ONDER DE ROOK VAN VULKANEN

maandag 25 januari 2010

ONDER DE ROOK VAN VULKANEN

En dat bedoel ik letterlijk.. Veel van de vulkanen in dit gebied zijn namelijk nog aktief. De laatste uitbarsting was de vulkaan Llama in 2008. Er is ook een waarschuwingssysteem en als de sirene gaat, moet je maken dat je weg komt. Dat snappen we, maar waar naar toe? Tot we op een moment een groene weg zien met een bord dat dit een veilige ontsnappingsroute is bij een vulkaan-uitbarsting.


ENSENADA

Via Puerto Varas rijden we naar Ensenada. Hoewel de temperatuur goed is, blijft het regenen. En het heeft al heel lang geregend, het heeft een ongezonde sfeer. Er zijn overal slakken, paddestoelen enz. Vlakbij is de vulkaan Orsono en als het de volgende dag droog is, nemen we de stoeltjeslift naar boven. Hier staat een gedenkteken voor een Hollandse jongen, die op 18-jarige leeftijd hier verdwaald is geraakt en niet meer is gevonden. Men denkt dat hij in de vulkaan terecht gekomen. Wat een verschrikkelijk lot.


THERMALE BADEN

Een thermaal bad in deze weersomstandigheden lijkt ons wel wat. We gaan op zoek en vinden onderweg een slordig handgeschreven bord met Thermas.We gaan steil naar beneden over een pad met kuilen en wat we daar aantreffen....Bij deze familie vergeleken, is Ma Flodder het toonbeeld van properheid.

Een tandeloze oma met een hakbijl en hout in de weer. Een wezenloze zoon, die toekijkt en een man die rondzwalkt (aan de drank?). Banos die in elkaar vallen. Voor 1500 pesos wil oma je naar de overkant van een snelstromende rivier roeien waar de thermas moet zijn. En voor 1000 pesos mogen we de auto aan deze kant laten staan.

Ronald denkt aan het overzetten en de eventuele terugreis. Ikzelf aan de staat van de boot en de hygiëne?? van de thermas. Zouden ze die ook zelf exploiteren? We weten niet hoe snel we weg moeten komen. Het is jammer dat we dit niet konden fotograferen, want ook jullie hadden echt niet geweten, wat jullie zien.


KAMPEREN

Na het zien van strandbeelden op de TV uit Valparaiso, willen we direct naar het noorden. Onderweg moeten we ergens overnachten, maar dat is in Chili nog niet eenvoudig. In tegenstelling tot Argentinië is hier alles afgerasterd, zelfs de Nationale Parken. Wild kamperen valt dus tegen. Dit is een volk van cabana's. We komen er zoveel tegen, dat we vermoeden, dat de ene helft de cabana's verhuurt aan de andere helft. En dan houden ze nog over.

We vinden bij een volledig verwoeste, oude brug een plek waar we kunnen slapen. Maar veel rust is ons niet gegund. Deze plek wordt meer gebruikt en als we net slapen, merk ik dat er nog een auto aankomt. Allerlei horrorscenario's schieten door mijn hoofd. Maar ze hebben heel andere plannen. Ze zien ons niet, wij horen ze wel!


VILLARICCA EN PUCON

Eindelijk! In Villaricca schijnt de zon en we kunnen de korte broek aan. We zitten aan een groot meer op het strand en hebben zelfs gezwommen. Ook heb ik geprobeerd te schilderen. Dat is een heel lange tijd geleden en er moesten nogal wat voorbereidingen voor worden getroffen. Zo moest er eerst een raamwerk gemaakt worden en daarover moest een doek worden gespannen. Daar zijn Ronald en ik "even" mee bezig geweest. En toen heb ik me uitgeleefd, héérlijk. Het resultaat viel niet mee, maar er komen nog wel andere momenten. Het begin is er. Nu moet het doek nog drogen. Ook de volgende dag nog doorgebracht aan het strand. Het lijkt wel vakantie.


VERKIEZINGEN

In Pucon horen we dat op zondag alle restaurants, bars enz. gesloten zijn ivm de presidentiële verkiezingen.(2e ronde)  En er mag geen alcohol verkocht worden. Van het toeristenbureau horen we dat je je moet registreren voor de verkiezingen. En in die plaats ben je verplicht te stemmen, of je moet doorgeven op het politiebureau dat je verder dan 200 km weg bent.

In verschillende stadjes en steden hebben we wel gemerkt dat er verkiezingen aankwamen. Er werd muziek gemaakt en soms gedanst om aandacht te vragen voor Pinera dan wel Frei. Pinera heeft gewonnen. Op de camping werd het verloop van de verkiezingen nauwlettend gevolgd.

Pucon en Villarika zijn vakantiestadjes die je verwacht in Europa en niet in Latijns-Amerika met een moderne architectuur en infrastructuur. En wat je hier allemaal kunt doen, dat verzin je niet.
De vulkanen beklimmen, je kunt de sneeuw in, hiken en raften, kayakken enz. En er zijn thermale baden, te bereiken via een weg, die alleen geschikt is voor 4x4 auto's en volgens de medewerkster van het toeristenbureau "voor expert-drivers" of via de andere kant van de vulkaan 120 km om. Kijk, dat had ze nou niet moeten zeggen... Ronald voelt zich onmiddellijk aangesproken.

Als ik het van tevoren geweten had. Pfff, wat een avontuur. Voor het eerst hebben we ook de lier moeten gebruiken, want Ronald gleed weg en kreeg de auto niet meer recht. De auto hing schuin tegen de hoge zijkant en een voorwiel was los van de grond. De klep ging niet meer open en het boomlint lag in de camper. 1 keer raden wie dat moest halen. Over de stoelen en de bagage, gleed ik vanzelf in de goede richting. Terug was een stuk lastiger met die gladde ondergrond.
Met hulp van Ronald en het stuur kwam ik er weer uit. Dan  moest er een boom worden uitgezocht om te lieren. Hiet viel niet echt mee, maar het lukte .Ik moet zeggen zo slecht hebben we het nooit meegemaakt hier had je alle ervaring nodig.

Daarna ben ik uit de auto gestapt en vooruit gelopen om eventuele kuilen, rotsblokken en wankele bruggetjes van tevoren te kunnen aangeven en foto's te maken van alles. Zo kom je nog eens aan je beweging toe. We waren heel opgelucht toen we uiteindelijk de weg achter ons lieten.


VOOR HET EERST

maar zeker niet voor het laatst, iin een thermaal bad.Jongens wat een zaligheid. Een temperatuur die opliep van 35 tot 39 graden, soms bijna te warm. Sommige baden dichter bij de vulkaan waren gesloten wegens te hoge temperaturen. Ook kon je onder watervallen gaan staan, maar voor je daar was, was de bloedsomloop in je benen al tot stilstand gekomen. Want dat was koùd! Voor we weg gingen, ben ik toch nog even onder een koude douche op en neer gesprongen.  Het resultaat van het warme bad: een zeer zacht huidje en een heel loom gevoel.


FAMILIECAMPING

We komen terecht op een soort seizoenscamping, want de vakanties gaan hier beginnen.
Hele tenten en buitenkeukens worden voor onze ogen opgetrokken, altijd leuk voor wat vermaak. Wij zijn de enige buitenlanders sinds jaren en hebben ook van hun kant veel  bekijks. Onze buren bestaat uit een gezin met 2 kinderen en 1 vriend. Als we lunchen (op z'n Hollands met brood) krijgt Ronald eerst een biertje van ze aangeboden. Vervolgens wordt er ons een stuk vlees van de fogon/parilla afgesneden en daarna worden we uitgenodigd om mee te eten. Wij hebben nog 2 flessen wijn en het wordt heel gezellig.

Met het woordenboek op schoot en "pocito espanol en so-so English" hebben we gesprekken met Luis, Marcella, Francesco & vriend en Mattias. Het vraagt veel tijd maar dat hebben we er wel voor over. We krijgen een inkijkje in de Chileense samenleving. Ook 's avonds eten we weer met zijn allen en we gaan samen naar Coinaripe waar we met een oud voetbalspel alvast Nederland-Chili spelen. Gelijk spel. Volgens Luis spreekt hij vele talen, waaronder Boliviaans, Peruaans, Mexicaans enz. Zijn "berry good" zullen we nooit meer vergeten. De volgende morgen gaan we weer verder en nemen afscheid en wisselen adressen uit. Marcella heeft een zakdoek bij de hand om de tranen uit de ogen te wissen. Zo snel maak je vrienden.


OFF-DAY

Terug in Villaricca en Pucon blijkt het hoogseizoen te zijn losgebarsten. Alle terrassen, stranden zijn overvol. We komen een 80-jarige! Duitser tegen die elk jaar een 1/2 jaar door Zuid-Amerika trekt. In mei gaan ze weer naar Duitsland maar nemen de auto mee, want "op mijn leeftijd weet je nooit of je hem nog kunt terughalen". Een krasse, oude baas.

Wij rijden totaal verkeerd, en rijden meer dan 100 kilometer om en eindigen 's avonds heel laat op een camping, nauwelijks een half uur rijden van ons vertrekpunt. We zijn echt chagrijnig. De volgende ochtend blijkt de camping schitterend aan een rivier gelegen. Je laat je in het water zakken en wordt in de snelstromende rivier meegenomen tot je je aan een touw weer op de kant kunt trekken. Dit was de duurste camping die we ooit hadden gehad, maar heel vriendelijk: ze berekenen ons maar 1 dag.


NP CONGUILLO

Via Cunco en Melipeuco rijden we dit NP binnen. Hier staat de Llaima, de meest aktieve vulkaan, die in 2008 nog is uitgebarsten en waarbij toen 43 toeristen en 11 medewerkers moesten worden geëvacueerd. Ook nu rookt hij met een grote pluim. Het is een vreemd landschap waardoor we heen rijden. Een volledig nieuw landschap dat nog maar 2 jaar bestaat. Grote rotsblokken en stromen gestolde lava maar ook een struikje en planten komen al weer tevoorschijn. Ook zijn er stukken bos en struiken overgeslagen, die nog vrolijk verder groeien. Lago Verde waar we overnachten, is als een groene oase in een maanlandschap. De volgende dag rijden we door een prachtig groen bos, met her en der wel reusachtige lavablokken en diepe kuilen.

"Its a rough road to paradise" want we ontbijten en zwemmen in een azuurblauw meer en betreuren het dat we niet genoeg eten bij ons hebben. We moeten naar een verderop gelegen camping met winkel  Hier picknicken we en praten met een Belgisch (franstalig) stel op een tandem. Engels, want dat gaat beter dan het Nederlands! Voor hun is de weg helemaal een verschrikking, ze moeten vaak lopen. We hopen elkaar te zien bij de camping aan het volgende meer, maar die is er niet. Waarschijnlijk verkeerd op de kaart gezet. En zo rijden we dit unieke park uit richting Curacautin.




Reacties


1
Frachesco
26/01/2010 03:34
hahahaha ronald ronald
very good , sau sau , okey
hahaha
my friends, very nice the moments that we were whit your..
I hoper that your are VERY GOOD
and will eat more anda more "asados"
the shirt, is my favorite shirt hahaha
greetings and very travel ...
2
marcela de temuco
26/01/2010 03:58
Dear Friends,
Ik lees wat je schreef over wat we doorbrengen op de camping en in feite ontbrak ons de tijd te blijven om te delen ... wat de meeste mijn aandacht trok is dat Ronald is gerealiseerd hield hij de zakdoek in mijn hand en Ik was zo blij met het vertrek van je.
Ik wil alleen maar weten dat we zijn zeer verheugd te zijn geweest en die zullen bidden tot God (Ronald ahunque niet denken) voor u en uw reis heel goed en zonder complicaties ....
we dachten dat we waren in Chili en Argentinië was gegaan, maar ik zie de route volgt chile lindo.
telefoonnummer is 045403807 als je wilt bellen terwijl ze hier in dit land.
saludos cuidense esncontraran niet zo aardige mensen zoals ons!
jajajajaj!
chao
Marcela jara
3
Bart Bertha Anna en Tara
26/01/2010 10:54
Hallo Ronald en Rini,

Wat een fantastische reisverhalen tot nu toe. Bijna elke dag kijken we of jullie de weblog weer hebben bijgewerkt. Pa en Ma houden we telefonisch op de hoogte van jullie reis en Ma laat weten dat ze erg geniet van de Milenium Trilogie. P.S. Het tweede deel komt binnenkort in de Bios.
Wij wensen jullie veel plezier en mooi weer voor de komende tijd. (Hier is het vannacht -15 graden geweest.)

Groetjes van Bart, Bertha, Anna en Tara
4
corrie couperus
26/01/2010 15:18
Nou, wij zijn weer thuis. Per vergissing een dag te laat geprobeerd in te checken, wat ons € 900,-- heeft gekost aan nieuwe vlieg tickets(Sjoerd wist nl heel zeker dat we de 15e moesten vliegen!).Ik geniet nu van jullie reisverhalen. Zo leuk.Geweldig, wat een belevenissen. Fascinerend al die contacten onderweg. Zo bekijk je de wereld van een heel andere kant. En zo veel verschillen in klimaat. Op de kaart moet ik de route nog eens goed bekijken, want ik merk dat ik daar niet zo'n goed beeld bij heb. Wat een gedoe over de autopapieren! Ik wist niet dat Ronald jarig was op 2 januari. gefeliciteerd alsnog!! Wat heeft hij aan zijn knie? Veel hartelijke groeten van Corrie
5
marcela y luis
27/01/2010 20:58
Ronald en Rini
Wij vragen ons af of ze zullen gaan door santiago??
6
corrie couperus
28/01/2010 11:42
Ja, ik had natuurlijk eerst even op de kaart moeten kijken, maar nu ben ik weer bij. Jullie zigzaggen lekker heen en weer. Van dat verhaal over de lier draait mijn maag om. brr.
Maar dat doek opspannen, dat had ik je toch 'geleerd'? je kunt je doek ook gewoon op een plank nieten, wel zo gemakkelijk. groetjes,

Corrie
7
marcela y luis
28/01/2010 19:33
dat deel van Santiago zijn nu???
8
marcela y luis
28/01/2010 19:33
dat deel van Santiago zijn nu???

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »