ramadan mogen mensen hier overdag niet eten of drinken. Geen water in deze hitte.. daar moet je toch bij omvallen.

 

EN WEER OP DE KOFFIE

Als we bij de grenspost komen, worden we weer uitgenodigd voor een kopje koffie, dit keer door het hoofd van de Omaanse grenspost. Geen fruit dit keer, alleen dadels en een soort zoete pasta, het gerecht van Oman. Als ze zien dat het nieuw voor ons is, krijgen we een hele bak mee voor onderweg. Een mooi afscheid van een mooi land. Tot de volgende keer.

 

DUBAI

Via Al Ain, een plaats waar een groot hekwerk de plaats in Oman en Emiraten deelt, rijden we de woestijn in naar Dubai. Hier hebben we een grote suite in het Marriot hotel met uitzicht op de beroemde Palm. We verdwalen er bijna in, er is zelfs een speciale kamer en badkamer voor een inwonende nanny. Keuken, wasmachine, alles is er. Dit alles tegen een speciaal tarief met dank aan Marcel, een vriend van onze zoon. Hij woont al jaren in Dubai en het leven bevalt hem hier prima. ‘s Avonds is het prima vertoeven aan de  marina, met zijn vele restaurants en bars.

In Dubai hebben ze een metro over een lengte van 50 km waarmee we naar de stad zoeven. De eerste dag gaan we naar de Emirates Mall waar je zo een dag kunt zoet brengen. Shop untill you drop. Wij kopen voor onze kleindochter een paar heel leuke dingen, die we willen opsturen.  Ook hebben ze hier een skibaan (!) waar de temperatuur constant -3 is. Binnen zie je zelfs een skilift en mensen in skikleding, terwijl buiten de mussen dood van het dak vallen, als die er nog zouden zijn. Een meer dan bizar gezicht.

In de mall zie je grote verschillen in kleding - maar 7% van de bevolking is autochtoon, maar die moet zich vreemden in eigen land voelen. Naast gesluierde vrouwen met nanny’s lopen meisjes in hotpants met topjes. In de krant is een heftige discussie gaande na een oproep op Twitter dat vrouwen zich meer decent moeten kleden. Over de 100.000 reacties na één dag. De meeste mensen zijn het er mee eens - de volgende vraag zal wel zijn: wat is decent? Er wordt ook gesproken over evt. boetes voor vrouwen die het te bont maken!

We slepen ons door de goudsouq heen en Ronald gaat naar de electronische souq waar hij een camera voor op de auto koopt. Hij wordt zo langzamerhand een professioneel fotograaf. Het pakje voor Nederland is een heel gedoe en het kost meer dan wat we opsturen. Dat is niet voor herhaling vatbaar.

Ook in Dubai zijn de temperaturen boven normaal voor de maand mei. Vanaf 1 juni mag er niet meer buiten worden gewerkt tussen 12.30 en 15.00 uur. En wij besluiten om het ook hier maar kort te houden. Vandaag willen we langs alle bekende gebouwen en dan richting Abu Dhabi en Saoedi-Arabië.

Reacties


1
jopie laponder en kees roelen
20/05/2012 11:24
wij hoorden van han hamberg, tijdens de condoleance van de oude mevr. Hamberg, dat jullie op wereldreis zijn. Wij vonden het leuk om te reageren. Nog geen tijd gehad om jullie verhalen door te lezen en de vele foto's te bekijken. Misschien wat vreemd voor jullie onze namen hierboven samen te zien staan. maar wij weten niet in hoeverre de leerdamse verhalen al reiken tot in Oman. Jaap van Jopie is inmiddels al meer dan 5 jaar geleden overleden en Magda is nu bijna vier jaar geleden overleden. Wat triest misschien om te melden; daarentegen zijn Jopie en ik al weer geruime tijd bij elkaar en weten inmiddels dat je van elke dag moet genieten. En dat doen jullie zo te zien. Jongens, het gaat jullie goed. Na ons huiswerk zullen wat anders reageren op jullie globetrotters mentaliteit. En jullie uiteraard op de hoogte houden van de Leerdamse activiteiten. Veel plezier en snel tot horens. Jopie Laponder en Kees Roelen
2
janet vollebregt
27/05/2012 04:37
Wat leuk om te lezen wat jullie nu weer voor avonturen meemaken! Weer een volledig andere wereld dan hier!

Wij blijven nog even in Brazilie. We gaan onze plek bij Alto Paraiso verkopen en een plek aan het meer in Brasilia kopen: betere scholen en meer werk voor zowel Xavier als mij!

Liefs van ons allen
Janet
3
Geert
28/05/2012 10:13
Heerlijk om te lezen, plannen route vanuit NL ook via Iran en Saoudi. Willen in augustus europa verlaten. Beveel je de route, vanuit je hart aan?
4
Coen
03/06/2012 10:19
Mooi mooi allemaal... Ik zie dat jullie weer als vanouds aan het genieten zijn! Keep 'm rolling.
5
mohamad ghadami
09/07/2012 17:05
شما خیلی حرفه ای هستید ارزو دارم یک زمان با شما همسفر شوم به امید دیدار در ایران

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »